All Chapters of หนี้แค้นของซาตานไร้หัวใจ: Chapter 121 - Chapter 130

ตอนที่ 96 ช่วงพญาสิงโตบุกรุก บรรยากาศยามสายที่ควรจะเงียบสงบในเรือนหอหลังย่อมกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเครื่องยนต์คุ้นหูที่มาจอดเทียบหน้าบ้าน ตามมาด้วยเสียงกริ่งที่รัวกระชั้นจนกวินที่กำลังนอนพักฟื้นตามคำสั่งภรรยาถึงกับสะดุ้งตัวโยน สัญชาตญาณบอดี้การ์ดทำให้เขาแทบจะกระโจนลงจากเตียงเพื่อไปคว้าอาวุธคู่ใจ แต่ทว่าฝ่ามือบางของพิมลภัสกลับกดไหล่เขาไว้แน่น“นอนลงค่ะพี่กวิน พิมบอกแล้วไงคะว่าห้ามลุกขยับตัวแรงๆ” พิมลภัสสั่งเสียงดุพลางขยับผ้าห่มคลุมอกให้สามี “แต่พิมครับเสียงกริ่งแบบนี้ แล้วก็เสียงรถแบบนี้ มันมีอยู่คนเดียวในจังหวัดนี้นะครับที่กล้าทำ” กวินเอ่ยด้วยสีหน้ากังวลระคนอ่อนใจยังไม่ทันที่พิมลภัสจะตอบโต้ เสียงตะโกนก้องที่คุ้นเคยก็ดังทะลุประตูบ้านเข้ามาถึงห้องนอน“เฮ้! กวิน! พิม! ตื่นกันหรือยังเนี่ย แดดส่องก้นแล้วนะ น้องรักอยากมาหาน้าพิมจนร้องไห้จ้างก็ไม่หยุด พี่เลยต้องพามาเนี่ย!”นั่นไงพญาสิงโตจอมป่วนบุกมาถึงถ้ำแล้วพิมลภัสถอนหายใจยาวพลางส่ายหน้า“พี่ตั้มจริงๆ ด้วยค่ะ เดี๋ยวพิมไปจัดการเอง พี่กวินนอนอยู่นี่แหละค่ะ” เมื่อพิมลภัสเปิดประตูบ้านออกมา ก็พบกับภาพที่ชวนใ

ตอนที่ 98 ยึดอำนาจ แสงรำไรของเช้าวันใหม่ยังไม่ทันจะขับไล่ความมืดมิดให้ออกไปจากขอบฟ้าดีนัก ความเงียบสงัดภายในเรือนหอหลังย่อมถูกทำลายลงด้วยความเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบาของกวิน บอดี้การ์ดหนุ่มผู้เคยชินกับการตื่นก่อนรุ่งสางเพื่อฝึกฝนร่างกายมานับสิบปี เขาค่อยๆ ขยับตัวออกจากใต้ผ้าห่มผืนหนา พลางชำเลืองมองร่างบางของพิมลภัสที่ยังคงหลับสนิทอยู่ข้างกาย แสงจันทร์จางๆ กระทบใบหน้าหวานที่ดูสงบเงียบ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะก้มลงประทับจูบเบาๆ ที่ขมับของเธออย่างแสนรัก “วันนี้อาการดีขึ้นเยอะเลยแฮะ พิมดูแลดีจริงๆ” กวินพึมพำกับตัวเองพลางลองบิดกายไปมา รอยช้ำที่สีข้างดูเหมือนจะทุเลาลงอย่างน่าอัศจรรย์ด้วยฤทธิ์ยาและแผ่นประคบที่ภรรยาสาวจัดการให้เมื่อวาน กวินขยับลุกจากเตียงด้วยความเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาคว้ากางเกงวอร์มมาสวมพลางคิดในใจว่าการได้ยืดเส้นยืดสายด้วยการยกน้ำหนักหรือดึงข้อสักหน่อยคงจะช่วยให้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าก่อนไปรายงานตัวกับธรรศกร ทว่าทันทีที่เขาเดินไปถึงหน้าห้องเก็บอุปกรณ์ออกกำลังกายที่เขามักจะใช้เป็นประจำ มือหนาที่เอื้อมไปบิดลูกบิดประ

ตอนที่ 100 สถานการณ์ฉุกเฉินค่ำคืนนี้คฤหาสน์ธรรศกรถูกเนรมิตให้กลายเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงรับรองแขกธุรกิจคนสำคัญจากต่างประเทศบรรยากาศอบอวลไปด้วยเสียงดนตรีคลาสสิกแผ่วเบาและกลิ่นหอมของอาหารเลิศรส พิมลภัสปรากฏกายในชุดราตรีสีมินต์อ่อนเปิดไหล่ ขับผิวเนียนละเอียดให้ดูเปล่งประกายภายใต้แสงไฟแชนเดอเลียร์ เธอเดินเคียงคู่มากับกวินที่อยู่ในชุดสูทสากลสีดำสนิท ซึ่งวันนี้เขาไม่ได้อยู่ในฐานะบอดี้การ์ดที่ยืนคุมเชิงอยู่ตามมุมห้อง แต่ยืนเคียงข้างเธอในฐานะแขกผู้มีเกียรติและน้องเขยของเจ้าของบ้าน แม้จะสวมบทบาทสามีที่แสนดี แต่สายตาของกวินยังคงกวาดมองความเรียบร้อยรอบตัวตามสัญชาตญาณ มือหนากระชับมือบางของพิมลภัสไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปในฝูงชน“พี่กวินคะ.ผ่อนคลายหน่อยค่ะ วันนี้พี่เป็นแขกนะ ไม่ใช่คนคุมงาน” พิมลภัสกระซิบบอกพลางส่งยิ้มหวานให้สามี“พี่พยายามอยู่ครับพิม แต่เห็นคนเยอะๆ แบบนี้แล้วมันอดระแวงไม่ได้จริงๆ” กวินตอบพลางยิ้มแห้งๆ ก่อนจะหันไปทักทายคุณท่านผู้ใหญ่คนหนึ่งที่เป็นคู่ค้าคนสำคัญของธรรศกร กลางงานเลี้ยงที่กำลังดำเนินไปอย่างราบรื่นจู่ๆ เสียงแก้วแตกและเสียงเก้าอี้ล้มกระแทกพื้นก็ดังขึ้นจากโต๊ะวีไอ

ตอนที่ 102 พายุในถ้ำสิงโต บรรยากาศยามเย็นภายในเรือนหอหลังย่อมที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกับข้าวและเสียงหัวเราะหยอกล้อ บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงัดที่ชวนให้อึดอัด พิมลภัสยืนนิ่งอยู่หลังม่านหน้าต่างชั้นบน ดวงตาคู่สวยจ้องมองลงไปยังลานจอดรถหน้าบ้านด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความสับสนและความหวาดหวั่น เบื้องล่างนั้น กวินกำลังวุ่นวายกับการจัดเตรียมของอยู่ที่ท้ายรถยนต์คันหรู เขาคิดว่าเธอหลับพักผ่อนอยู่จึงไม่ได้ระวังตัว มือหนาที่เคยโอบกอดเธออย่างทะนุถนอมบัดนี้กำลังเช็กความพร้อมของเสื้อเกราะกันกระสุนสีดำสนิทและอาวุธปืนพกคู่ใจอย่างคล่องแคล่ว แววตาของเขาในยามนี้ดุดันและจริงจังจนพิมลภัสรู้สึกเหมือนเห็นคนแปลกหน้าที่เธอไม่รู้จัก "ประชุมด่วนที่คฤหาสน์ งั้นเหรอคะพี่กวิน" พิมลภัสพึมพำกับตัวเองเบาๆ มือบางกำขอบผ้าม่านแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เพียงสิบนาทีก่อนหน้า เขายังเดินเข้ามาหอมแก้มเธอพร้อมบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า 'พิมครับ พี่ตั้มเรียกประชุมด่วนที่คฤหาสน์เรื่องโปรเจกต์ใหม่ พี่อาจจะกลับดึกหน่อยนะ พิมทานข้าวก่อนได้เลยไม่ต้องรอ' คำพู

ตอนที่ 103 กำแพงที่มองไม่เห็นนรินทร์ดาเดินเข้าไปวางถาดนมลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง เคร้ง! จนน้ำนมกระฉอกเลอะเทอะ เธอไม่ได้มองถาดนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว สายตาของเธอจ้องเขม็งไปที่ดวงตาของสามี ดวงตาที่สั่นเครือไปด้วยความเสียใจและน้อยใจ “มาทันได้ยินว่า รินเป็นแค่คนนอกสำหรับพี่ตั้มไงคะ” น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยพลังทำลายล้าง “รินพี่แค่จะไปจัดการธุระนิดหน่อย พี่ไม่ได้อยากให้รินต้องเครียดกังวล” “ธุระนิดหน่อยที่ต้องใส่เสื้อเกราะ ธุระนิดหน่อยที่ต้องพกกวินไปด้วยทั้งที่เขายังพักฟื้นไม่เต็มร้อยงั้นเหรอคะ” นรินทร์ดาตวัดสายตาไปมองกวินที่ยืนก้มหน้านิ่งด้วยความอึดอัด ก่อนจะหันกลับมาหาธรรศกร “พี่ตั้มเห็นรินเป็นอะไรคะ เป็นแค่ตุ๊กตาหน้ารถที่พี่เอาไว้เชิดหน้าชูตาเวลาออกงาน หรือเป็นแค่แม่ของลูกที่วันๆ มีหน้าที่แค่เลี้ยงเด็กแล้วห้ามรับรู้อะไรเลยในชีวิตพี่” “รินครับ ฟังพี่ก่อน พี่หวังดีจริงๆ นะ พี่เห็นรินเพิ่งฟื้นไข้ พี่ไม่อยากให้เรื่องเครียดๆ พวกนี้ไปบั่นทอนร่างกายรินอีก” ธรรศกรพยายามจะเดินเข้าไปจับมือภรรยา แต่นรินทร์ดาเดินถอยหลังหนีหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว