Alle Kapitel von เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก: Kapitel 11 – Kapitel 20

เมื่องานเลี้ยงเลิกทั้งสี่คนก็พากันออกมาหน้างาน เซฟที่อยากให้เพื่อนตัวเล็กได้อยู่กับบราวน์จึงเอ่ยออกไป“ลลิล พอดีเพื่อนฉันสมัยมอต้นโทรมาชวนไปกินเหล้าน่ะ ฉันต้องรีบไป เธอกลับกับคุณบราวน์ได้ไหม”“นายรีบมากเลยเหรอ”“ใช่ ตอนนี้เพื่อนฉันรออยู่ที่ร้านเหล้าแล้ว เธอกลับกับคุณบราวน์ได้ไหม” เขาไม่ได้นัดเพื่อนไว้หรอก แต่เขาอยากเปิดทางให้ลลิลกับบราวน์ได้อยู่ด้วยกัน“ฉันกลับกับคุณบราวน์ก็ได้”“งั้นฉันไปก่อนนะ…” เซฟบอกกับลลิลแล้วหันไปบอกแม่ของบราวน์พร้อมกับยกมือไหว้“ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณป้า สวัสดีครับ” บอกจบเซฟก็สาวเท้าไปขึ้นรถหรูของตัวเองแล้วมุ่งหน้าไปยังผับแห่งหนึ่งจากนั้นบราวน์ นวดี ลลิลก็พากันไปขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกล บราวน์ไปส่งแม่ที่บ้านก่อนจะพาลลิลกลับบราวน์ไม่ได้พาลลิลกลับคอนโด แต่เขาพาเธอมาที่ผับหรูแห่งหนึ่ง“คุณบราวน์พาลลิลมาที่นี่ทำไมคะ” ใบหน้าใสหันถามเมื่อเขาเลี้ยวเข้ามาในสถานบันเทิง“วันนี้ฉันอยากดื่มน่ะ เธอดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ”“ทำไมคุณถึงไม่พาณัชชามาล่ะคะ”“ฉันอยากดื่มกับเธอ ไม่ได้อยากดื่มกับณัชชา” พูดจบเขาก็ปลดเข็มขัดนิรภัยออกให้เธอ บราวน์ลงจากรถ เมื่อเห็นลลิลยังไม่ลงมาจึงเด

เมื่อณัชชาออกจากห้องน้ำก็เห็นร่างสูงของเพื่อนสนิทยืนอยู่ก็ถึงกับมีสีหน้าตกตะลึง ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะเอ่ยออกไป“เห็นเธอบอกว่าเวียนหัว ฉันก็เลยอยากมาดู” เขารู้ว่าที่เธอโกหกว่าเวียนหัวเพราะรู้สึกอึดอัดที่เจอเขาในวันนี้ ก่อนหญิงสาวจะเอ่ย แต่ไม่ได้มองหน้าเขา“ตอนนี้ฉันหายแล้ว” ว่าแล้วเธอก็ก้าวออกไป แต่ถูกมือแกร่งจับข้อมือไว้แล้วพูดออกมา“กินยาคุมฉุกเฉินหรือยัง”“…” เธอถึงกับหน้าร้อนผ่าวเมื่อเขาถามเรื่องนั้น“ได้กินหรือยัง”“กินแล้ว” ว่าจบเธอก็ทำท่าจะก้าว“คืนนี้ฉันจะไปนอนกับเธอ”“…” หญิงสาวหันมามองร่างสูงด้วยสีหน้างงๆ ก่อนที่เซฟจะจ้องมองเธอพร้อมกับพูดออกไปด้วยสีหน้านิ่ง“เธอชอบให้ฉันทำแบบนั้นไม่ใช่เหรอ”“…” เธอถึงกับสะอึกเมื่อเขาพูดเหมือนรู้ใจ เธอยอมรับว่าชอบที่เขาทำแบบนั้น คืนนั้นเขาทำให้เธอมีความสุขมาก ถึงจะเป็นครั้งแรกของเขาแต่เขาก็ทำเก่งมาก เซฟเล้าโลมเก่งมากจนเธอฟินแล้วฟินอีกจนเธอเสร็จไปหลายรอบ“ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันไปหาก็บอกมาตอนนี้เลย ฉันจะได้ไม่ต้องไปให้เสียเวลา” เขาแกล้งพูดลองเชิงณัชชาเม้มปากพลางครุ่นคิดอยู่ไม่กี่อึดใจแล้วเอ่ยออกไป“อืม”“อืมนี่…หมายถึงให้ฉันไปหาหรือไม่อยากให้ฉัน

“เธอไม่ใช่เด็กมัธยมเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ ดังนั้นถ้าฉันจะทำแบบนั้นกับเธอมันก็ไม่ได้ผิดอะไร ฟอดด” เขาพูดพร้อมกับจูบไปที่หน้าผากมน หัวใจของเธอเต้นแรงเหมือนกับทะลุออกมานอกอกเมื่อคิดว่าเขาจะทำแบบนั้นกับเธอ“ฉันขอทำคืนนี้เลยได้ไหม” ปากหนาเอ่ยพลางจมูกโด่งได้รูปคลอเคลียอยู่ข้างแก้มขาวเนียน“คุณบราวน์จะทำแบบนั้นกับลลิลไม่ได้นะคะ” เธอปฏิเสธออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเพราะหวั่นกลัวถ้าเธอต้องมีอะไรกับเขา“ทำไมถึงทำไม่ได้ล่ะ”“เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ และคุณก็มีแฟนแล้ว มันผิดนะคะ”“ฉันต้องการเธอนะ” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นที่ข้างหูเล็ก จนทำเอาขนหลังคอของเธอลุกซู่“ลลิลยังไม่พร้อมสำหรับเรื่องนั้น ลลิลยังเด็กอยู่เลยนะคะ” เธอที่กลัวว่าเขาจะทำแบบนั้นจึงพูดอ้างออกไป“เธออายุยี่สิบสองแล้วนะลลิล ไม่เด็กแล้ว เธอโตเป็นสาวแล้วนะ” เขาพูดพลางฝ่ามือหนาก็เคล้นคลึงสองก้อนเต่งตึงที่ล้นฝ่ามือด้วยความนุ่มนวล“อย่าทำแบบนี้กับลลิลเลยนะคะ” เธอพูดพร้อมกับจับมือของเขาที่บีบขยำสองเต้าของเธอ“ให้ฉันทำได้ไหม” ด้วยความที่มีแอลกอฮอล์ไหลเวียนอยู่ในร่างกายในจำนวนไม่น้อยจึงทำให้เขามีอารมณ์อยากจะทำแบบนั้นกับเธอ“ไม่ได้ค่ะ คุณอย่าฝืนใจ

เมื่อทั้งสองสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จ ณัชชาก็บอกกับร่างสูงที่นั่งหลังโต๊ะทำงาน“ฉันกลับก่อนนะเซฟ แล้วฉันจะมาหานายใหม่”“อืม” ว่าแล้วหญิงสาวก็ลงไปยังชั้นที่ลลิลทำงาน เธอเข้าไปหาลลิลในห้องทำงานแล้วนั่งพร้อมกับเอ่ยถามออกไป“เธอคิดยังไงกับพี่บราวน์” ที่เธอถามเพราะเธอสังเกตเห็นว่าพี่บราวน์ดูจะเอาใจใส่ลลิลมากเป็นพิเศษ เขาเอาใจใส่ลลิลมากกว่าเธอด้วยซ้ำ ดังนั้นเธอจึงคิดว่าพี่บราวน์คงจะมีใจให้ลลิล แต่คงจะยังไม่รู้ใจตัวเองว่าคิดกับลลิลแบบไหน“…” ลลิลถึงกับชะงักงันเพราะไม่คิดว่าณัชชาจะถามคำถามนั้นออกมา“เธอชอบพี่บราวน์หรือเปล่า”“ฉัน…ไม่ได้ชอบคุณบราวน์”“ถ้าเธอชอบพี่บราวน์ เธอก็บอกฉันมาตรงๆเถอะลลิล ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก”“ฉันไม่ได้ชอบคุณบราวน์” เธอบอกออกไปด้วยแววตาแน่วแน่ พลางคิดในใจว่าเธอจะบอกว่าชอบแฟนเพื่อนได้ยังไง“แต่ก่อนฉันเคยชอบพี่บราวน์ แต่ตอนนี้ฉันคิดว่ามีผู้ชายคนใหม่ให้ฉันชอบแล้วละ”“ผู้ชายคนใหม่? ใครเหรอ” ลลิลถามด้วยสีหน้าสงสัย“ฉันขอไม่บอกเธอตอนนี้นะ ฉันค่อยบอกเธอก็แล้วกัน”“ผู้ชายที่เธอชอบ เธอรู้จักกับเขามานานหรือยัง”“ฉันรู้จักเขามาหลายปีแล้ว แต่ฉันเพิ่งมาชอบเขาน่ะ”“เซฟหรือเปล่า”“…” ณัชชา

ลลิลวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะแล้วเดินมาหย่อนตัวนั่งบนเตียง เธอมองไปยังร่างแกร่งที่หลับสนิทอยู่ มือบางเลื่อนไปอังหน้าผากจึงรู้ว่าอุณหภูมิในร่างกายของเขาลดลงแล้ว เมื่อเป็นอย่างนั้นเธอจึงผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความรู้สึกเบาใจก่อนจะล้มตัวนอนข้างเขาพร้อมกับดึงผ้าขึ้นมาห่มตัวเองและห่มให้เขา จากนั้นไม่นานเธอก็หลับไปวันต่อมาลลิลตื่นก่อนบราวน์แล้วเข้าไปทำธุระในห้องน้ำ เธอโทรสั่งของกินจากทางโรงแรมก่อนที่ไม่นานพนักงานจะนำขึ้นมาส่ง ในขณะเดียวกันนั้นบราวน์ก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพอดี ลลิลที่หันไปเห็นจึงเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงหวาน“ลลิลสั่งของกินมาให้คุณแล้วนะคะ”“ขอบใจนะ” เสียงทุ้มแหบแห้งเอ่ยพร้อมกับขยับตัวลุกไปทำธุระในห้องน้ำ ก่อนจะออกมาหย่อนตัวนั่งยังโต๊ะที่มีของกินวางอยู่พร้อมกับเอ่ยออกไป“เมื่อคืนเธอออกไปซื้อยามาให้ฉันเหรอ”“ลลิลเอามาจากณัชชาค่ะ ณัชชาเอาติดมาด้วย”“ฉันอุตส่าห์พาเธอมาเที่ยวแท้ๆ แต่ต้องมาป่วยให้เธอเป็นภาระซะงั้น” เขาพูดด้วยสีหน้าอิดโรย“คุณบราวน์อย่าคิดแบบนั้นสิคะ คุณไม่ได้เป็นภาระของลลิลเลย ลลิลเต็มใจที่ได้ดูแลคุณค่ะ ถึงจะไม่ได้ออกไปไหนก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” เธอเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มไม่ได้อะไร