All Chapters of The CEO's Midnight Addiction to His Ex-Wife: Chapter 351 - Chapter 360

Napa-zipper ang bibig ni Kenji, agad na tumayo at kinuha ang executive suitcase ng kaniyang boss para ilabas ang laptop.Pagkabigay ng computer sa kaniyang boss, hindi pa rin niya napigilang lumingon kay Celestine at pabulong na sinabi, "Ma'am, nagseselos lang po si Mr. Riego.""Kenji Castro!" maautoridad at pabulong na sigaw ni Sebastian."Lalabas muna po ako, sir! Hindi ko na po kayo aabalahin ni Ma'am!"Napakagaling makiramdam ni Kenji. Alam niyang nasobrahan siya sa pambubwisit, kaya bago pa man matapos ang kaniyang sinasabi ay mabilis na siyang lumabas para maglakad-lakad.Nang magsara ang pinto ng compartment, ang buong napakasosyal at malawak na kwarto ay naiwang silang dalawa na lang.Lumingon si Celestine at nagtatakang nagtanong sa lalaking nasa tabi niya, "Tayo lang bang tatlo ang tao sa buong carriage na 'to?"May dalawa pa kasing bakanteng upuan sa kabilang gilid.Nakatitig si Sebastian sa screen ng kaniyang laptop habang nag-aayos ng mga dokumento sa trabaho. Nang marini

Sa gitna ng napakaraming isipin sa kaniyang utak, dahan-dahang huminga nang malalim si Celestine at ipinagpatuloy ang pag-aalay ng papel sa nag-aalab na apoy.Bago pa man maibuhos ang alak, kumuha siya ng isang bote at dahan-dahang ibinuhos iyon sa harap ng lapida..."Lolo, alam ko pong gustong-gusto niyong umiinom nung nabubuhay pa kayo, kaso napakahirap ng buhay natin noon kaya tuwing may okasyon lang kayo nakatitikim. Ngayon po, uminom kayo nang uminom at magpakalasing kayo diyan.""Lola, kumusta na po kayo ni Lolo diyan? Maayos naman po ako rito. Huwag niyo na po akong alalahanin."Nang lumipat ang kaniyang mga mata sa lapida ng kaniyang ama, ang kaniyang mukha ay naging puno ng pag-aalinlangan at matinding kabigatan."Daddy..."Pagkasabi niya niyon, ang libo-libong salita sa kaniyang isip ay parang nakabara sa kaniyang lalamunan.Gustong-gusto niya sanang itanong: Nagtaksil ka ba talaga sa pamilya natin?Pero lumabas pa lang ang kaisipang iyon, agad na iyon binara ng isa pang bos

Naawa at nalungkot si Claire Sevilla, kaya dahan-dahan siyang huminga nang malalim: "Celestine, alam kong napakahirap para sa 'yong patawarin ako, pero wala talaga akong nagawang iba noon. Biktima rin ako. Alam mo ba kung gaano katagal bago ako nakarecover mula sa matinding trauma sa puso ko?""Huwag ka nang magsalita! Huwag ka nang lumapit pa!"Sa matinding sakit, hindi na makatagal si Celestine sa pakikinig. Ibinuka niya ang kaniyang kamay sa ere sa walang silbing pagtatangkang pigilan ito.Nang makita ito, mabilis na lumingon si Sebastian at humarang sa harap ni Claire Sevilla bago pa man makababa si Kenji Castro sa kotse."Ms. Claire, she doesn't want to see you," napakatense ng mukha ni Sebastian at napakamalamig ng kaniyang boses.Tumingin si Claire Sevilla kay Sebastian, at ang kaniyang mukha ay agad na nagpakita ng paggalang at pormalidad—"Mr. Riego, alam ko po ang katayuan ninyo, at sobrang nagpapasalamat din ako sa inyo at sa pamilya niyo sa buong pusong pagtulong sa anak k

Inangat ni Celestine ang kaniyang tingin, nakita ang malalim na ipinahihiwatig ng kaniyang mga mata, at simpleng inirapan na lang ito nang bahagya. Napangiti si Sebastian at tumabi sa kaniya: "Anong ibig sabihin niyan? Napakalambing at napakaasikaso ko kaya ngayong araw. Hindi man lang kita pinalagpas o ininis ah." Siyempre hindi siya nanggulo. Pero nawalan ng masasabi si Celestine nang makita ang nakatutukso nitong ngiti. Hindi niya napansin noon na napakalibog pala ng taong ito. Bakit parang naging ibang tao siya pagkatapos ng diborsyo? "Maglinis ka na muna. Magpapahinga lang ako nang sandali," ayaw niyang sakyan ang kaniyang mga sinasabi, kaya nagpanggap na lang siyang walang naiintindihan. Malambing at may pahiwatig na nag-alok si Sebastian: "Para makatipid sa oras, sabay na tayo." "Ayaw ko nga, masyado pang maaga." Hindi pa naman malalim ang gabi para magmadali. Hirit ni Sebastian: "Edi para makatipid sa tubig. Tinuturan na tayo simula bata pa na magtipid ng tubig, 'di

"Pumikit lang ako nang kaunti nung nasa daan tayo, hindi pa ako gaanong inaantok." Inayos ni Sebastian ang kaniyang damit at lumapit para halikan siya sa labi. "I'm sorry, maiiwan muna kita rito sa hotel. Kailangan ko nang dumeretso sa branch natin.""Kailangan mo talagang pumunta roon ngayon din?" Napasimangot si Celestine at nagulat."Mm, kapag hindi naayos nang tama 'tong safety accident sa production line, magiging napakalaki ng epekto nito sa grupo. Dumating na rin ang mga local officials doon." Seryoso ang mukha ni Sebastian habang nagpapaliwanag."Sige, magtrabaho ka na.""Matulog ka na uli, tsaka ka na lang maghanap ng kakainin pagkagising mo. Babalik ako agad kapag nagkaroon ako ng libreng oras." Nag-aalala si Sebastian na mag-isa ito sa hotel. Habang naglalakad siya patungo sa pinto, lumingon siya at maingat na nagpaalala.Medyo nawalan ng masasabi si Celestine, "Hindi na ako tatlong taong gulang. Kaya ko na ang sarili ko. Asikasuhin mo na 'yang trabaho mo."Pagkaalis ni Seb