All Chapters of หนี้แค้นของซาตานไร้หัวใจ: Chapter 151 - Chapter 160

ตอนที่ 118 พรหมลิขิตขีดเส้นตาย ความวุ่นวายของเช้าวันพฤหัสบดีในมหาวิทยาลัยดูจะกลั่นแกล้งเฟรชชี่หน้าใหม่อย่างนาราเข้าอย่างจัง เมื่อเธอรีบเร่งจนดูแผนที่ในแอปพลิเคชันผิดตึก จากตึกเรียนรวมศิลปกรรมศาสตร์เธอกลับเดินหลงเข้ามาในเขตอนุรักษ์พลังงานและห้องแล็บวิจัยของคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เต็มไปด้วยเครื่องจักรและกลิ่นสารเคมีจางๆ นาราเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในโถงทางเดินสลัวพลางก้มมองนาฬิกาข้อมือด้วยความลนลาน โดยไม่ทันสังเกตป้ายประกาศสีเหลืองเด่นห้ามเข้าที่แปะอยู่หน้าประตูเหล็กบานใหญ่ เธอผลักประตูเข้าไปทันทีเพราะคิดว่าเป็นทางลัดสู่ห้องเรียน “เฮ้ย! อย่าเข้ามา!” เสียงทุ้มห้าวตวาดก้องจนแก้วหูแทบเคลื่น ภาพตรงหน้าคือนักศึกษากลุ่มหนึ่งในชุดช็อปสีน้ำเงินเข้มกำลังยืนล้อมรอบถังปฏิกรณ์จำลองขนาดเล็กที่มีควันพุ่งออกมา นาราชะงักค้างด้วยความตกใจ จังหวะเดียวกับที่สายพานเครื่องจักรด้านข้างเกิดอาการกระตุกจนถังบรรจุสารละลายหล่อเย็นเอียงวูบกำลังจะร่วงลงมาใส่ร่างบางที่ยืนขวางทางอยู่พอดี “ว้าย” นาราหลับตาปี๋พร้อมยกมือขึ้นบังหน้าตามสัญชาตญาณ ทว่าความเจ็บปวดที่คาดไว้กลับไม่เก

ตอนที่ 119 ค่ายอาสาพัฒนา (รัก) หัวใจธรรศกรหันขวับมามองภรรยา “รินแต่นั่นมันน่านนะริน ป่าเขาทั้งนั้น” “ป่าเขามันก็น่ากลัวน้อยกว่าคนแก่ขี้บ่นบางคนแถวนี้แหละค่ะพี่ตั้ม” พิมลภัสที่เดินถือถาดของหวานเข้ามาเสริมทัพพี่สาวพูดจิกกัดสามีตัวเองทันที “พิมก็เห็นดีด้วยนะคะที่นาราจะไป พิมสอนวิธีทำแผลเบื้องต้นกับเตรียมยาสามัญให้หลานเรียบร้อยแล้ว พี่กวินไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะไปรบแบบนั้นเลยค่ะ ถ้าพิมรู้ว่าพี่แอบส่งลูกน้องตามไปกวนใจหลานล่ะก็พิมจะย้ายไปนอนอีกห้องจริงๆ ด้วย!” กวินถึงกับหุบปากฉับ ส่วนธรรศกรได้แต่ทำท่าฮึดฮัดในลำคอ เมื่อเจออำนาจมืดของสองศรีพี่น้องเข้าไป พญาสิงโตและองครักษ์มือหนึ่งก็เป็นอันต้องถอยทัพสลัดเขี้ยวเล็บทิ้งทันที “แต่ป๊า” “ไม่มีแต่ค่ะพี่ตั้ม พรุ่งนี้รินจะเป็นคนไปส่งลูกที่จุดนัดพบเอง พี่ตั้มกับพี่กวินอยู่เฝ้าบ้านไปนะคะ หรือถ้าว่างมากนักก็ไปตรวจเช็กยอดบัญชีที่บริษัทแทนลูกรักก็ได้ค่ะ” นรินทร์ดาสรุปจบประโยคด้วยรอยยิ้มหวานที่ทำให้ชายอกสามศอกทั้งสองคนถึงกับนั่งตัวตรงแหน็บ นาราแอบส่งวิงค์ให้น้าพิมและแม่รินด้วยความดีใจ เธอรู้ดีว่า

ตอนที่ 121 แสงดาวและกองไฟ ราตรีสุดท้ายบนดอยสูงในจังหวัดน่านเริ่มต้นด้วยอากาศที่หนาวเหน็บกว่าทุกวัน ทว่าบรรยากาศภายในลานกว้างของโรงเรียนกลับคุกรุ่นไปด้วยไออุ่นจากกองไฟกองมหึมาที่ถูกจุดขึ้นกลางลาน เสียงหัวเราะและเสียงปรบมือของเด็ก ๆ ชาวเขาตัวน้อยที่แต่งกายด้วยชุดประจำเผ่าสีสันสดใสพากันออกมาเต้นรำรอบกองไฟ สร้างรอยยิ้มให้กับเหล่านักศึกษาอาสาที่เหนื่อยล้ามาตลอดทั้งสัปดาห์ “ลำดับต่อไป ขอเชิญประธานค่ายสุดโหดของเรา พี่คินวิศวะปีสี่ ออกมาร้องเพลงปิดท้ายหน่อยครับ!” เสียงโฆษกจำเป็นตะโกนก้องผ่านไมโครโฟนไร้สาย เรียกเสียงโห่ฮาจากกลุ่มชายฉกรรจ์ชุดช็อปสีน้ำเงิน “และที่ขาดไม่ได้ขอเชิญน้องนารา ศิลปกรรมฯ เบ๊เบอร์หนึ่งของพี่คินขึ้นมาเป็นแขกรับเชิญพิเศษด้วยครับ” นาราที่กำลังนั่งเคี้ยวข้าวโพดปิ้งอยู่ข้างกองไฟถึงกับสำลัก เธอรีบส่ายหน้าพัลวัน แต่กลุ่มเพื่อนวิศวะจอมแสบไม่ปล่อยให้เธอปฏิเสธ พวกเขากรูเข้ามารุมล้อมแล้วกึ่งลากกึ่งจูงเธอขึ้นไปบนเวทีไม้จำลองที่ประดับด้วยโคมไฟกระดาษ เธอยืนตัวเกร็งอยู่ข้าง ๆ ภาคินที่วันนี้ไม่ได้สวมชุดช็อป แต่ใส่เสื้อยืดสีดำเรียบ ๆ

ตอนที่ 123 ถ้ำสิงห์พยศ บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลพญาสิงโตดูเยือกเย็นและกดดันราวกับถูกแช่แข็งไว้ในตู้เข็มขัดเหล็ก ทันทีที่ฝีเท้าของ นาราก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ความเงียบสงัดที่ผิดปกติก็จู่โจมเข้าหาเธอจนขนนกลุกเกรียวไปทั้งตัว กลิ่นกำยานจางๆ ที่คุณป๋าชอบจุดยามใช้ความคิดฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ แต่วันนี้มันกลับดูหนักอึ้งราวกับควันไฟก่อนการระเบิด “กลับมาแล้วเหรอแม่ศิลปินใหญ่ ที่ไปทัศนศึกษาดูงานศิลปะถึงในป่าในเขา” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของธรรศกรดังขึ้นจากโซฟาหลุยส์ตัวยาวกลางห้อง เขานั่งอยู่ตรงนั้นในชุดลำลองสีเข้ม มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ที่น้ำแข็งละลายไปจนเกือบหมด แววตาที่เคยฉายแววรักใคร่เอ็นดูบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยไฟแห่งความโกรธกรุ่น ข้างกันนั้นคือกวิน ที่ยืนกอดอกนิ่งสนิท สีหน้าของอาวินดูแย่ยิ่งกว่าตอนไปทำภารกิจเสี่ยงตายเสียอีก นารายืนนิ่งขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทาเมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นจอมอนิเตอร์ ขนาดกลางที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะรับแขกหินอ่อน ภาพที่ปรากฏบนจอไม่ใช่ภาพวาดหรือทิวทัศน์ที่เธออ้าง แต่เป็นภาพแอบถ่ายระยะไกลที่ชัดเจนจนใจหา

ตอนที่ 125 ท่ามกลางมรสุม (18+) แสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าข้างถนนส่องกระทบตัวรถยุโรปคันหรูที่จอดสนิทอยู่หน้าคอนโดมิเนียมย่านใจกลางเมืองนรินทร์ธรรศนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเงียบภายในรถกลับไม่ได้ช่วยให้พายุอารมณ์ในอกสงบลง ภาพใบหน้าเกรี้ยวกราดของคุณป๋าธรรศกรและเสียงสะอื้นของนารายังคงดังก้องอยู่ในหัว ความกดดันจากการเป็นความหวังของตระกูลมาตลอดหลายปีบัดนี้มันหนักอึ้งจนเขาแทบหายใจไม่ออก เขาก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกที่เปราะบางอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สถานที่เดียวที่เขาคิดถึงในยามที่โลกทั้งใบกำลังพังทลายลง ไม่ใช่ห้องนอนกว้างขวางในคฤหาสน์ แต่เป็นห้องพักเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของผู้หญิงที่เป็นทั้งมือขวาและดวงใจของเขาก๊อก ก๊อก พราวฟ้าเปิดประตูออกมาด้วยอาการตกใจ เธออยู่ในชุดนอนผ้าแพรสีครีมเรียบง่าย ใบหน้าสะอาดสะอ้านไร้เครื่องสำอางดูอ่อนโยนกว่าตอนอยู่ที่บริษัทหลายเท่า เมื่อเห็นว่าแขกยามวิกาลคือใคร หัวใจของเธอก็กระตุกวูบ“คุณรักทำไมมาดึกขนาดนี้คะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า” นรินทร์ธรรศไม่ตอบคำถาม แต่กลับก้าวเข้าไปในห้องแล้วรวบตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่นจนพราว