All Chapters of เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก: Chapter 1 - Chapter 10

22 Chapters

1 ให้ทุน

แนะนำตัวละครบราวน์ อายุ21ปี สูง186เซนติเมตรทายาทเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่เป็นอันดับต้นของประเทศลลิล อายุ15ปี สูง158เซนติเมตร.....ตัวอย่าง“ฉันชอบเพื่อนของเธอ”“…” “ฉันชอบณัชชา”....“ทำไมเธอชอบปฏิเสธฉันอยู่เรื่อยเลยล่ะ”“…” ลลิลเม้มปากมองหน้าอีกฝ่ายแล้วคิดในใจว่าเพราะเขามีแฟนยังไงล่ะ เธอถึงต้องปฏิเสธเขาแบบนี้ “เพราะฉันมีณัชชาใช่ไหมเธอถึงไม่อยากไปไหนกับฉัน” “…”“ถ้าฉันไม่มีณัชชา เธอก็คงไม่เป็นแบบนี้สินะ”....“คุณบราวน์!” “จูบเธอฉันก็ทำมาแล้ว นี่แค่หอมแก้มเธอจะตกใจทำไม”“ลลิลไม่ใช่แฟนของคุณนะคะที่จะมาหอมแก้มแบบนี้”.................โรงเรียนมัธยมของรัฐแห่งหนึ่งวันนี้บราวน์ในวัยยี่สิบเอ็ดปีเป็นตัวแทนของพ่อมามอบทุนการศึกษาให้นักเรียนที่มีผลการเรียนดี แต่ขาดทุนทรัพย์ ซึ่งหนึ่งในนักเรียนที่ได้รับทุนการศึกษาก็มีลลิลด้วยเมื่อบราวน์มอบทุนการศึกษาให้เด็กนักเรีนนเสร็จ ผู้อำนวยการของโรงเรียนก็หยิบไมโครโฟนพร้อมกับพูดออกไป“วันนี้ทางโรงเรียนของเราต้องขอขอบพระคุณคุณบราวน์เป็นอย่างยิ่งที่เมตตามามอบทุนการศึกษาให้กับเด็กๆครับ”บราวน์ระบายยิ้มอ่อนๆให้กับผู
last updateLast Updated : 2026-03-22
Read more

2 ยังไม่บรรลุนิติภาวะ

วันเปิดเทอมร่างเล็กที่อยู่ในชุดนักเรียนมอปลายออกจากห้องนอนมาพร้อมกับกระเป๋าเป้นักเรียนที่สะพายบนบ่าบอบบาง ร่างสูงที่ออกจากห้องนอนมาพอดีจึงเอ่ยออกไป“เดี๋ยวฉันไปส่ง”“ค่ะ” จากนั้นทั้งสองก็พากันไปขึ้นรถสปอร์ตหรูที่จอดในที่ส่วนตัว ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนเอกชนชื่อดัง“ขอบคุณค่ะคุณบราวน์ที่มาส่ง” เธอยกมือไหว้ร่างสูงพร้อมรอยยิ้มสดใสตามประสาเด็กมอสี่ที่อายุเพิ่งจะสิบหกปี“ตั้งใจเรียนล่ะ”“ลลิลจะตั้งใจเรียนให้ได้ผลการเรียนดี ลลิลจะไม่ทำให้คุณบราวน์ผิดหวังที่อุปการะลลิลค่ะ งั้นลลิลขอตัวนะคะ” บอกจบร่างบางสมส่วนในชุดนักเรียนก็ลงจากรถแล้วสาวเท้าไปยังอาคารที่ตัวเองเรียน ก่อนที่ชายหนุ่มจะขับรถมุ่งหน้าไปยังบริษัทของเขาเพราะพ่อบอกว่าวันนี้ให้เข้าไปเรียนรู้งานบริษัทห้องทำงานของคชา“เด็กที่ลูกรับมาอุปการะ เขานิสัยเป็นยังไงบ้าง” เมื่อลูกชายร่างสูงหย่อนตัวนั่ง คนเป็นพ่อก็เอ่ยถามไปถึงเด็กสาวที่ลูกชายรับมาอุปการะหลายเดือนแล้วทันที“ก็นิสัยดีครับ ว่านอนสอนง่าย”“ขึ้นมอสี่แล้วใช่ไหม”“ใช่ครับ วันนี้เปิดเทอมวันแรก”“อายุสิบหก ยังไม่บรรลุนิติภาวะนะ” คนเป็นพ่อพูดเป็นเชิงเตือน“ผมไม่คิดอะไรกับเด็กที่ผมอุป
last updateLast Updated : 2026-03-22
Read more

3 ขอดูหน้าผู้ชายคนนั้นหน่อย

เมื่อออกจากโรงหนัง บราวน์ก็พาลลิลกลับคอนโดทันทีเมื่อเข้ามาในคอนโด ลลิลก็เอ่ยบอกกับร่างสูงที่กำลังจะเข้าห้องนอนของเขา“คุณบราวน์คะ วันเสาร์ที่จะถึงนี้คุณบราวน์ว่างไหมคะ”“ถามทำไม”“ที่โรงเรียนมีการประชุมผู้ปกครองค่ะ”“อืม ฉันจะไปประชุมผู้ปกครองให้เธอ” ว่าแล้วเขาก็เข้าห้องนอนของตัวเอง ก่อนที่ลลิลจะเข้าห้องของตัวเองไปเช่นกันหนึ่งปีต่อมาตอนนี้ลลิลก็ขึ้นมอห้าแล้ว หนึ่งปีที่ผ่านมานี้ลลิลได้รับการดูแลและเอาใจใส่จากบราวน์อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เขาไปประชุมผู้ปกครองให้เธอทุกเทอมเขาพาเธอไปซื้อสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ เขาพาเธอไปกินข้าวนอกบ้านบ่อยๆ เขาพาเธอไปดูหนังเกือบทุกอาทิตย์ ลลิลตั้งใจเรียนมาโดยตลอดจนได้เกรดสี่ทุกวิชา“คุณบราวน์คะ เมื่อวานกระโปรงนักเรียนของลลิลขาดเพราะโดนตะปูเกี่ยว รองเท้าก็ขาดแล้วค่ะ ลลิลขอซื้อกระโปรงกับรองเท้าได้ไหมคะ” ไม่ว่าเธอจะซื้ออะไร เธอจะต้องขออนุญาตจากเขาก่อนทุกครั้งและเขาก็ซื้อให้เธอทุกอย่าง เขาซื้อของใช้ราคาแพงให้เธอใช้“ก็ซื้อสิ อยากซื้ออะไรก็ซื้อ”“ขอบคุณค่ะ งั้นลลิลสั่งซื้อเลยนะคะ” ว่าแล้วเจ้าของใบหน้าเรียวใสก็จัดการสั่งซื้อกระโปรงนักเรียนและรองเท้าจากร้านค้าออน
last updateLast Updated : 2026-03-22
Read more

4 ท่าทีแปลกไป

คอนโดเมื่อเข้ามาในห้องนอนลลิลก็อาบน้ำแล้วสวมใส่ชุดนอนกางเกงขาสั้นสีชมพูอ่อน จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์และล้มตัวนอนบนเตียงขนาดคิงไซส์เมื่อเห็นว่ามีข้อความจากณัชชาเธอจึงเปิดเข้าไปดูแล้วพิมพ์กลับไปในขณะที่เธอพิมพ์ข้อความกับณัชชาอยู่นั้น ร่างสูงที่อยู่ในชุดนอนเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวสีน้ำเงินก็เปิดประตูเข้ามา ลลิลละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วจ้องมองไปยังคนตัวสูงก็มีสีหน้าสงสัยและแปลกใจเมื่อคิดว่าตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่เขาไม่เคยเข้ามาในห้องนอนของเธอเรียวขายาวก้าวมาหย่อนตัวนั่งลงข้างร่างบอบบางที่อยู่ในชุดนอนกางเกงขาสั้นโชว์เรียวขาขาว ดวงตาคมจ้องมองไปยังโทรศัพท์ในมือของเธอพร้อมกับถามออกไป“คุยกับผู้ชายคนนั้นอยู่เหรอ”ร่างเล็กขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแล้วพูดออกไป“คุยกับณัชชาค่ะ…”“แล้วคุณบราวน์มีธุระอะไรจะคุยกับลลิลหรือเปล่าคะ”“ผู้ชายที่เธอคุยอยู่ เขาทำงานอะไร” เขาถามในเรื่องที่ทำให้เขารู้สึกกังวล“เขาเป็นเจ้าของบริษัทค่ะ” เธอตอบพร้อมกับจ้องมองไปยังใบหน้าหล่อเหมือนอยากจะสื่อว่าผู้ชายคนนั้นที่เขาถามถึงก็คือเขานั่นแหละ“ชื่ออะไร”“เขาชื่อ…บราวน์ค่ะ” เธอกัดริมฝีปากแล้วบอกออกไป“ชื่อเหมือนฉันเล
last updateLast Updated : 2026-03-22
Read more

5 ฉันชอบเพื่อนของเธอ

มหาวิทยาลัยชื่อดังตอนเย็นในขณะที่ลลิลกับณัชชาเดินออกมาจากตึกเรียน โทรศัพท์เครื่องหรูของลลิลก็มีเสียงดังขึ้น หญิงสาวหยิบออกมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นคนตัวสูงโทรมาจึงกดรับสายทันที“ค่ะคุณบราวน์”(เลิกเรียนแล้วใช่ไหม) เขารู้ตารางเรียนของเธอ และรู้ว่าเธอเลิกเรียนตอนไหน“เลิกแล้วค่ะ ลลิลกำลังไปค่ะ” พูดจบเธอก็กดวางสาย ก่อนณัชชาจะเอ่ยขึ้น“ผู้ปกครองมารับแล้วเหรอ”“ใช่”“ฉันอยากเห็นหน้าผู้ปกครองของเธอจัง อยากรู้ว่าจะหล่อขนาดไหน ให้ฉันไปส่งเธอที่รถนะ”“ได้สิ” ว่าแล้วสองสาวก็พากันเดินไปยังลานจอดรถบราวน์ที่นั่งอยู่ในรถเมื่อเห็นหญิงสาวที่เดินมากับลลิลก็รู้สึกสะดุดตาจึงอยากรู้ว่าเธอเป็นใครร่างสูงรีบลงจากรถแล้วจ้องมองไปยังร่างบางของหญิงสาว ส่วนณัชชาก็จ้องมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าตกตะลึงเพราะใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาจึงดึงดูดสายตาจนเธอไม่อยากจะละสายตาไปจากใบหน้าของเขา จะผิดไหมถ้าเธอจะชอบผู้ปกครองของเพื่อนสนิท ณัชชาคิดในใจ“คุณบราวน์คะนี่ณัชชาเพื่อนที่เรียนห้องเดียวกับลลิลตั้งแต่มอสี่ค่ะ”“อ๋อ” เขาละสายตาจากใบหน้าสวยของณัชชาแล้วหันไปมองลลิลพร้อมกับพยักหน้ารับรู้“ณัชชานี่คุณบราวน์เป็นผู้ปกครองฉันเอง”“สะ สวั
last updateLast Updated : 2026-03-22
Read more

6 คนที่เขาชอบไม่ใช่เธอ

มหาวิทยาลัย วันต่อมาเมื่ออาจารย์ออกไปจากห้องเรียน ลลิลก็หันไปพูดกับณัชชาที่นั่งข้างตัวเองด้วยรอยยิ้ม แต่ภายในใจหมองเศร้า“ณัชชาเดี๋ยวกลับกับฉันนะ”“วันนี้พี่บราวน์จะมารับเธอใช่ไหม” เธอเรียกเขาว่าพี่บราวน์อย่างเต็มปากเต็มคำเพราะเธอดีใจมากที่เขาให้เกียรติเธอเรียกเขาว่าพี่ทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก“ใช่ คุณบราวน์บอกว่าให้ชวนเธอกลับด้วย เขาจะไปส่งเธอที่คอนโดน่ะ”“อ๋อได้สิ” ณัชชายิ้มด้วยใบหน้าแช่มชื่นเมื่อรู้ว่าเขาอยากจะให้เธอกลับด้วย“ฉันขอถามอะไรหน่อยสิณัชชา”“ว่ามาสิ”“เธอก็ชอบคุณบราวน์ใช่ไหม”“ฉันชอบพี่บราวน์ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นแล้วละ ผู้ปกครองของเธอหล่อมากเลยลลิล” ณัชชาเอ่ยด้วยแววตาคลั่งไคล้“คุณบราวน์ก็ชอบเธอเหมือนกัน” ลลิลจำต้องกัดฟันพูดประโยคนี้ออกไปทั้งที่ใจเจ็บปวด“พี่บราวน์บอกเธอเหรอว่าเขาชอบฉัน” ณัชชาเอ่ยพลางแววตาเป็นประกายตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าเขาก็ชอบเธอ“ใช่”“ฉันดีใจจังเลยที่พี่บราวน์ก็ชอบฉันเหมือนกัน”ลลิลมองหน้าณัชชาด้วยรอยยิ้มอ่อนพลางในใจมัวหมองเมื่อคิดว่าคนที่เขาชอบไม่ใช่เธอ แต่กลับเป็นคนใกล้ตัวของเธอRrrr!“ค่ะคุณบราวน์”(เลิกเรียนแล้วใช่ไหม)“เลิกแล้วค่ะ”(ณัชชาอยู่กั
last updateLast Updated : 2026-03-22
Read more

7 ลังเล

ด้านบราวน์กับณัชชา“ลลิลไปไหน” เมื่อณัชชาเข้ามานั่งในรถ บราวน์ก็เอ่ยถามทันทีเมื่อไม่เห็นคนตัวเล็กที่เขาเลี้ยงดูมาหลายปีพลางรู้สึกแปลกๆ เพราะหลายปีที่ผ่านมานี้ลลิลจะมาขึ้นรถกลับกับเขาทุกครั้ง“ลลิลมีนัดกับเซฟและรันดาไปร้านตัดผมกันค่ะ”“อืม” เขารับคำแล้วออกรถมุ่งหน้าไปส่งณัชชาแล้วกลับคอนโดทันทีด้านลลิลเมื่อออกจากร้านซาลอนทั้งสามก็พากันไปร้านอาหาร เมื่อทานเสร็จเซฟก็พาสองสาวไปดูหนัง เมื่อดูหนังจบเซฟก็ไปส่งรันดาและส่งลลิลที่คอนโดคอนโดบราวน์ 22.20 น.เมื่อลลิลเข้ามาในคอนโดก็เห็นร่างสูงนั่งอยู่ในห้องโถง บราวน์จ้องมองมายังคนตัวเล็กด้วยสายตาเรียบนิ่ง ลลิลที่เห็นจึงเม้มปากแน่นพลางคิดในใจว่าเขาคงจะไม่พอใจที่เธอกลับเวลานี้“ไปไหนมา ทำไมถึงกลับดึก” เขาถามด้วยสีหน้าไม่พอใจที่เธอกลับเวลานี้“ลลิลไปตัดผมมาค่ะ พอตัดผมเสร็จก็ไปกินข้าว พอกินข้าวเสร็จเซฟก็ชวนดูหนังค่ะ”“เดี๋ยวนี้เวลาจะไปไหนหรือจะทำอะไร เธอไม่คิดจะบอกฉันก่อนแล้วเหรอ”“ลลิลขอโทษค่ะที่ไม่ได้โทรบอกคุณ แต่ลลิลบอกณัชชาไปแล้วนะคะ ณัชชาได้บอกคุณหรือเปล่า”“ทีหลังถ้าเธอจะไปไหนควรจะบอกฉันนะ ไม่ใช่ฝากบอกคนอื่นมา”“ค่ะ ลลิลขอโทษอีกครั้งค่ะ ทีหลัง
last updateLast Updated : 2026-03-22
Read more

8 ลาจาก

คอนโดบราวน์บราวน์พาณัชชาเข้ามาในคอนโดก็เห็นลลิลนั่งดูทีวีในห้องนั่งเล่น ณัชชาที่เห็นลลิลจึงเข้าไปหาทันที ส่วนบราวน์ก็เข้าห้องนอนของตัวเองไป“ลลิล”“อ้าวณัชชา นั่งก่อนสิ” ลลิลหันมาเห็นณัชชาก็เอ่ยทักทายออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พลางคิดในใจว่าตั้งแต่เธออยู่กับเขามาเจ็ดปีเขาไม่เคยพาใครมาที่นี่ ณัชชาเป็นคนแรกที่เขาพามา“ฉันมีข่าวดีจะมาบอกเธอด้วยล่ะ” ณัชชาพูดออกไปด้วยสีหน้าตื่นเต้น“ข่าวดีอะไรเหรอ”“ฉันกับพี่บราวน์เป็นแฟนกันแล้วนะ”ลลิลที่ได้ยินอย่างนั้นก็เหมือนกับมีก้อนมาจุกอยู่ที่คอจนพูดไม่ออกเมื่อรู้ว่าเขาสองคนตกลงเป็นแฟนกันแล้ว ทั้งที่ผ่านมาเธอก็ทำใจกับเรื่องนี้ไว้แล้วว่าสักวันหนึ่งเขากับณัชชาจะต้องเป็นแฟนกัน แต่พอเอาเข้าจริงก็ทำเอาเธอรู้สึกสะเทือนใจไม่น้อยลลิลกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแล้วปรับสีหน้าให้ดูยิ้มแย้มพร้อมกับพูดออกไปเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ฉันดีใจด้วยนะณัชชาที่เธอได้สมหวังกับคนที่เธอชอบ”“พี่บราวน์ชวนฉันมานอนที่นี่น่ะ แต่ฉันไม่มีเสื้อผ้ามาเปลี่ยน ฉันขอยืมชุดนอนเธอก่อนได้ไหมลลิล”“ได้สิ” “ขอบใจนะ งั้นฉันขอไปหาพี่บราวน์ก่อนนะ”“อืม ตามสบายเถอะ” สิ้นเสียงของลลิล ณัชชาก็ออ
last updateLast Updated : 2026-03-22
Read more

9 จะผิดไหม

ร้านอาหารเซฟพาลลิลเข้ามาในร้านอาหารก็เจอบราวน์กับณัชชานั่งทานข้าวกันอยู่ ณัชชาที่เห็นเพื่อนทั้งสองจึงกวักมือเรียก“ลลิล เซฟ มานั่งด้วยกันสิ” ว่าแล้วเซฟกับลลิลก็พากันไปนั่ง ลลิลหย่อนสะโพกนั่งตรงข้ามกับบราวน์ ส่วนเซฟนั่งตรงข้ามกับณัชชาบราวน์จ้องมองไปยังเจ้าของใบหน้าเรียวสวยตรงหน้าที่เขาไม่ได้เห็นมาเป็นอาทิตย์แล้วด้วยแววตานิ่งอ่านยาก ลลิลที่เห็นร่างสูงจ้องมองมาก็หลุบตาลง เธอไม่อยากมองหน้าเขาให้รู้สึกเจ็บปวด“เซฟ ลลิล สั่งของกินสิ” ณัชชาบอกเพื่อนทั้งสอง จากนั้นเซฟกับลลิลก็หยิบเมนูมาดูแล้วสั่งไปคนละหนึ่งอย่าง ในขณะที่สายตาคมของบราวน์ก็จ้องมองคนตัวเล็กอยู่อย่างนั้นอย่างไม่อาจจะละสายตาออกไปจากเธอได้ จนกระทั่งอาหารถูกนำมาเสิร์ฟ ทั้งสี่คนก็ลงมือรับประทานอาหารกันบราวน์ทานไปเรื่อยๆ แต่ทว่าสายตาของเขาก็จับจ้องไปยังใบหน้าสวยของลลิลอยู่อย่างนั้น เซฟตักของกินให้ลลิลอย่างเอาอกเอาใจ บราวน์เห็นก็ถึงกับไม่พอใจ ทั้งที่เขาก็รู้ว่าเพื่อนของเธอร่างกายเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง แต่เท่าที่เขาสังเกตเพื่อนของเธอก็ดูไม่ออกเลยว่าเป็นเกย์เมื่อทั้งสี่คนรับประทานอาหารเสร็จบราวน์ก็จัดการจ่ายค่าอาหาร จากนั้นต่างก็พากันไ
last updateLast Updated : 2026-03-27
Read more

10 ทำไมชอบปฏิเสธอยู่เรื่อย

วันต่อมาบ้านคชา“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า” ลลิลยกมือไหว้ชายหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ด้วยท่าทีอ่อนน้อม รอยยิ้มสดใส“ใครมาส่งเหรอ” นวดีเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม“เซฟมาส่งค่ะ”“ระหว่างรออาหาร นั่งคุยกันก่อนสิ” ว่าแล้วร่างบางก็หย่อนสะโพกนั่งบนโซฟาหรู ก่อนที่คชาจะเอ่ยออกไป“บราวน์ก็คงใกล้จะถึงแล้วละ เมื่อเช้าโทรมาบอกว่าจะเข้ามากินข้าวเที่ยงที่นี่”“…” ลลิลที่ได้รู้ว่าเขาจะมาที่นี่ด้วยก็นิ่งพลางคิดในใจว่าเขาคงจะมากับณัชชา ก่อนนวดีจะเอ่ยถาม“ช่วงนี้หนูได้เจอกับบราวน์บ้างหรือเปล่า”“ลลิลเจอกับคุณบราวน์เมื่อหลายวันก่อนค่ะ” ครั้งล่าสุดที่เจอเขาก็ที่ผับคืนนั้นที่เขากอดเธอหน้าห้องน้ำร่างสูงของบราวน์เดินเข้ามาในบ้าน เมื่อเห็นคนตัวเล็กก็ยกยิ้มพลางคิดในใจว่าไม่นึกว่าจะได้มาเจอกับเธอที่นี่ ร่างแกร่งเดินมาหย่อนตัวนั่งข้างลลิล ใบหน้าใสหันมองชายหนุ่มที่นั่งเกือบจะติดกับเธอ ดวงตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าเรียวสวยพร้อมมุมปากหยักโค้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนเสียงของนวดีจะเอ่ยขึ้น“อาหารคงจะตั้งโต๊ะเรียบร้อยแล้ว เราไปทานข้าวกันเถอะ” ว่าแล้วทั้งสี่คนก็พากันไปยังโต๊ะอาหาร เมื่อลลิลนั่งเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงก็หย่อนตัวนั่งข้างเธอ ก่อน
last updateLast Updated : 2026-03-27
Read more
PREV
123
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status