Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ตอนที่16หึงคนป่วย"เธอมันร่านไม่เลือกที่จริงๆ นรินทร์ดา แม้แต่คนสนิทของฉัน เธอก็ยังกล้าใช้มารยาอ่อยเขาเพื่อหาทางหนีไปจากฉัน"“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ”“ถ้าเธอไม่หยุดพูด ฉันจะส่งมันกลับไปตายที่เหมืองเหมือนเดิม” สิ้นคำพูดของธรรศกรเธอจึงได้แต่ปิดปากเงียบเมื่อรถเคลื่อนตัวกลับมาถึงเพนต์เฮาส์ ธรรศกรลากนรินทร์ดาขึ้นไปบนห้องนอนใหญ่ทันที เขาเหวี่ยงเธอลงบนที่นอนนุ่มแล้วรีบเดินไปล็อคประตูห้องนอนอย่างแน่นหนา นรินทร์ดาพยายามจะลุกขึ้นหนีแต่เขากลับตามมาคร่อมร่างเธอไว้ได้ทัน"คุณจะทำอะไรอย่าทำแบบนี้นะรินขอร้อง""ในเมื่อเธออยากได้ผู้ชายนัก ฉันก็จะจัดให้เธอเองรินแต่จำไว้ว่าทั้งชีวิตนี้ คนเดียวที่จะได้แตะต้องตัวเธอคือฉันคนเดียวเท่านั้น"ธรรศกรบดจูบลงมาอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน มันไม่ใช่จูบที่แฝงไปด้วยความห่วงใยเหมือนเมื่อตอนเช้า แต่มันคือจูบแห่งการลงโทษและการแสดงความเป็นเจ้าของที่รุนแรง รินพยายามผลักอกเขาออกแต่ก็ไร้ผล เสื้อผ้าของเธอถูกฉีกทึ้งจนขาดวิ่นด้วยมือหนาที่เต็มไปด้วยโทสะบทรักที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ ธรรศกรจงใจทำรอยแดงใหม่ทับรอยเดิมที่ยังไม่ทันจางหาย ราวกับต้องการต

ตอนที่ 17 กรงขังล่องหนธรรศกรนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ แววตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นไหวอย่างรุนแรง ความจริงที่กวินสารภาพออกมาเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดเข้ากลางหน้าเขา เขาหันกลับไปมองร่างบางที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนเตียง ร่องรอยที่เขาทำไว้เมื่อคืนย้ำเตือนถึงความโง่เขลาและความหึงหวงหน้ามืดของเขาเอง"รักพิมลภัสงั้นเหรอ" เขาพึมพำเสียงแผ่ว ความสับสนตีรวนในอกจนเขาต้องเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้นรินทร์ดาตกอยู่ในห้วงนิทราที่เต็มไปด้วยฝันร้ายในกรงทองแห่งนี้ต่อไปหลังจากที่ธรรศกรก้าวพ้นประตูห้องนอนใหญ่ไป ทิ้งให้ความเงียบงันทำหน้าที่เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของนรินทร์ดา ร่างบางขยับกายอย่างยากลำบากใต้ผ้าห่มผืนหนา ความเจ็บร้าวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายทุกครั้งที่ขยับเขยื้อน เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังบอบบางพิงเข้ากับหัวเตียงแกะสลักหรูหรา สายตาเหม่อมองไปยังรอยช้ำบนข้อมือที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำเธอยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองเบาๆ พยายามขับไล่ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนออกไปจากสมอง แต่ยิ่งพยายามลบ ภาพแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและหึงหวงของธรรศกรกลับยิ่งเด่นชัด นรินทร์ดาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงต้องทรมา

ตอนที่19ใต้เงาพายุท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องโถงกว้างของเพนต์เฮาส์หรูที่ตั้งตระหง่านอยู่บนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า บรรยากาศรอบกายดูจะบีบคั้นอารมณ์ขึ้นทุกขณะหลังจากที่มาริสาสะบัดหน้าออกไปพร้อมกับทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ในใจของนรินทร์ดา แสงไฟสีนวลจากโคมระย้าคริสตัลที่แขวนอยู่บนเพดานสูงทอดเงาไหวระริกลงบนร่างบางที่นั่งนิ่งสนิทอยู่บนโซฟาบุหนังตัวยาว นรินทร์ดาสั่นเทาไปทั้งตัว ไม่ใช่เพียงเพราะไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างหนักเพื่อสู้กับความร้อนระอุภายนอก แต่เป็นเพราะพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ภายในอกของเธอเองมือบางที่ขาวซีดยังคงกุมต้นแขนข้างซ้ายเอาไว้แน่น รอยเล็บที่ฝังลึกจนเลือดซิบจากน้ำมือของมาริสายังคงส่งความรู้สึกแสบแปลบแล่นเข้าสู่ประสาทสัมผัสเป็นระยะ ทุกครั้งที่แผลนั้นถูกเสียดสีกับเนื้อผ้าไหมเนื้อดี ความเจ็บปวดทางกายกลับกลายเป็นเครื่องตอกย้ำถึงความต่ำต้อยในฐานะเชลยที่ใครจะย่ำยีกระทำอย่างไรก็ได้ ทว่าความเจ็บนั้นยังเทียบไม่ได้เลยกับความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินใจเมื่อนึกถึงคำพูดสุดท้ายของมาริสา เรื่องอุบัติเหตุที่อาจจะเกิดขึ้นกับพิมลภัส น้องสาวเพียงคนเดียวที่เป็นดั่งลมหายใจสุดท้าย

ตอนที่21เดิมพันด้วยชีวิตพายุที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอกเพนต์เฮาส์ดูจะเบาบางไปถนัดตาเมื่อเทียบกับพายุอารมณ์ที่กำลังฉีกกระชากหัวใจของนรินทร์ดาจนไม่มีชิ้นดี หญิงสาวทรุดตัวลงกับพื้นพรมหนานุ่ม มือบางทั้งสองข้างกุมโทรศัพท์มือถือที่สัญญาณขาดหายไปแล้วไว้แน่น ราวกับว่ามันคือฟางเส้นสุดท้ายที่จะยื้อชีวิตน้องสาวของเธอเอาไว้ได้ เสียงกรีดร้องของพิมลภัสยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนมีดแหลมที่กรีดลงบนแผลสดธรรศกรยืนนิ่งงันอยู่กลางห้อง ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชาและอำนาจบัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขาจ้องมองร่างบางที่สั่นเทา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้มาตลอดเริ่มตีรวนขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ เขาไม่เคยคิดเลยว่าแผนการแก้แค้นของเขาจะดึงเอาคนบริสุทธิ์อย่างพิมลภัสเข้าสู่อันตรายถึงชีวิตขนาดนี้"พิมพี่จะไปช่วยพิม" นรินทร์ดาพึมพำออกมาอย่างคนเสียสติ เธอยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ขาที่สั่นเทาก้าวตรงไปยังประตูห้องนอนด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เธอไม่สนใจแม้แต่เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยหรือร่องรอยบอบช้ำบนร่างกาย ในหัวของเธอมีเพียงภาพน้องสาวที่กำลังร้องไห้โฮท่ามกลางก

ตอนที่22ปลายทางของเพลิงแค้นท่ามกลางเสียงไซเรนของรถดับเพลิงและรถกู้ภัยที่ดังระงมไปทั่วชายหาดระยอง นรินทร์ดายืนนิ่งค้างราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ ดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักจ้องมองซากปรักหักพังของบ้านพักที่บัดนี้กลายเป็นกองเถ้าถ่านที่มีกลุ่มควันหนาทึบลอยพุ่งสู่ท้องฟ้าที่ยังคงมีหยดฝนโปรยปรายพิมลภัสสะอื้นไห้จนตัวโยนอยู่ในอ้อมกอดของกวินที่นั่งทรุดอยู่บนผืนทราย บอดี้การ์ดหนุ่มมีเลือดอาบโชกตามใบหน้าและลำตัวจากแรงระเบิดและแรงกระแทก แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่อาจช่วยเจ้านายออกมาได้ทันท่วงที"คุณธรรศไม่จริงใช่ไหม คุณต้องไม่อยู่ในนั้นสิ" นรินทร์ดาพึมพำออกมาแผ่วเบาเหมือนคนละเมอ ก่อนจะรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายพุ่งตัวเข้าหากองเพลิงที่ยังมอดไม่สนิท ความร้อนแรงของเปลวไฟที่หลงเหลืออยู่ไม่ได้ทำให้เธอหวาดกลัวเท่ากับความคิดที่ว่าเขาจะจากไปตลอดกาล"คุณธรรศกร ออกมาสิคุณยังไม่ได้ชดใช้ให้ฉันเลยนะ คุณจะทิ้งรินไว้แบบนี้ไม่ได้นะ""คุณรินเข้าไปไม่ได้ครับ มันอันตราย" กวินรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาดึงรั้งร่างบางไว้ นรินทร์ดาดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง เธอทุบตีแขนของกวินเพื่อให้ปล่อยเธอไปหาชายที่เธอเ