All Chapters of หนี้แค้นของซาตานไร้หัวใจ: Chapter 131 - Chapter 140

ตอนที่ 104 พี่สาวและน้องสาว แสงแดดยามสายส่องลอดผ้าม่านลูกไม้สีขาวนวลเข้ามาในห้องนั่งเล่นส่วนตัวของนรินทร์ดา แต่บรรยากาศภายในกลับไม่ได้สดใสตามสภาพอากาศเสียงหัวเราะหยอกล้อที่เคยดังกังวานยามพี่น้องอยู่ด้วยกัน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยเสียงถอนหายใจยาวของสองสาวที่นั่งเผชิญหน้ากันบนโซฟากำมะหยี่ตัวนุ่ม พิมลภัสหอบกระเป๋าใบย่อมหนีจากเรือนหอมาสมทบกับพี่สาวตั้งแต่เช้าตรู่ ใบหน้าหวานที่เคยสดใสดูหม่นหมอง ขอบตาบวมช้ำเล็กน้อยจากการผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ขณะที่นรินทร์ดานั่งนิ่งเรียบ อุ้มน้องนาราไว้ในอ้อมกอดด้วยท่าทีที่ดูสงบ แต่เป็นความสงบที่น่ากลัวยิ่งกว่าพายุพัดกระหน่ำ “พี่ริน พิมไม่ไหวแล้วค่ะ พี่กวินเขาเห็นพิมเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้” พิมลภัสเอ่ยเสียงสั่น พลางรับถ้วยน้ำขิงที่นรินทร์ดาส่งให้ “เขาโกหกพิมหน้าตาย ทั้งที่ในรถมีทั้งปืนทั้งเสื้อเกราะ กลับมาก็มีคราบเลือดติดตัวมาด้วย แต่เขาก็บอกแค่ว่าประชุมด่วนเขาคิดว่าพิมโง่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ” นรินทร์ดาวางมือบางลงบนมือของน้องสาว บีบเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน แววตาของเธอวาววับด้วยความรู้สึกที่ไม่ต่างกัน “พี่เข้าใจพิม เ

ตอนที่ 105 เมื่อสิงโตและเงาไร้คู่ ความเงียบงันภายในคฤหาสน์ธรรศกรยามค่ำคืนนี้ดูจะหนักอึ้งกว่าคืนไหนๆ แสงไฟจากแชนเดอเลียร์ดวงโคมใหญ่ถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสลัวราง ราวกับจะไว้อาลัยให้กับความอบอุ่นที่เพิ่งมลายหายไปพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์รถของสองสาวที่ลับตาไปเมื่อเย็น ภายในห้องทำงานกว้างขวางที่เคยเป็นศูนย์กลางอำนาจ บัดนี้กลับกลายเป็นที่พำนักของชายอกสามศอกสองคนที่นั่งจมอยู่กับความเงียบเหงา ธรรศกรทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ เนคไทถูกคลายออกจนหลวมกริ่ย กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกสองสามเม็ดอย่างคนหมดสภาพ ในมือหนากำแก้วคริสตัลที่มีน้ำสีอำพันบรรจุอยู่ครึ่งหนึ่ง เขาหมุนแก้วไปมาจนน้ำแข็งกระทบขอบแก้วดังกรุ๊งกริ๊งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนกวินนั่งอยู่บนโซฟารับแขกฝั่งตรงข้าม สภาพไม่ต่างกันนัก เขาทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด มือข้างหนึ่งกำขวดเหล้าไว้แน่นราวกับมันเป็นอาวุธชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ “หมดกัน พญาสิงโตแห่งธรรศกร” ธรรศกรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง ก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวจนหมดเกล้า

ตอนที่ 106 กามเทพตัวน้อย ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมชายหาดในคืนที่ผ่านมา รถยนต์คันหรูที่บรรทุกเอาความรู้สึกผิดมาเต็มเปี่ยมได้แล่นเข้ามาจอดสงบนิ่งอยู่ใกล้กับรั้วบ้านพักตากอากาศบนหน้าผา ธรรศกรและกวินตัดสินใจแอบกบดานอยู่ในบ้านพักหลังเล็กถัดไปเพียงไม่กี่ก้าว พวกเขาเลือกที่จะทำตัวให้เงียบที่สุดราวกับเป็นเงาที่ไร้ตัวตน เฝ้ามองแสงไฟจากหน้าต่างห้องนอนของนรินทร์ดาและพิมลภัสที่ค่อยๆ ดับลงด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ พญาสิงโตผู้เกรงขามและเงาคู่ใจยอมลดตัวลงมาซุ่มดูสถานการณ์อย่างอดทน เพื่อรอคอยจังหวะที่จะเผชิญหน้าและทวงคืนหัวใจกลับมาในเวลาที่เหมาะสม แสงอาทิตย์รำไรยามเช้าทอดผ่านยอดต้นหูกวางใหญ่ริมชายหาด เสียงคลื่นกระทบฝั่งดัง ซ่า...ซ่า เคล้ากับเสียงนกร้องเจื้อยแจ้ว บรรยากาศรอบบ้านพักตากอากาศสีขาวบนหน้าผานั้นดูสงบและสดชื่นจนแทบไม่เหลือเค้าลางความตึงเครียดจากคฤหาสน์ในเมืองหลวง แต่สำหรับสองสาวที่นอนกอดลูกอยู่ภายใน ความสงบนี้กลับแฝงไปด้วยความอ้างว้างที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมพูดออกมา “น้องรักครับ อย่าวิ่งไปไกลลูก เดี๋ยวน้ำเข้าหูนะ!” เสียงหวานของพิมลภัส ตะโ

ตอนที่ 107 ปาร์ตี้ริมหาด...บาร์บีคิวรสขมผสมหวาน ท้องฟ้าสีครามสดใสยามกลางวันค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงหรูหราขณะที่พระอาทิตย์ดวงกลมโตกำลังจะลับขอบน้ำทะเล เสียงคลื่นซัดสาดชายหาดดูนุ่มนวลลงกว่าตอนกลางวัน ไอเย็นจากทะเลเริ่มพัดพาความสดชื่นมาแทนที่ความร้อนระอุ นรินทร์ดาและพิมลภัสตัดสินใจจัดปาร์ตี้บาร์บีคิวเล็กๆ ที่หน้าบ้านพักตากอากาศเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ โดยมีน้องรักคอยวิ่งวนไปมาช่วยหยิบจับของเบาๆ อย่างกระตือรือร้น “น้าพิมครับ น้องรักอยากกินกุ้งย่างตัวใหญ่ๆ ครับ!” เด็กชายตัวน้อยในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสั้นลายสมอเรือร้องบอกพลางเกาะขอบโต๊ะไม้ที่วางวัตถุดิบไว้ พิมลภัสหัวเราะเบาๆ พลางหยิกแก้มยุ้ยของกามเทพตัวน้อย “ได้ครับคนเก่ง แต่น้องรักต้องรอให้เตาร้อนก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่รินเขากำลังเตรียมน้ำจิ้มสูตรเด็ดอยู่ครับ” นรินทร์ดาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สนามใกล้ๆ กำลังง่วนอยู่กับการปรุงน้ำจิ้มซีฟู้ด กลิ่นพริกกระเทียมและมะนาวสดหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ แม้ใบหน้าของเธอจะดูผ่อนคลาย แต่แววตายังคงมีความเหงาจางๆ พาดผ่านทุกครั้งที่เธอมองออกไปที่ความมืดมิดบนถนนทางเข้าบ้านพัก

ตอนที่ 108 บทลงโทษของพญาสิงโต ท่ามกลางเสียงคลื่นและลมทะเลที่พัดผ่าน ความเข้าใจถูกถักทอขึ้นมาใหม่อีกครั้ง บาดแผลจากความลับถูกสมานด้วยความจริงใจ พญาสิงโตและเงาคู่ใจได้เรียนรู้บทเรียนราคาแพงว่า ความรักที่แท้จริงไม่ใช่การปกป้องด้วยการปิดบัง แต่คือการเดินเคียงข้างกันผ่านพายุร้ายด้วยความสัตย์จริงเสียงลมทะเลพัดหวีดหวิวสลับกับเสียงใบหูกวางที่เสียดสีกันดังสากพราว ยิ่งดึกบรรยากาศรอบกายก็ยิ่งเป็นใจให้ความรู้สึกที่ถูกกักขังไว้เริ่มพรั่งพรูออกมานรินทร์ดาขยับกายออกห่างจากอ้อมกอดของธรรศกรเล็กน้อยเพื่อจ้องมองใบหน้าคมสันที่เธอแสนรักและแสนงอนในเวลาเดียวกัน แสงจันทร์ที่อาบไล้ลงบนใบหน้าของสามีทำให้เธอเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าและรอยคล้ำใต้ตาที่บ่งบอกว่าเขาคงไม่ได้พักผ่อนเลยนับตั้งแต่เธอหนีมา “พี่ตั้มคะ รินรู้ว่างานของพี่มันอันตราย แต่การที่รินต้องมานั่งรอพี่โดยไม่รู้อะไรเลย มันทำให้รินรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีค่าพอที่พี่จะไว้ใจ” นรินทร์ดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย “รินไม่ได้อยากเป็นแค่ผู้หญิงที่นั่งรอรับเงินหรือรอให้สามีกลับมากอดรินตอนดึกๆ รินอยากเป็นคนที่พี่หันมาสบตา