เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก

แนะนำตัวละคร

บราวน์ อายุ21ปี สูง186เซนติเมตร

ทายาทเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่เป็นอันดับต้นของประเทศ

ลลิล อายุ15ปี สูง158เซนติเมตร

.

.

.

.

.

ตัวอย่าง

“ฉันชอบเพื่อนของเธอ”

“…”

“ฉันชอบณัชชา”

.

.

.

.

“ทำไมเธอชอบปฏิเสธฉันอยู่เรื่อยเลยล่ะ”

“…” ลลิลเม้มปากมองหน้าอีกฝ่ายแล้วคิดในใจว่าเพราะเขามีแฟนยังไงล่ะ เธอถึงต้องปฏิเสธเขาแบบนี้

“เพราะฉันมีณัชชาใช่ไหมเธอถึงไม่อยากไปไหนกับฉัน”

“…”

“ถ้าฉันไม่มีณัชชา เธอก็คงไม่เป็นแบบนี้สินะ”

.

.

.

.

“คุณบราวน์!”

“จูบเธอฉันก็ทำมาแล้ว นี่แค่หอมแก้มเธอจะตกใจทำไม”

“ลลิลไม่ใช่แฟนของคุณนะคะที่จะมาหอมแก้มแบบนี้”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

โรงเรียนมัธยมของรัฐแห่งหนึ่ง

วันนี้บราวน์ในวัยยี่สิบเอ็ดปีเป็นตัวแทนของพ่อมามอบทุนการศึกษาให้นักเรียนที่มีผลการเรียนดี แต่ขาดทุนทรัพย์ ซึ่งหนึ่งในนักเรียนที่ได้รับทุนการศึกษาก็มีลลิลด้วย

เมื่อบราวน์มอบทุนการศึกษาให้เด็กนักเรีนนเสร็จ ผู้อำนวยการของโรงเรียนก็หยิบไมโครโฟนพร้อมกับพูดออกไป

“วันนี้ทางโรงเรียนของเราต้องขอขอบพระคุณคุณบราวน์เป็นอย่างยิ่งที่เมตตามามอบทุนการศึกษาให้กับเด็กๆครับ”

บราวน์ระบายยิ้มอ่อนๆให้กับผู้อำนวยการแล้วหันไปมองเด็กนักเรียนหลายสิบคนที่เขามอบทุนให้เมื่อครู่ ดวงตาคมจ้องมองไปยังเด็กสาวที่ชื่อลลิลด้วยความรู้สึกสงสาร เพราะเขารู้ประวัติของเธอมาก่อนแล้วว่าเธออยู่บ้านคนเดียว เนื่องจากพ่อแม่เพิ่งเสียชีวิตเมื่อไม่กี่เดือนก่อนด้วยอุบัติเหตุ

ตอนที่พ่อกับแม่ของลลิลขี่รถมอเตอร์ไซด์จะไปตลาดก็มีรถยนต์คันหนึ่งขับเสียหลักพุ่งมาชนจนทั้งสองอาการสาหัสและไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาล

เวลาต่อมา

หลังจากเสร็จพิธีมอบทุนการศึกษา บราวน์ก็บอกกับผู้อำนวยการว่าต้องการคุยกับเด็กที่ชื่อลลิลเป็นการส่วนตัว

เมื่อลลิลรู้ว่าบราวน์ต้องการพบ เธอจึงไปหาเขาที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้หน้าอาคารเรียน

“สวัสดีค่ะคุณบราวน์” ร่างเล็กที่อยู่ในชุดนักเรียนมอต้นยกมือไหว้พร้อมกับพูดออกไปด้วยท่าทีอ่อนน้อม

“นั่งสิ” สิ้นเสียงทุ้มเอ่ย เด็กสาวที่เรียนอยู่ชั้นมอสามเทอมสองก็หย่อนสะโพกนั่งฝั่งตรงข้ามเขา

“ฉันรู้มาว่าพ่อแม่ของเธอเสียชีวิตเมื่อห้าเดือนก่อนเพราะอุบัติเหตุ”

“ใช่ค่ะ”

“แล้วตอนนี้เธอก็อยู่บ้านคนเดียว แล้วบ้านหลังนั้นก็จะโดนยึดแล้วไม่ใช่เหรอ” เขารู้เรื่องนี้จากผู้อำนวยการ

“ใช่ค่ะ”

“ฉันจะให้ทุนเธอเรียนจนจบปริญญาตรี”

“ขอบคุณมากค่ะคุณบราวน์” เธอระบายยิ้มด้วยความดีใจพร้อมกับยกมือไหว้นอบน้อม

“ฉันจะพาเธอไปอยู่กับฉันที่คอนโด”

“…” เธอถึงกับนิ่งงันเมื่อได้ยินอย่างนั้น

“อีกไม่ถึงเดือนบ้านของเธอก็จะโดนยึด ต่อไปเธอก็จะไม่มีที่อยู่ ดังนั้นฉันจะให้เธอไปอยู่กับฉันที่คอนโด หลังจากเรียนจบและได้ทำงานเธอค่อยย้ายออกมาก็แล้วกัน”

“อ๋อค่ะ ถ้าอย่างนั้นลลิลย้ายไปอยู่กับคุณบราวน์ก็ได้ค่ะ” เธอที่ตอนนี้ไม่มีที่พึ่งจึงตอบกลับไปโดยไม่ต้องคิดอะไรให้มากมาย เพราะตอนนี้เธอคิดว่าอยากเรียนให้จบปริญญาเพื่อจะได้ทำงานเลี้ยงตัวเองได้ เด็กในวัยสิบห้าปีอย่างเธอคงไม่มีงานอะไรให้ทำ เพราะต้องรอให้อายุสิบแปดปีถึงจะทำงานพาร์ทไทม์ได้

“บอกเบอร์โทรของเธอมา”

“089893xxxxค่ะ”

บราวน์เมมเบอร์โทรของเธอแล้วพูดออกไป

“งั้นเย็นนี้ฉันจะไปรับเธอที่บ้านก็แล้วกัน”

“ได้ค่ะคุณบราวน์ ขอบคุณมากค่ะ” เธอยกมือไหว้คนตัวสูงด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะลุกจากม้าหินอ่อนแล้วเดินไปขึ้นรถสปอร์ตหรู จากนั้นลลิลจึงขึ้นอาคารเรียนไป

ตอนเย็น

เมื่อรถสปอร์ตหรูของบราวน์เคลื่อนตัวมาจอดยังหน้าบ้านหลังเล็กของลลิล ลลิลที่นั่งรออยู่หน้าบ้านก็หิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าแล้วเดินไปขึ้นรถของเขา ชายหนุ่มดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้คนตัวเล็ก ก่อนจะขับรถออกไปด้วยความเร็ว

ห้างสรรพสินค้า

เมื่อทั้งสองเข้ามาในห้างสรรพสินค้า เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็เอ่ยกับร่างเล็กของเด็กสาวด้วยน้ำเสียงปกติ

“เธออยากซื้ออะไรก็ซื้อได้ตามสบายเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ”

“ค่ะคุณบราวน์”

“เธอยังไม่ได้กินอะไรใช่ไหม”

“ยังค่ะ”

“งั้นเราไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่า” พูดจบเรียวขายาวก็ก้าวนำคนตัวเล็กไปยังร้านอาหารหรู เมื่อรับประทานเสร็จเขาก็พาเธอไปซื้อเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ เมื่อได้ของครบแล้วบราวน์ก็พาลลิลกลับคอนโดไป

คอนโดบราวน์

เมื่อบราวน์พาลลิลเข้ามาในห้องคอนโดหรู เขาก็ให้เธอเอาข้าวของไปเก็บในห้องนอนซึ่งอยู่ติดกับห้องนอนของเขา

หลังจากลลิลนำเสื้อผ้าและข้าวของเก็บเข้าที่จนเรียบร้อยแล้วก็ออกมาจากห้องนอน เมื่อเห็นชายหนุ่มนั่งสูบบุหรี่อยู่ในห้องโถงจึงเดินไปหาพร้อมกับพูดออกไปด้วยท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัว

“คุณบราวน์อยากให้ลลิลทำอะไรก็บอกได้เลยนะคะ”

“เธอแค่เรียนอย่างเดียวพอ” เขาบี้บุหรี่ทิ้งลงในที่รองแล้วเงยหน้ามาพูดกับร่างบอบบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยใบหน้าราบเรียบ แววตาคมที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความสงสารและเห็นใจเมื่อคิดว่าอยู่ๆเธอต้องขาดพ่อและแม่อย่างกะทันหัน เธอคงจะรู้สึกโดดเดี่ยวไม่น้อย

“วันโรงเรียนปิดลลิลจะทำงานบ้านเองค่ะ”

“ไม่ต้อง เพราะงานบ้านฉันจ้างให้แม่บ้านมาทำอยู่แล้ว ส่วนเรื่องอาหารฉันก็ให้เขาเอามาส่งทุกวัน”

“อ๋อค่ะ”

“เธอแค่ตั้งใจเรียนอย่างเดียวพอ แล้วก็ห้ามมีแฟนจนกว่าจะเรียนจบ เข้าใจไหม”

“เข้าใจค่ะ” เธอรับคำพลางคิดในใจว่าถึงเขาจะไม่พูดกำชับ เธอก็ไม่คิดจะมีแฟนอยู่แล้ว ในสมองของเธอตอนนี้คิดแต่เรื่องเรียนอย่างเดียวเท่านั้น

ห้าเดือนต่อมา

เป็นเวลาห้าเดือนแล้วที่ลลิลมาอยู่กับบราวน์ ตอนนี้ลลิลก็เรียนจบมอสามแล้ว ส่วนบราวน์ก็เรียนจบแล้วเช่นกัน

ช่วงหลายเดือนที่ลลิลมาอยู่กับเขา ตอนเช้าเธอจะไปโรงเรียนด้วยรถไฟฟ้าที่อยู่ไม่ไกลกับคอนโดของเขา

และช่วงนี้ก็อยู่ในช่วงปิดเทอม

วันนี้บราวน์พาลลิลไปสมัครเรียนที่โรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง เมื่อสมัครเรียนเสร็จเขาก็ซื้อชุดนักเรียนและของใช้ต่างๆจนครบทุกอย่างโดยไม่มีอะไรขาดตกบกพร่อง เขาดูแลและเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดีจนลลิลรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก