All Chapters of หนี้แค้นของซาตานไร้หัวใจ: Chapter 141 - Chapter 150

ตอนที่ 110 รอยยิ้มที่เปลี่ยนไป กลิ่นไอทะเลจางๆ หอบเอาความสดชื่นมาปลุกให้นรินทร์ดาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากทุกวัน วันนี้ไม่มีความหนักอึ้งในอก ไม่มีหยาดน้ำตาที่ซ่อนไว้ใต้หมอน และที่สำคัญที่สุดคืออ้อมกอดอุ่นๆ จากชายหนุ่มที่นอนซ้อนหลังเธออยู่ยามนี้ นรินทร์ดาขยับกายเล็กน้อยพลางลอบยิ้มเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกระชับที่เอว ธรรศกรยังคงหลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอของเขาเป่ารดอยู่ที่ต้นคอเธอ ราวกับสิงโตที่ได้กลับคืนสู่ถ้ำที่ปลอดภัยที่สุดในชีวิต เธอค่อยๆ แกะมือหนาออกอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้เขาตื่น ก่อนจะก้าวลงจากเตียงไปดูน้องนาราที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ในเปลข้างๆ เด็กน้อยขยับปากมุบมิบเหมือนกำลังฝันถึงนมนมแสนอร่อย ทำให้นรินทร์ดาอดไม่ได้ที่จะก้มลงหอมแก้มลูกสาวเบาๆ ด้วยความรักสุดหัวใจ เมื่อเดินออกมาที่ระเบียงทางเดิน เธอก็พบกับพิมลภัสที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอนฝั่งตรงข้ามพอดี ทั้งคู่สบตากันแล้วยิ้มออกมาโดยไม่ได้นัดหมาย ใบหน้าของพิมลภัสในเช้านี้ดูสดใสระเรื่อ แววตาที่เคยหม่นแสงเพราะความระแวงกลับมาเป็นประกายสดใสเหมือนพยาบาลสาวคนเดิมที่เปี่ยมไปด้วยพลัง “อรุณสวัสด

ตอนที่ 112 คำขอบคุณจากกามเทพ แสงแดดยามสายเริ่มทอแสงจัดขึ้นสะท้อนกับผืนน้ำทะเลจนกลายเป็นประกายระยิบระยับราวกับมีเพชรนับล้านเม็ดมาโปรยไว้บนผิวคราม ธรรศกรยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวยาวโดยมีนรินทร์ดาเคียงข้าง ทั้งคู่ทอดสายตามองดูภาพเบื้องหน้าที่ทำให้หัวใจพองโต น้องรักในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสั้นลายทางกำลังวิ่งวุ่นอยู่บนผืนทรายขาวละเอียดใกล้กับระเบียงบ้าน เด็กชายตัวน้อยก้มๆ เงยๆ อย่างขะมักเขม้นเหมือนกำลังตามหาของสำคัญบางอย่าง “น้องรักทำอะไรอยู่ครับลูก ระวังแดดร้อนนะลูก” ธรรศกรตะโกนถามพลางยกมือขึ้นบังแดดให้ภรรยาที่กำลังอุ้มน้องนาราพาดบ่า น้องรักไม่ได้ตอบในทันทีแต่กลับรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กกลับมาที่ระเบียงไม้ ใบหน้ากลมยุ้ยเต็มไปด้วยเหงื่อพราวและรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็กๆ ในมือหน้อยๆ ทั้งสองข้างกำอะไรบางอย่างไว้แน่นจนมิด “คุณป๋าครับ แม่รินครับ น้องรักมีของขวัญมาให้ครับ” เด็กชายร้องบอกเสียงใสพลางพยายามปีนขึ้นมาบนระเบียงจนกวินต้องรีบเข้าไปช่วยอุ้มส่งตัวให้ เมื่อยืนได้อย่างมั่นคง น้องรักก็แบมือออกเผยให้เห็นเปลือกหอยเบี้ยตัวเล็กๆ สองตัวที่มีลวด

ตอนที่ 114 ความลับในรอยเงา เสียงฝีเท้าที่ก้าวตามอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอทางด้านหลังทำให้นาราเม้มปากแน่น เธอพยายามเร่งความเร็วผ่านซอกตึกคณะมนุษยศาสตร์เพื่อสลัดเงาสองคนที่พ่อกวินส่งมาเฝ้าตั้งแต่วันแรกของการเป็นเฟรชชี่ แม้เธอจะขอร้องแกมบังคับจนพ่อตั้มรับปากว่าจะส่งคนมาดูห่างๆ แต่คำว่าห่างของอดีตบอดี้การ์ดมือหนึ่งกลับหมายถึงระยะไม่เกินสิบเมตรที่มองเห็นทุกอิริยาบถ นาราอาศัยจังหวะที่กลุ่มนักศึกษากลุ่มใหญ่เดินสวนมาเบียดเสียดแทรกตัวหนีเข้าสู่ซอยเล็กๆ ข้างตึกเก่าที่กำลังปรับปรุง ป้ายประกาศเขตก่อสร้างห้ามเข้าถูกละเลยไปในทันทีที่เธอเห็นช่องว่างสลัวๆ ระหว่างกำแพงสังกะสี เธอเบียดตัวเข้าไปจนพ้นสายตาของชายชุดดำทั้งสองคน แผ่นหลังบางพิงกับผนังปูนเย็นเยียบพลางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “เก่งมากนารา สลัดเงาคนของอากวินได้แล้ว” นาราพึมพำกับตัวเองพลางลูบหน้าอกที่เต้นรัว ทว่าความสบายใจกลับอยู่ได้ไม่กี่วินาที เมื่อเสียงโลหะหนักๆ กระทบกันดังสนั่นมาจากด้านบน หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อเงาดำขนาดใหญ่กำลังพุ่งดิ่งลงมาหาตัวเธออย่างรวดเร็ว “ระวัง!” เสียงทุ้มห้าวตวาดก้อ

ตอนที่ 116 รอยร้าวในใจสิงโต แสงแดดยามบ่ายแผดเผาลงบนลานกว้างของคณะศิลปกรรมศาสตร์ ทว่าบรรยากาศรอบตัวของนารากลับหนาวเหน็บอย่างประหลาด เธอพยายามเร่งฝีเท้าผ่านกลุ่มนักศึกษาที่จับกลุ่มคุยกัน แต่เสียงซุบซิบที่ลอยมาตามลมกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกเสียจนขอบตาร้อนผ่าว “ดูสิ แบรนด์เนมทั้งตัว ตั้งแต่หัวจดเท้า” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมสายตาจิกกัด “ได้ข่าวว่าเป็นลูกคุณหนูตระกูลดัง มิน่าล่ะ ถึงมีบอดี้การ์ดหน้าโหดตามคุมแจตั้งแต่วันแรก สงสัยที่บ้านทำธุรกิจมืดหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถึงต้องระแวงคนรอบข้างขนาดนี้” “นั่นสิ ทำตัวรวยซ่อนไม่มิดแบบนี้ น่าหมั่นไส้ชะมัด คิดว่าที่นี่เป็นรันเวย์หรือไง”นาราเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธออยากจะหันไปตะโกนบอกคนพวกนั้นเหลือเกินว่าเธอไม่ได้อยากเด่น ไม่ได้อยากให้ใครมาตามคุม และไอ้ของพวกนี้เธอก็ไม่ได้ขอ แต่มันคือสิ่งที่คุณป๊าธรรศกรยัดเยียดมาให้เพื่อความปลอดภัยที่เธอไม่เคยต้องการความอึดอัดที่สะสมมาตั้งแต่ออกจากบ้านจนถึงวินาทีนี้ทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นระริก เธอพาขาสั่นๆ ของตัวเองหนีห่างจากฝูงคน มุ่งหน้าไปยังตึกเก่าที่ซ่อนตัวอยู่ท

ตอนที่ 117 พราวฟ้าของบอส (18+)เขาค่อยๆ ขยับกายอย่างเนิบนาบ พยายามให้เธอปรับตัวเข้ากับความยิ่งใหญ่ของเขา จวบจนกระทั่งความเจ็บปวดเริ่มมลายหายไป แทนที่ด้วยความซ่านสยิวที่ทวีคูณ พราวฟ้าเริ่มขยับสะโพกตอบรับจังหวะของเขา สองขาเรียวเกี่ยวรัดเอวหนาไว้แน่นเมื่อเห็นว่าเธอพร้อม นรินทร์ธรรศก็โหมกระแทกเข้าใส่ไม่ยั้ง จังหวะรักที่ดิบเถื่อนและรุนแรงทำให้นพราวฟ้าครางระงมปานจะขาดใจ เสียงเนื้อกระทบเนื้อ พั่บ พั่บ พั่บ ดังกึกก้องสลับกับเสียงครางหลงของเลขาสาว“อ่า อ่า ที่รัก อ่ายิ่งเธอร้องขอ เขาก็ยิ่งจัดให้ตามบัญชา นรินทร์ธรรศจับขาเรียวของเธอพาดบ่ากว้างแล้วโถมกายเข้าใส่รัวเร็วปานพายุถล่ม ความรุนแรงของอารมณ์ทำให้หัวเตียงสั่นสะเทือนกระทบผนัง พราวฟ้าตาพร่ามัว สมองขาวโพลนไปหมด รสสัมผัสที่รุนแรงป่าเถื่อนแต่กลับซ่านสยิวจนถึงขีดสุดทำให้เธอปล่อยใจไปกับพายุสวาทนี้อย่างสิ้นเชิง“ซี๊ดดด พราว แน่นชะมัด รัดแรงแบบนี้ ต้องการผมมากสินะ”“ต้องการสิคะ รีบเอาพราวเถอะค่ะ พราวจะไม่ไหวแล้วนะคะ”นรินทร์ธรรศคำรามเสียงต่ำพร่ามัว เขาเพิ่มความเร็วขีดสุด สะโพกสอบกระแทกกระทั้นรัวเร็ว ขยี้จุดกระสันซ้ำๆ จนพิมลภัสบิดเกร็งกระตุกเฮือกไป