All Chapters of หนี้แค้นของซาตานไร้หัวใจ: Chapter 161 - Chapter 170

ตอนที่ 126 เช้าวันที่เปลี่ยนชีวิต แสงตะวันรำไรสีทองอ่อนยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาภายในห้องนอนของคอนโดมิเนียมหรู บรรยากาศรอบกายเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างสม่ำเสมอ นรินทร์ธรรศลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่เขารู้สึกคือสัมผัสอุ่นนุ่มของร่างกายบอบบางที่ยังคงซุกตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน แขนแกร่งของเขาโอบรัดเอวบางของพราวฟ้า ไว้หลวมๆ ราวกับกลัวว่าความสุขที่เพิ่งผ่านพ้นไปในค่ำคืนที่เร่าร้อนและลึกซึ้งจะเป็นเพียงความฝัน เขาก้มลงมองใบหน้าเนียนละเอียดของเลขาคู่ใจ ไม่สิ ผู้หญิงที่เขารักที่สุดในชีวิต ยามหลับใหลพราวฟ้าดูอ่อนโยนและน่าทะนุถนอมจนหัวใจของสิงโตหนุ่มอ่อนยุบ นรินทร์ธรรศเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากเธอออกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกดจุมพิตลงบนขมับมนเนิ่นนาน “อื้อคุณรัก” พราวฟ้าครางแผ่วในลำคอเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสรบกวน เธอค่อยๆ ปรือตาขึ้นสบตากับนัยน์ตาคมกริบที่บัดนี้เต็มไปด้วยความรักอย่างท่วมท้น“อรุณสวัสดิ์ครับพราว” เขากระซิบเสียงนุ่ม พร้อมกับโน้มลงไปประทับจูบที่ริมฝีปากบางเบาๆ เป็นจูบที่ไม่ได้มีความต้องการทางกายนำหน้า แต่เป็นจูบที่แทนคำมั่นสัญญาและคำขอบคุณที่เธอเลือกจะอยู่เ

ตอนที่ 128 บุกถ้ำเสือในขณะที่บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่กำลังคุกรุ่นไปด้วยการเผชิญหน้าระหว่างพ่อลูกคู่โต เสียงคำรามของเครื่องยนต์บิ๊กไบค์คันเขื่องก็ดังแหวกความเงียบสงบของเขตรั้วคฤหาสน์พญาสิงโตเข้ามา รถมอเตอร์ไซค์สีดำดุดันขับเคลื่อนผ่านประตูรั้วเหล็กดัดที่เพิ่งจะเปิดทิ้งไว้จากการเข้ามาของนรินทร์ธรรศชายหนุ่มร่างสูงในชุดแจ็กเก็ตหนังสีเข้มและกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมงบังคับรถมาจอดเทียบข้างรถยุโรปคันหรูอย่างไม่เกรงศักดิ์ศรีบอดี้การ์ดหลายคนที่ยืนเฝ้าหน้าบันไดหินอ่อนต่างขยับตัวเตรียมพร้อม ทว่าชายหนุ่มคนนั้นกลับดับเครื่องยนต์และถอดหมวกกันน็อกออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มและดวงตาที่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นดุดันอันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กวิศวะฯ"พี่คิน!"นาราที่แอบยืนดูเหตุการณ์อยู่ที่ระเบียงชั้นลอยหลุดปากเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจและเป็นห่วง เธอไม่คิดว่า ภาคิน จะกล้ามาปรากฏตัวที่นี่ในวันที่สถานการณ์ในบ้านตึงเครียดถึงขีดสุดแบบนี้ภาคินไม่ได้มองขึ้นไปที่ระเบียง เขาก้าวลงจากรถและเดินตรงไปยังประตูหน้าบ้านด้วยท่าทางมั่นคง บอดี้การ์ดสองคนก้าวออกมาขวางทางเขาไว้ทันที"คุณกลับไปเถอะครับ ตอนนี้ท่านประธานกำลังทำธุระส

ตอนที่ 130 บทเรียนบทแรกในบ้านสวน ค่ำคืนที่สาม ณ บ้านสวนหลังเก่าในจังหวัดนครปฐมไม่ได้เงียบสงบอย่างที่นรินทร์ธรรศวาดฝันไว้ ลมพัดยอดพร้าวไหวกระทบกันดังสวบสาบอยู่ภายนอก แต่สิ่งที่เป็นปัญหาใหญ่ที่สุดในตอนนี้คือเสียงปั๊มน้ำที่พ่นลมหายใจสุดท้ายออกมาด้วยเสียงสำลักน้ำก่อนจะเงียบกริบไป ทิ้งให้คนในบ้านตกอยู่ในความลำบากเมื่อน้ำประปาหยุดไหลลงดื้อๆ นรินทร์ธรรศในชุดเสื้อยืดสีขาวที่บัดนี้เต็มไปด้วยคราบสนิมและโคลนชื้นแฉะ ยืนกัดฟันกรอดอยู่ข้างถังเก็บน้ำหลังบ้าน เขาถือประแจตัวใหญ่ที่หยิบมาจากห้องเก็บของพยายามจะแกะวาล์วน้ำที่ฝังแน่นด้วยคราบตะกรันออก แสงสว่างจากไฟฉายกระบอกเล็กที่เขาวางไว้บนพื้นส่งแสงวูบวาบไปมาตามแรงขยับกาย "คุณรักคะ พราวว่าพอเถอะค่ะ พรุ่งนี้ค่อยตามช่างมาดูก็ได้" พราวฟ้าเดินถือตะเกียงเจ้าพายุออกมาจากหลังบ้าน ดวงตาคู่สวยฉายแววกังวลเมื่อเห็นสภาพของคนรักที่ดูไม่ต่างจากช่างซ่อมเครื่องยนต์ "ไม่เป็นไรพราว ผมไม่อยากให้คุณไม่มีน้ำใช้คืนนี้" นรินทร์ธรรศตอบด้วยเสียงลอดไรฟัน เขาออกแรงบิดประแจสุดกำลังจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปนและแล้วในจังหวะที่วาล์วหลุดออกอย่างแรง มื

ตอนที่ 132 พ่อบ้านแม่บ้านมือใหม่ ท่ามกลางแสงแดดอ่อนยามสายที่ทอดผ่านยอดมะพร้าวในจังหวัดนครปฐม นรินทร์ธรรศ อดีตซีอีโอผู้เคยหยิบจับเพียงปากการาคาหลักแสนและเซ็นอนุมัติโครงการพันล้าน บัดนี้กลับอยู่ในสภาพที่ใครเห็นเป็นต้องขยี้ตา เขาสวมเสื้อยืดสีซีด กางเกงเลขายาว และสวมหมวกปีกกว้างใบเก่า ในมือหนามีจอบเหล็กที่ดูหนักอึ้งกว่าที่เขาคิดไว้มาก “คุณรักคะ วางจอบลงก่อนค่ะ ไม่ต้องขุดลึกขนาดนั้นก็ได้ พราวจะปลูกแค่กะเพรา ไม่ได้จะขุดบ่อปลาค่ะ” พราวฟ้าหัวเราะร่าขณะมองดูคนรักที่กำลังตั้งอกตั้งใจขุดดินจนเหงื่อโซมกาย “ผมอยากให้รากมันลึกๆ ไงพราว จะได้แข็งแรงเหมือนความรักของเรา” นรินทร์ธรรศปาดเหงื่อพลางยิ้มกว้าง แต่แล้วจู่ๆ เขาก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตตัวเล็กสีเขียวไต่หนีขึ้นมาบนจอบ “เฮ้ย! พราว นั่นตัวอะไรน่ะ! เขียวๆ มีขาเยอะแยะเลย!” พราวฟ้าเดินเข้ามาใกล้พลางกลั้นขำ “นั่นแค่หนอนแก้วค่ะคุณรัก มันไม่กัดหรอกค่ะ ดูสิคะ มันกลัวคุณมากกว่าที่คุณกลัวมันอีกนะ” นรินทร์ธรรศทำหน้าแหย พลางถอยกรูดออกมาหนึ่งก้าวพยักหน้ายอมรับความพ่ายแพ้ต่อธรรมชาติ “ผ

ตอนที่ 134 การยอมรับของสิงโต เสียงล้อรถยนต์บดเบียดไปบนถนนลูกรังที่ขนาบข้างด้วยทิวมะพร้าวสูงตระหง่านและร่องน้ำสีขุ่นข้นตามธรรมชาติของสวนเมืองนครปฐม รถยุโรปคันหรูสีดำสนิทที่ดูแปลกแยกจากบรรยากาศรอบข้างค่อยๆ ชะลอความเร็วลง ภายในรถคันนั้นพิมลภัส คุณหญิงผู้สง่างามแห่งตระกูลเอสพี กรุ๊ป นั่งกุมมือตัวเองไว้แน่นบนตัก แววตาที่เคยราบเรียบและเปี่ยมไปด้วยทิฐิของชนชั้นสูงบัดนี้สั่นระริกด้วยความหวั่นใจ เธอหันไปมองสามีที่นั่งนิ่งเงียบอยู่ข้างกาย ธรรศกรพญาสิงโตผู้ยิ่งใหญ่ที่ใครๆ ต่างเกรงขาม วันนี้เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแล็กสีเข้ม ไร้ซึ่งเข็มกลัดเนคไททองคำหรือนาฬิกาเรือนล้านประดับข้อมือ ทว่ารัศมีแห่งอำนาจยังคงแผ่ซ่านออกมาจนคนขับรถไม่กล้าแม้แต่จะมองกระจกหลัง "คุณคะ ถ้าลูกไม่ยอมยกโทษให้เรา ถ้าเขาไล่เรากลับฉันจะทำยังไงดี" พิมลภัสเอ่ยเสียงแผ่ว น้ำตาคลอเบ้าอย่างห้ามไม่ได้ ตลอดสามเดือนที่ผ่านมานับตั้งแต่ลูกชายคนโตเดินออกจากคฤหาสน์ไป เธอเหมือนคนหัวใจสลายที่ต้องแสร้งทำเป็นเข้มแข็งตามคำสั่งสามี ธรรศกรไม่ได้หันมามองภรรยา แต่เขากระชับมือที่กุมมือพิมลภัสไว้ให้แน่นขึ้น "ถ้าเขาไล่ก็แสดงว่าฉันสอน