Lahat ng Kabanata ng วิวาห์ร้อนซาตานร้าย: Kabanata 41 - Kabanata 50

Chapter42 ชายหนุ่มค่อยๆ เลื่อนริมฝีผากไต่ขึ้นสูง ผืนหน้าท้องขมวดเกร็ง บัวตูมดอกใหญ่ จนกระทั่งมาทาบทับกลีบปากสีชมพูด้วยปากหนา พัวพันรัดเกี่ยวลิ้นนุ่มที่ตอบโต้อย่างเผ็ดร้อน อยู่ๆ เธอก็ตวัดร่างกายดันร่างหนาให้ชิดติดฝาผนังห้องน้ำบ้าง มือเล็กซุกซนไปตามร่างกายของเขา บีบขยำทรวงอกที่แน่นมือ ลูบหน้าท้องขึ้น เป็นลอนนูนอย่างหลงใหล ก่อนจะย้ายมือต่ำลงไปจนเขารู้สึกหายใจไม่สะดวก มือนุ่มๆ ร้อนๆ คว้าจับกายชายที่ใหญ่เกินกว่าจะกำรอบ เธอขยับมือรูดขึ้นรูดลงตามที่เขาเคยสอน ใช้หัวแม่โป้งขยี้ไปมาตรงส่วนปลายยอดตามที่เขาเคยบอก เกมรักหลายต่อหลายเกมที่สิงหาพร่ำสอนเธอ รวมทั้งจุดอ่อนจุดแข็งของผู้ชาย นั้น เวลานี้ธัญชนกกำลังจะเริ่มทำตามคำสอนของเขาทุกขั้นตอน เริ่มจากไซ้ซอกคอของเขาโดยรอบ ใช้ลิ้นไล้เลียไปด้วยระหว่างที่หมุนศีรษะไปรอบลำคอหนา จากนั้นก็เลื่อนใบหน้าต่ำลงผ่านไรขนสีน้ำตาลที่เธอชอบลูบไล้และดึงเสมอ เรื่อยต่ำไปยังทรวงอกเนื้อแน่น ใช้มือบีบคลึงอีกข้าง ส่วนอีกข้างให้ปากทำงาน อุ้งปากเล็กอ้าอมยอดอกชูชัน ดูดไปด้วยใช้ปลายลิ้นเลียไปด้วย สลับกันอย่างนี้ทั้งสองข้างในขณะที่มือน้

Chapter44 สิงหากับธัญชนกเดินกลับเข้ามาในบ้านในเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม ลูกสาวเจ้าของบ้านมองรถยนต์คันหรูราคาของมันตกประมาณยี่สิบห้าล้านบาท เพราะเป็นรถยนต์นำเข้าจากต่างประเทศ นึกสงสัยว่าเป็นรถยนต์ของใคร รถญาติก็ไม่ใช่ เพื่อนก็ไม่ใช่ เป็นรถของเพื่อนบิดายิ่งแล้วใหญ่ สีหน้าของธัญชนกเต็มไปด้วยความสงสัย ทว่าใบหน้าคมเข้มของสิงหาเต็มไปด้วยความตกตะลึงก่อนจะเปลี่ยนเป็นความหนักใจ “รถใคร นายรู้มั้ย?” หญิงสาวหันไปถามสิงหาที่มีสีหน้าเคร่งเครียด “ไม่รู้” เขาตอบสั้นๆ นำพาแข้งขาที่ค่อนข้างสั่นก้าวข้ามผ่านประตูบ้าน ธัญชนกไม่ใส่ใจเพราะคิดว่าเข้าไปในบ้านก็คงรู้เองว่าเจ้าของรถยนต์คันดังกล่าวคือใคร พอเดินเข้ามาถึงห้องรับแขกขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก ดวงตาหวานสวยมองชายหนุ่มคนหนึ่งไม่วางตา ผู้ชายคนที่เธอมองอยู่นั้นมีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร เกลี้ยงเกลาสะอาดสะอ้านไร้หนวดเครา ดวงตาของเขาร้อนแรง มองร่างกายเธออย่างจาบจ้วง ไล่สายตาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับว่าจะสำรวจเธอให้ถึงอวัยวะภายใน ซึ่งเป็นสายตาที่เธอไม่ชอบ ธัญชนกบอกตัวเองทันทีเลยว่าไม่ชอบผู้ชายคนนี้อย่างแร

Chapter46 “ใช่ ฉันพูดอย่างนั้นจริงๆ แต่นั่นมันก่อนหน้าที่ฉันจะสั่งให้สิงหามาคุมความประพฤติของเธอ ตอนแรกฉันตั้งใจจะให้สิงหามาทำหน้าที่เป็นสถาปนิกและมัณฑนากรเท่านั้น เผอิญเรื่องฉาวโฉ่ของเธอมันลอยเข้ามาในหู ฉันเสียก่อน ฉันก็เลยต้องไหว้วานให้สิงหามากันเธอจากแมวขโมยทั้งหลายแหล่ยังไงล่ะ ทีนี้เข้าใจหรือยังจ๊ะ?” ธัญชนกหัวเราะ “หึ” ในลำคอ หลังจากได้ยินคำพูดของว่าที่เจ้าบ่าว กฤตยศคงไม่รู้หรอกว่า การที่ให้สิงหามากันแมวขโมยตัวอื่นนั้น เป็นเรื่องที่เขาคิดผิดมหันต์ เพราะสิงหากลายเป็นแมวขโมยเสียเอง แมวขโมยที่ปลาย่างเช่นเธอเต็มใจให้กินด้วย อยากรู้เหลือเกินว่าหากว่าที่เจ้าบ่าวของเธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมา จะทำหน้าทำตาอย่างไร “คุณคิดเหรอว่าลำพังแค่สิงหาจะหยุดพฤติกรรมของฉันได้ ฉันมันประเภทยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ยิ่งถูกขัดขวางยิ่งอยากทำให้สำเร็จ” “มันก็ไม่เกินความสามารถของสิงหาไม่ใช่เหรอ หนึ่งเดือนกว่าๆ มานี้เธอก็ไม่ได้ไปเที่ยวดึกๆ ดื่นๆ ไม่ได้นอนกับผู้ชายคนอื่น ไม่ได้เมาหยำเป อยู่ในกรอบที่ฉันต้องการให้เป็น ฉันถือว่าสิงหาทำงานได้ดีตามคาด ฉันไว้ใจคนไม่ผิดจริงๆ”

Chapter48 “ทำไมต้องบังคับให้ฉันแต่งงานด้วย ฉันไม่อยากแต่ง ฉันเกลียดคุณกฤต เกลียดที่สุด” การขโมยจูบของกฤตยศเมื่อเกือบสองชั่วโมงที่ผ่านมา ตอกย้ำความเกลียดชังที่มีต่อว่าที่เจ้าบ่าวมากยิ่งขึ้น “มันอาจเป็นพรหมลิขิตก็ได้นะเอิน พรหมลิขิตทำให้เรารักกันและให้เราพรากจากกัน ไม่ว่าพรหมลิขิตจะทำให้ฉันเจ็บปวดมากแค่ไหน ฉันสาบานว่าหัวใจดวงนี้จะมอบให้เธอเพียงคนเดียว จะไม่รักใครอีกเลย เธอคือเมียคนแรกและคนสุดท้ายของฉัน ความทรงจำตั้งแต่วันแรกที่เราพบกัน ความสุขที่เรามีให้กันและกัน ฉันจะเก็บมันไว้ในห้วงความทรงจำไปตลอดชีวิต ฉันรักเธอนะเอิน ทูนหัวของฉัน” ปากหนาเคลื่อนมาทาบทับปากนุ่มทันทีที่พูดจบ บดเบียดเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแทรกปลายลิ้นกวาดชิมความหวานเหมือนทุกครั้ง สาวเจ้าเปิดปากรับลิ้นหนาระคายสากอย่างเต็มใจ โต้ตอบพันรัดลิ้นหนาด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก จุมพิตของผู้ชายคนนี้เธอเต็มใจเสมอ...กับคนอื่นไม่ใช่ “ฉันรักนาย รักนายคนเดียวและจะรักตลอดไปด้วย ฉันจะไม่ให้ใครมาทับรอยของนายเด็ดขาด ฉันยอมตายถ้าหากมันมีวันนั้น” รอยยิ้มบางๆ เกิดขึ้นบนใบหน้าหนุ่ม หลังจากที่ได

Chapter50 “ถ้าฉันจะมีผัว ฉันไม่มีผัวอย่างคุณเด็ดขาด บ้าอำนาจ เผด็จการ เอาแต่ใจตัวเอง เจ้าอารมณ์ ถือว่าความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ เจ้าเล่ห์ ขี้โมโห ใจร้อน ไม่รับฟังเหตุผลของคนอื่น แล้วที่ฉันเป็นห่วงเขา เพราะเขาไม่มีความผิด ฉันวิ่งชนเขาแล้วเกิดเสียหลักจะล้ม เขามาช่วยประคอง แต่คุณไม่ฟังเองต่างหาก” พูดจบก็พยายามสะบัดแขนออกจากมือใหญ่ที่จับไม่ปล่อย ราอูลมองหน้าคนที่พูดตาขุ่น เกิดมาในชีวิตไม่เคยมีใครต่อว่าเขาต่อหน้าธารกำนัลเลย ธัญวลัยเป็นคนแรกและจะเป็นคนสุดท้ายด้วย ปิแยร์หวาดๆ แทนธัญวลัยเหลือเกิน กลัวว่าเจ้านายที่มีอุปนิสัยตรงกับที่เธอพูดมาทั้งหมดจะทำร้ายร่างกายให้สาสมกับที่ทำให้ราอูล “มานี่เลย เรามีเรื่องต้องคุยกัน” ราอูลไม่ทำอย่างที่ปิแยร์คิด เขาลากสาวร่างเล็กเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว กดให้ประตูปิดทันที ลูกน้องทั้งหมดจึงโดยสารลิฟต์อีกตัว “ปากดีนักนะ เดี๋ยวก็ตบให้คว่ำซะเลย” ราอูลทำเสียงจริงจัง เมื่ออยู่กันตามลำพังในลิฟต์ “ตบสิ ตบเลย ตบให้ตายไปเลย” ธัญวลัยร้องท้าพร้อมกับยื่นหน้าให้เขาตบ “ตบแน่ รอให้ถึงห้องทำงานฉันก่อนเถอะ” เ