LOGINShare
4 ท่าทีแปลกไป
publish date:
2026-03-22 22:38:16คอนโด
เมื่อเข้ามาในห้องนอนลลิลก็อาบน้ำแล้วสวมใส่ชุดนอนกางเกงขาสั้นสีชมพูอ่อน จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์และล้มตัวนอนบนเตียงขนาดคิงไซส์ เมื่อเห็นว่ามีข้อความจากณัชชาเธอจึงเปิดเข้าไปดูแล้วพิมพ์กลับไป ในขณะที่เธอพิมพ์ข้อความกับณัชชาอยู่นั้น ร่างสูงที่อยู่ในชุดนอนเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวสีน้ำเงินก็เปิดประตูเข้ามา ลลิลละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วจ้องมองไปยังคนตัวสูงก็มีสีหน้าสงสัยและแปลกใจเมื่อคิดว่าตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่เขาไม่เคยเข้ามาในห้องนอนของเธอ เรียวขายาวก้าวมาหย่อนตัวนั่งลงข้างร่างบอบบางที่อยู่ในชุดนอนกางเกงขาสั้นโชว์เรียวขาขาว ดวงตาคมจ้องมองไปยังโทรศัพท์ในมือของเธอพร้อมกับถามออกไป “คุยกับผู้ชายคนนั้นอยู่เหรอ” ร่างเล็กขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแล้วพูดออกไป “คุยกับณัชชาค่ะ…” “แล้วคุณบราวน์มีธุระอะไรจะคุยกับลลิลหรือเปล่าคะ” “ผู้ชายที่เธอคุยอยู่ เขาทำงานอะไร” เขาถามในเรื่องที่ทำให้เขารู้สึกกังวล “เขาเป็นเจ้าของบริษัทค่ะ” เธอตอบพร้อมกับจ้องมองไปยังใบหน้าหล่อเหมือนอยากจะสื่อว่าผู้ชายคนนั้นที่เขาถามถึงก็คือเขานั่นแหละ “ชื่ออะไร” “เขาชื่อ…บราวน์ค่ะ” เธอกัดริมฝีปากแล้วบอกออกไป “ชื่อเหมือนฉันเลยเหรอ” “ค่ะ” “เธอคงจะชอบผู้ชายคนนั้นมากเลยสินะ” “ลลิลชอบเขามากค่ะ” บราวน์ที่ได้ยินเธอบอกว่าชอบชายอื่นก็ถึงกับแววตาวูบไหวพลางรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกไป “งั้นฉันกลับห้องก่อนนะ” พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเต็มความสูงและออกจากห้องไป ลลิลมองตามแผ่นหลังกว้างพลางคิดในใจว่าถ้าเกิดเธอบอกว่าชอบเขา เขาจะมีปฏิกิริยาแบบไหนกันนะ วันต่อมา ร่างเล็กที่อยู่ในเสื้อนักศึกษาพอดีตัว กระโปรงสั้นเหนือเข่าออกจากห้องมาก็เห็นร่างสูงที่อยู่ในชุดสูทนั่งกินกาแฟอยู่ที่โต๊ะอาหาร เรียวขาสวยก้าวมาหย่อนสะโพกนั่งฝั่งตรงข้ามก่อนจะเอ่ยออกไป “วันนี้คุณบราวน์จะไปส่งลลิลหรือจะให้ลลิลไปเองคะ” ที่ผ่านมาบางวันเขาก็ไปส่งเธอ ถ้าเขาไม่ว่างเธอก็ไปกับรถไฟฟ้า “เดี๋ยวฉันไปส่ง” เขาจิบกาแฟแล้วตอบออกไปด้วยสีหน้าราบเรียบโดยไม่ได้มองเธอ จนทำเอาลลิลรู้สึกสงสัยว่าวันนี้ทำไมเขาถึงมีท่าทีแปลกไป เขาไม่มองหน้าเธอ เขาไม่พอใจอะไรเธอหรือเปล่า บราวน์ดูโทรศัพท์พร้อมกับยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบเรื่อยๆโดยไม่ได้มองไปยังร่างเล็กที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ ลลิลที่เห็นท่าทีของเขาเปลี่ยนไปก็รู้สึกไม่สบายใจจึงเอ่ยถามออกไป “วันนี้คุณบราวน์มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ” “ก็ไม่มีอะไรนิ” ปากตอบแต่สายตาก็ยังมองหน้าจอโทรศัพท์ “ปกติเวลาที่คุณพูดคุณจะมองหน้าลลิล วันนี้ทำไมคุณถึง…” เธอยังพูดไม่ทันจบ ดวงตาคมกริบก็ตวัดมองไปยังใบหน้าเรียวสวยแล้วพูดออกไปด้วยสีหน้าไม่พอใจเมื่อรู้ว่าเธอมีคนที่ชอบอยู่แล้ว “เธอจะมาสนใจฉันทำไม ไปสนใจคนที่เธอชอบเถอะ” ว่าจบเขาก็มองโทรศัพท์แล้วดื่มกาแฟ ลลิลที่เห็นอย่างนั้นก็ถอนหายใจออกมาเบาๆเมื่อเห็นท่าทีที่แปลกไปของเขา ก่อนที่เธอจะลุกแล้วเดินออกไป หมับ! “จะไปไหน” เขาจับข้อมือเรียวแล้วเงยหน้าถาม “ลลิลจะไปเองค่ะ คุณไม่ต้องไปส่งหรอก” เมื่อเห็นว่าเขาอารมณ์ไม่ดีจึงไม่อยากรบกวน “เมื่อกี้ฉันบอกแล้วว่าจะไปส่ง” “ลลิลเห็นว่าคุณอารมณ์ไม่ดีก็เลยอยากไปเองมากกว่าค่ะ” “…” เขานิ่งไปเมื่อคิดว่าตัวเองคงจะแสดงท่าทีหงุดหงิดให้เธอเห็น ก่อนจะปรับสีหน้าและอารมณ์ให้เป็นปกติแล้วพูดออกไป “ฉันแค่เครียดๆเรื่องงานน่ะก็เลยอารมณ์ไม่ดี…” “ออกไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง” ว่าแล้วทั้งสองก็พากันลงไปขึ้นรถ ก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยชื่อดัง หนึ่งปีต่อมา ตอนนี้ลลิลก็ขึ้นปีสองแล้ว ในช่วงระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมานี้บราวน์ก็ยังดูแลและเอาใจใส่ลลิลดีเหมือนเดิม ความรู้สึกที่เธอชอบเขาก็ค่อยๆเพิ่มทวีคูณขึ้นไปเรื่อยๆ เธออยากจะบอกรักเขาให้รู้แล้วรู้รอดไป เพราะจะได้ไม่ต้องรู้สึกอึดอัดใจอยู่แบบนี้ อีกใจนึงก็คิดว่าถ้าเกิดบอกเขาออกไปตรงๆว่ารักเขาแล้วเกิดเขาโกรธล่ะจะทำยังไง เขาอาจจะโกรธที่เธอคิดเกินเลยกับเขา เขาอาจจะไม่พอใจที่เธอคิดไม่ซื่อกับเขาที่เป็นคนอุปการะเธอมา เมื่อคิดได้อย่างนั้นเธอจึงบอกกับตัวเองว่าอย่าบอกเลย แอบรักข้างเดียวแบบนี้แหละดีที่สุด
Latest chapter
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 22 อบอุ่นใจที่ได้มีกันและกัน NC (จบ)
บราวน์เคลื่อนมือไปสัมผัสกับความเป็นสาวของเธอเบาๆ ก่อนจะก้มลงไปลิ้มเลียร่องกลีบสีหวานที่อยู่ตรงหน้าอย่างหลงใหลแผล่บๆๆๆ“ซี้ด” ลลิลสูดปากพลางแอ่นเนินรักด้วยความเสียวซ่านอย่างลืมอายเมื่อลิ้นนุ่มลื่นของเขาสัมผัสลงในร่องรักของเธอบราวน์ที่เห็นปฏิกิริยาของคนตัวเล็กจึงลากลิ้นเลียไปทั่วร่องกลีบที่แฉะเยิ้มไปด้วยน้ำสีใสที่พากันหลั่งไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย ลิ้นร้อนตวัดเลียและดูดติ่งเกสรซ้ำๆแผล่บๆๆๆ จ๊วบๆๆ“อื้อ ไม่ไหวแล้ว” จนทำเอาร่างบางส่งเสียงครางออกมาอย่างไม่อาจจะข่มกลั้น สะโพกมนส่ายไปมาตามจังหวะที่ลิ้นร้อนละเลงและดุนดันในร่องกลีบรักของเธอแจ๊ะๆๆบราวน์ลากเลียในรูสวาทสีสวยพลางดุนลิ้นเข้าออกด้วยความกระชั้นชิดขึ้นหมายจะส่งเธอไปให้ถึงปลายทาง กระทั่งคนตัวเล็กก็เกร็งกระตุกพร้อมกับปลดปล่อยน้ำหวานออกมาในจำนวนมาก“อ๊า อ๊า”ร่างสูงกวาดลิ้นเลียน้ำรักแล้วกลืนลงคอไปอย่างรู้สึกดีจนบอกไม่ถูกที่ได้กลืนกินน้ำหวานของเธอร่างแกร่งหยัดตัวขึ้นพลางจ้องมองไปยังใบหน้าเรียวสวยที่ดวงตาปรือปรอยพร้อมกับยกยิ้มเย้าแล้วพูดออกมา“น้ำของเธอหวานน่ากินมากเลย”ลลิลเขินจนหน้าแดงเรื่อเมื่อเขาบอกแบบนั้นพลางคิดในใจว่าน้ำของเธอหวา
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 21 รู้สึกเหมือนกัน NC
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ลลิลมาอยู่กับบราวน์ หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เธอตื่นเช้ามาก็จัดเตรียมอาหารเช้าให้เขาได้ทานก่อนออกไปทำงาน และก่อนที่เขาจะกลับจากทำงานเธอก็จะทำอาหารไว้รอเขา เธอและเขาจะรับประทานอาหารเย็นพร้อมกัน ซึ่งงานบ้านที่เธอทำไม่ได้หนักหนาอะไรเลยก๊อกๆบราวน์เดินไปเคาะประตูห้องของลลิล วันนี้เขาหยุดงานจึงอยากชวนเธอออกไปข้างนอก“มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอเปิดประตูแล้วเอ่ยถามร่างสูงที่ยืนอยู่“อาบน้ำแต่งตัวสิ เดี๋ยวฉันจะพาเธอออกไปกินข้าวข้างนอก เธอทำอาหารมาหลายวันแล้ว วันนี้ไปกินนอกบ้านดีกว่านะ”“ได้ค่ะ” ลลิลรับคำด้วยรอยยิ้มแล้วกลับเข้าห้องไปจัดการอาบน้ำแต่งตัว ส่วนบราวน์ก็เข้าห้องไปอาบน้ำเหมือนกัน เสร็จแล้วทั้งสองจึงเดินทางไปยังร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่ง เมื่อทานเสร็จก็พากันมาขึ้นรถหรูบนรถ“เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปร้านเพชรนะ” เมื่อบราวน์ออกรถก็เอ่ยบอกกับร่างบาง“คุณบราวน์จะไปซื้ออะไรเหรอคะ” ใบหน้าเรียวได้รูปหันถามด้วยความรู้สึกสงสัยพลางคิดในใจว่าอยู่กับเขามาตั้งหลายปี เขาไม่เคยพาเธอเข้าร้านเพชรหรือร้านเครื่องประดับสักครั้ง“ฉันจะไปซื้อแหวนแต่งงานน่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยพลา
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 20 พากลับไปอยู่เหมือนเดิม
ลลิลวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะแล้วเดินมาหย่อนตัวนั่งบนเตียง เธอมองไปยังร่างแกร่งที่หลับสนิทอยู่ มือบางเลื่อนไปอังหน้าผากจึงรู้ว่าอุณหภูมิในร่างกายของเขาลดลงแล้ว เมื่อเป็นอย่างนั้นเธอจึงผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความรู้สึกเบาใจก่อนจะล้มตัวนอนข้างเขาพร้อมกับดึงผ้าขึ้นมาห่มตัวเองและห่มให้เขา จากนั้นไม่นานเธอก็หลับไปวันต่อมาลลิลตื่นก่อนบราวน์แล้วเข้าไปทำธุระในห้องน้ำ เธอโทรสั่งของกินจากทางโรงแรมก่อนที่ไม่นานพนักงานจะนำขึ้นมาส่ง ในขณะเดียวกันนั้นบราวน์ก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพอดี ลลิลที่หันไปเห็นจึงเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงหวาน“ลลิลสั่งของกินมาให้คุณแล้วนะคะ”“ขอบใจนะ” เสียงทุ้มแหบแห้งเอ่ยพร้อมกับขยับตัวลุกไปทำธุระในห้องน้ำ ก่อนจะออกมาหย่อนตัวนั่งยังโต๊ะที่มีของกินวางอยู่พร้อมกับเอ่ยออกไป“เมื่อคืนเธอออกไปซื้อยามาให้ฉันเหรอ”“ลลิลเอามาจากณัชชาค่ะ ณัชชาเอาติดมาด้วย”“ฉันอุตส่าห์พาเธอมาเที่ยวแท้ๆ แต่ต้องมาป่วยให้เธอเป็นภาระซะงั้น” เขาพูดด้วยสีหน้าอิดโรย“คุณบราวน์อย่าคิดแบบนั้นสิคะ คุณไม่ได้เป็นภาระของลลิลเลย ลลิลเต็มใจที่ได้ดูแลคุณค่ะ ถึงจะไม่ได้ออกไปไหนก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” เธอเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มไม่ได้อะไร
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 19 ไม่มีพันธะ
ก๊อกๆลลิลเคาะประตูห้องที่คนตัวสูงอยู่ข้างใน ก่อนที่ไม่นานประตูจะถูกเปิดออกมาพร้อมกับเสียงทุ้มที่เอ่ยออกไปด้วยสีหน้าเย้าหยอก“ห้องเต็มหมดแล้วใช่ไหม”“ค่ะ” ว่าแล้วบราวน์ก็จับมือเรียวแล้วลากเธอเข้าไปข้างในพร้อมกับปิดประตูลลิลมองไปยังเตียงเดี่ยวขนาดคิงไซส์ที่วางอยู่กลางห้องพลางคิดในใจว่านี่เธอต้องนอนร่วมเตียงกับเขาอีกแล้วเหรอ เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะจองไว้สองห้อง มีแต่เธอคนเดียวสินะที่ไม่รู้ ส่วนเซฟกับณัชชาคงรู้มาก่อนล่วงหน้าแล้วสินะว่าเขาจองไว้แค่สองห้อง“เราจะอยู่ที่นี่กันกี่วันคะ” เธอหันถามร่างสูงที่ยืนข้างตัวเอง“สองวัน”“เซฟกับณัชชารู้ใช่ไหมคะว่าคุณจองไว้สองห้อง”“อืม”“ทำไมคุณไม่บอกลลิลด้วยล่ะคะ”“ถ้าบอกก่อนเธอก็ไม่มาน่ะสิ”“คนฉวยโอกาส” เธอว่าออกไปด้วยสีหน้าไม่พอใจแล้วเดินไปหย่อนสะโพกนั่งบนเตียง บราวน์เดินไปหย่อนตัวนั่งข้างเธอแล้วจับไหล่บางให้นอนลงไป ลลิลจะหยัดตัวขึ้นแต่เขากดร่างของเธอไว้พลางร่างหนาก็ทาบลงมาบนร่างของเธอ“ปล่อยนะคะ”“ตอนนี้ฉันไม่มีพันธะกับณัชชาแล้วนะ”“…” เธอจ้องหน้าเขาที่ห่างกันไม่ถึงคืบอย่างตั้งใจรอฟังเมื่อเขาบอกมาแบบนั้น“เมื่อวานฉันนัดณัชชาออกมากินข้าว…” แล้วเขาก็เ
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 18 คิดถึงก็เลยมาหา
เมื่อทั้งสองสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จ ณัชชาก็บอกกับร่างสูงที่นั่งหลังโต๊ะทำงาน“ฉันกลับก่อนนะเซฟ แล้วฉันจะมาหานายใหม่”“อืม” ว่าแล้วหญิงสาวก็ลงไปยังชั้นที่ลลิลทำงาน เธอเข้าไปหาลลิลในห้องทำงานแล้วนั่งพร้อมกับเอ่ยถามออกไป“เธอคิดยังไงกับพี่บราวน์” ที่เธอถามเพราะเธอสังเกตเห็นว่าพี่บราวน์ดูจะเอาใจใส่ลลิลมากเป็นพิเศษ เขาเอาใจใส่ลลิลมากกว่าเธอด้วยซ้ำ ดังนั้นเธอจึงคิดว่าพี่บราวน์คงจะมีใจให้ลลิล แต่คงจะยังไม่รู้ใจตัวเองว่าคิดกับลลิลแบบไหน“…” ลลิลถึงกับชะงักงันเพราะไม่คิดว่าณัชชาจะถามคำถามนั้นออกมา“เธอชอบพี่บราวน์หรือเปล่า”“ฉัน…ไม่ได้ชอบคุณบราวน์”“ถ้าเธอชอบพี่บราวน์ เธอก็บอกฉันมาตรงๆเถอะลลิล ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก”“ฉันไม่ได้ชอบคุณบราวน์” เธอบอกออกไปด้วยแววตาแน่วแน่ พลางคิดในใจว่าเธอจะบอกว่าชอบแฟนเพื่อนได้ยังไง“แต่ก่อนฉันเคยชอบพี่บราวน์ แต่ตอนนี้ฉันคิดว่ามีผู้ชายคนใหม่ให้ฉันชอบแล้วละ”“ผู้ชายคนใหม่? ใครเหรอ” ลลิลถามด้วยสีหน้าสงสัย“ฉันขอไม่บอกเธอตอนนี้นะ ฉันค่อยบอกเธอก็แล้วกัน”“ผู้ชายที่เธอชอบ เธอรู้จักกับเขามานานหรือยัง”“ฉันรู้จักเขามาหลายปีแล้ว แต่ฉันเพิ่งมาชอบเขาน่ะ”“เซฟหรือเปล่า”“…” ณัชชา
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 17 ดูแล
เมื่อบราวน์ออกจากห้องนอนก็โทรสั่งข้าวต้มมาให้คนตัวเล็กหนึ่งชั่วโมงผ่านไปเขาเข้าไปดูเธอก็เห็นว่ายังหลับอยู่ ชายหนุ่มเดินมายืนข้างเตียงแล้วเลื่อนมือไปสัมผัสกับหน้าผากของเธอ เมื่อเห็นว่ายังร้อนเหมือนเดิมจึงพึมพำออกมา“กินยาไปตั้งชั่วโมงแล้วไข้ยังไม่ลดอีกเหรอ แบบนี้คงต้องเช็ดตัวไข้จะได้ลด” ว่าจบเขาก็หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่แขวนไว้นำไปชุบน้ำอุ่นและบิดพอหมาด จากนั้นจึงมาหย่อนตัวนั่งข้างเธอบราวน์จัดการเช็ดตามกรอบใบหน้าสวย เลื่อนลงมาเช็ดซอกคอ จากนั้นก็เช็ดที่แขนทั้งสองข้าง ก่อนจะสอดมือเข้าไปเช็ดหน้าท้องแบนราบ“อื้อ พอแล้ว” เมื่อรู้สึกว่ามือของเขาโดนเต้านมของเธอจึงร้องห้ามด้วยน้ำเสียงอู้อี้ ในขณะที่เปลือกตายังปิดอยู่“ฉันแค่เช็ดตัวให้เฉยๆ ไม่ได้ตั้งใจจะจับนมเธอนะ”“พอแล้วค่ะ ลลิลหนาว” เมื่อได้ยินอย่างนั้นเขาก็ดึงผ้าห่มมาคลุมให้เธอระดับหน้าอก เขาลุกไปซักผ้าขนหนูแล้วตากไว้ในห้องน้ำ จากนั้นจึงออกจากห้องไปก่อนที่ไม่นานลลิลจะหลับต่อสองชั่วโมงต่อมาลลิลรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับมีเหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากและลำคอ ร่างบอบบางขยับตัวลุกจากเตียงแล้วเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าเธอออกจากห้องไปก็เห็นเขาคุยโทรศัพ
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 6 คนที่เขาชอบไม่ใช่เธอ
มหาวิทยาลัย วันต่อมาเมื่ออาจารย์ออกไปจากห้องเรียน ลลิลก็หันไปพูดกับณัชชาที่นั่งข้างตัวเองด้วยรอยยิ้ม แต่ภายในใจหมองเศร้า“ณัชชาเดี๋ยวกลับกับฉันนะ”“วันนี้พี่บราวน์จะมารับเธอใช่ไหม” เธอเรียกเขาว่าพี่บราวน์อย่างเต็มปากเต็มคำเพราะเธอดีใจมากที่เขาให้เกียรติเธอเรียกเขาว่าพี่ทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก“
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 7 ลังเล
ด้านบราวน์กับณัชชา“ลลิลไปไหน” เมื่อณัชชาเข้ามานั่งในรถ บราวน์ก็เอ่ยถามทันทีเมื่อไม่เห็นคนตัวเล็กที่เขาเลี้ยงดูมาหลายปีพลางรู้สึกแปลกๆ เพราะหลายปีที่ผ่านมานี้ลลิลจะมาขึ้นรถกลับกับเขาทุกครั้ง“ลลิลมีนัดกับเซฟและรันดาไปร้านตัดผมกันค่ะ”“อืม” เขารับคำแล้วออกรถมุ่งหน้าไปส่งณัชชาแล้วกลับคอนโดทันทีด้านล
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 2 ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
วันเปิดเทอมร่างเล็กที่อยู่ในชุดนักเรียนมอปลายออกจากห้องนอนมาพร้อมกับกระเป๋าเป้นักเรียนที่สะพายบนบ่าบอบบาง ร่างสูงที่ออกจากห้องนอนมาพอดีจึงเอ่ยออกไป“เดี๋ยวฉันไปส่ง”“ค่ะ” จากนั้นทั้งสองก็พากันไปขึ้นรถสปอร์ตหรูที่จอดในที่ส่วนตัว ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนเอกชนชื่อดัง“ขอบคุณค่ะคุณบราวน์ที่มาส่ง” เ
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 1 ให้ทุน
แนะนำตัวละครบราวน์ อายุ21ปี สูง186เซนติเมตรทายาทเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่เป็นอันดับต้นของประเทศลลิล อายุ15ปี สูง158เซนติเมตร.....ตัวอย่าง“ฉันชอบเพื่อนของเธอ”“…” “ฉันชอบณัชชา”....“ทำไมเธอชอบปฏิเสธฉันอยู่เรื่อยเลยล่ะ”“…” ลลิลเม้มปากมองหน้าอีกฝ่ายแล้วคิดในใจว่าเพราะเขามีแฟน
You May Also Like
หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา366.8K viewsเจ้าหนี้เถื่อน
กัญจารีย์96.9K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.6K viewsคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์230.7K viewsแฟนเก่าที่เขาไม่คิดจะรัก
Duangkwan50 viewsรักกันเมื่อวันที่สายไป
PAIZAY63 viewsCherish you ขอรักหน่อยได้หรือเปล่า?
SUNISAYOK194 viewsIdolize you รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม!
SUNISAYOK177 views
