Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ตอนที่10ความลับของกวินบรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์หรูหลังเหตุการณ์เอกสารหายเต็มไปด้วยความเงียบที่ชวนให้หายใจไม่ออก นรินทร์ดาปฏิบัติตัวราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ เธอตื่นเช้าเตรียมเอกสาร ชงกาแฟและนั่งทำงานที่โต๊ะหน้าห้องของธรรศกรโดยไม่เงยหน้าขึ้นสบตาเขาแม้แต่ครั้งเดียว ความกลัวที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาอันนิ่งสงบ ซึ่งมันกลับทำให้คนมองอย่างธรรศรู้สึกรุ่มร้อนยิ่งกว่าไฟธรรศกรนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่สายตาเขากลับเหลือบมองลอดผ่านประตูกระจกออกไปที่ร่างบางเป็นระยะ เขาอยากจะก้าวออกไปคว้าไหล่เธอแล้วบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาเถียง หรือตัดพ้อเขาเหมือนอย่างเคย แต่ภาพรอยนิ้วมือที่เขาทิ้งไว้บนข้อมือและซอกคอของเธอเมื่อวันก่อน มันกลายเป็นตราบาปที่คอยหลอนประสาทเขาเสียเอง"นรินทร์ดา เข้ามานี่" เขากดอินเตอร์คอมเรียกเสียงเรียบหญิงสาวลุกขึ้น เดินเข้าห้องมาอย่างสงบ เธอหยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานของเขาพอสมควร"ค่ะคุณธรรศ มีงานอะไรด่วนไหมคะ""เย็นนี้ไม่ต้องทำโอที ฉันสั่งให้คนเตรียมชุดใหม่ไว้ให้เธอในห้องพัก เราจะไปทานข้าวข้างนอกกัน" เขาสั่งพลางแสร้งทำเป็นก้มหน้าอ่านเอกสาร"ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่เธอเ

ตอนที่ 11 ภายใต้หน้ากากซาตานความเงียบสงัดเข้าปกคลุมภายในรถลีมูซีนคันหรูที่กำลังมุ่งหน้ากลับสู่เพนต์เฮาส์ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางสาดส่องผ่านกระจกเข้ามาเป็นจังหวะ เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มของธรรศกรที่ยังคงนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินสลักทว่าลมหายใจที่หนักหน่วงและคราบเลือดสีแดงฉานที่ซึมผ่านเสื้อเชิ้ตเนื้อดีตรงหัวไหล่ซ้ายกลับบ่งบอกถึงสถานการณ์วิกฤตที่เพิ่งผ่านพ้นมาข้างกายของเขา นรินทร์ดา นั่งตัวสั่นเทา มือบางกุมชายกระโปรงไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ภาพเหตุการณ์ลอบยิงยังคงติดตา เสียงปืนที่ดังสนั่นและแรงกระชากของธรรศกรที่เหวี่ยงเธอลงพื้นเพื่อเอาตัวเข้าบังกระสุนแทนนั้น มันทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น"คุณธรรศกร เลือดไหลไม่หยุดเลยค่ะ ให้รินบอกคนขับรถไปโรงพยาบาลก่อนดีไหมคะ" นรินทร์ดาเอ่ยเสียงสั่นพร่า ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำตาขณะจ้องมองแผลของเขา"ไม่ต้อง" ธรรศกรตอบสั้นๆ เสียงของเขาแหบพร่าแต่ยังคงทรงอำนาจ"แค่ถากๆ ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้""แต่คุณเจ็บเพราะริน"ธรรศกรตวัดสายตาเย็นชามามองหญิงสาวข้างกาย มุมปากหยักลึกยกยิ้มอย่างสมเพช"อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยนรินทร์ดา ที่ฉันช่วยเธอ ไ

ตอนที่12กรงทองที่พังทลายเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาภายนอกเพนต์เฮาส์ดูเหมือนจะตอกย้ำความหนาวเหน็บในใจของ นรินทร์ดา เธอขังตัวเองอยู่ในห้องนอนมาหลายชั่วโมงหลังจากที่แอบได้ยินบทสนทนาทางโทรศัพท์ของ ธรรศกรคำพูดที่ว่าเขารู้ความจริงเรื่องเอกสารมาโดยตลอดแต่ายังเลือกที่จะลงทัณฑ์เธอในห้องลับนั่น มันวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเดิมซ้ำๆเธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก รอยช้ำจางๆ ที่ซอกคอและข้อมือคือหลักฐานของความป่าเถื่อนที่เขาหยิบยื่นให้โดยอ้างความชอบธรรมจากความแค้น ทั้งที่เขารู้อยู่เต็มอกว่าเธอไม่ได้ทำผิดในเรื่องนั้น"คุณมันไม่ใช่คนธรรศกร" นรินทร์ดาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาที่เคยสั่นไหวด้วยความกลัวบัดนี้กลับแข็งกร้าวด้วยความเจ็บแค้นเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นตามด้วยเสียงทุ้มต่ำที่เธอเกลียดจับใจ"นรินทร์ดา ออกมาทำงานได้แล้ว อย่าให้ฉันต้องเข้าไปลากเธอออกมา"นรินทร์ดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับเขา ธรรศกรยืนอยู่ตรงนั้นในชุดลำลองไหล่ซ้ายยังมีผ้าพันแผลปิดทับไว้ ใบหน้าคมเข้มยังคงราบเรียบไร้ความรู้สึกเหมือนทุกครั้ง"รินมีเรื่องจะถามคุณค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทจนธ

ตอนที่13ความจริงที่ไม่อยากรับรู้ความเงียบสงัดภายในเพนต์เฮาส์ดูจะเยือกเย็นกว่าทุกวัน แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านม่านทึบแสงเข้ามาไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศดูอุ่นขึ้นเลย นรินทร์ดา ลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงกว้างในห้องนอนใหญ่ของ ธรรศกร ห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์จางๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเขา เธอพยายามลุกขึ้นแต่กลับรู้สึกมึนงงจากฤทธิ์ยาคลายเครียดที่ถูกบังคับให้ทานเมื่อคืนเพื่อสงบอาการตื่นตระหนกเธอกวาดสายตาไปรอบห้องที่หรูหราแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกรงขังที่แน่นหนากว่าเดิม ที่ข้อมือของเธอไม่มีเครื่องพันธนาการใดๆ แต่สายตาคมกริบของชายที่นั่งอยู่ที่โซฟาปลายเตียงกลับทำหน้าที่ล่ามเธอไว้ได้อย่างเบ็ดเสร็จ"ตื่นแล้วก็ลุกมาทานข้าว อย่าให้ฉันต้องใช้กำลังบังคับเหมือนเมื่อคืน"ธรรศกรเอ่ยเสียงเรียบ สายตายังคงจดจ่ออยู่กับแท็บเล็ตในมือ ไหล่ซ้ายของเขาที่มีผ้าพันแผลซึมด้วยเลือดจางๆ บ่งบอกว่าเขาไม่ได้พักผ่อนเลยตลอดทั้งคืน และบาดแผลจากการเอาตัวเข้าบังกระสุนให้เธอนั้นยังคงอักเสบอยู่“พิมอยู่ไหนคะคุณธรรศ" นรินทร์ดาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ความกังวลเรื่องน้องสาวบีบคั้นหัวใจจนเธอแทบหายใจไม่ออกธรรศกรวาง

ตอนที่15โซ่ตรวนเสน่หาเสียงประตูปิดลงเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของนรินทร์ดาราวกับเสียงฟ้าผ่ากลางใจ ร่างบางที่นอนจมอยู่บนเตียงกว้างค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นช้าๆ ผ้าห่มผืนหนาเลื่อนหลุดลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นรอยช้ำสีกุหลาบทั่วผิวเนียนที่ย้ำเตือนถึงบทเรียนอันปวดร้าวเมื่อคืนนี้ เธอเม้มปากแน่นจนห่อเลือด พยายามสะกดกั้นเสียงสะอื้นที่จุกอยู่ที่คอหอย ความเจ็บปวดทางกายยังไม่เท่าความรู้สึกสมเพชตัวเองที่สลัดภาพสัมผัสอันเร่าร้อนของซาตานในคราบมนุษย์คนนั้นไม่ออกเธอมองไปยังแผ่นหลังกว้างของเขาที่เพิ่งหายลับตาไป คำว่า ดอกเบี้ย ที่เขาพ่นออกมาอย่างเย็นชาซ้ำเติมให้เจ็บลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจนรินทร์ดาพยายามฝืนพาสังขารที่อ่อนแรงเข้าไปในห้องน้ำ เธอเปิดน้ำเย็นจัดจากฝักบัวรดชะล้างร่างกาย หวังจะให้ความเย็นช่วยดับไฟแค้นและรอยราคีที่เขาทิ้งไว้ แต่ยิ่งล้างเท่าไหร่ ภาพสัมผัสที่เร่าร้อนและดุดันกลับยิ่งย้อนกลับมาหลอกหลอนจนเธอต้องทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าร้องไห้ใต้สายน้ำนั้นเพียงลำพัง ปล่อยให้น้ำตาไหลปนไปกับหยดน้ำที่เย็นยะเยือกทางด้านนอกห้องนอน ธรรศกรยืนพิงประตูบานใหญ่ด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ มือหนาที่เพิ่งผูกเนกไท