เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก

แนะนำตัวละครบราวน์ อายุ21ปี สูง186เซนติเมตรทายาทเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่เป็นอันดับต้นของประเทศลลิล อายุ15ปี สูง158เซนติเมตร.....ตัวอย่าง“ฉันชอบเพื่อนของเธอ”“…” “ฉันชอบณัชชา”....“ทำไมเธอชอบปฏิเสธฉันอยู่เรื่อยเลยล่ะ”“…” ลลิลเม้มปากมองหน้าอีกฝ่ายแล้วคิดในใจว่าเพราะเขามีแฟนยังไงล่ะ เธอถึงต้องปฏิเสธเขาแบบนี้ “เพราะฉันมีณัชชาใช่ไหมเธอถึงไม่อยากไปไหนกับฉัน” “…”“ถ้าฉันไม่มีณัชชา เธอก็คงไม่เป็นแบบนี้สินะ”....“คุณบราวน์!” “จูบเธอฉันก็ทำมาแล้ว นี่แค่หอมแก้มเธอจะตกใจทำไม”“ลลิลไม่ใช่แฟนของคุณนะคะที่จะมาหอมแก้มแบบนี้”.................โรงเรียนมัธยมของรัฐแห่งหนึ่งวันนี้บราวน์ในวัยยี่สิบเอ็ดปีเป็นตัวแทนของพ่อมามอบทุนการศึกษาให้นักเรียนที่มีผลการเรียนดี แต่ขาดทุนทรัพย์ ซึ่งหนึ่งในนักเรียนที่ได้รับทุนการศึกษาก็มีลลิลด้วยเมื่อบราวน์มอบทุนการศึกษาให้เด็กนักเรีนนเสร็จ ผู้อำนวยการของโรงเรียนก็หยิบไมโครโฟนพร้อมกับพูดออกไป“วันนี้ทางโรงเรียนของเราต้องขอขอบพระคุณคุณบราวน์เป็นอย่างยิ่งที่เมตตามามอบทุนการศึกษาให้กับเด็กๆครับ”บราวน์ระบายยิ้มอ่อนๆให้กับผู

เมื่อออกจากโรงหนัง บราวน์ก็พาลลิลกลับคอนโดทันทีเมื่อเข้ามาในคอนโด ลลิลก็เอ่ยบอกกับร่างสูงที่กำลังจะเข้าห้องนอนของเขา“คุณบราวน์คะ วันเสาร์ที่จะถึงนี้คุณบราวน์ว่างไหมคะ”“ถามทำไม”“ที่โรงเรียนมีการประชุมผู้ปกครองค่ะ”“อืม ฉันจะไปประชุมผู้ปกครองให้เธอ” ว่าแล้วเขาก็เข้าห้องนอนของตัวเอง ก่อนที่ลลิลจะเข้าห้องของตัวเองไปเช่นกันหนึ่งปีต่อมาตอนนี้ลลิลก็ขึ้นมอห้าแล้ว หนึ่งปีที่ผ่านมานี้ลลิลได้รับการดูแลและเอาใจใส่จากบราวน์อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เขาไปประชุมผู้ปกครองให้เธอทุกเทอมเขาพาเธอไปซื้อสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ เขาพาเธอไปกินข้าวนอกบ้านบ่อยๆ เขาพาเธอไปดูหนังเกือบทุกอาทิตย์ ลลิลตั้งใจเรียนมาโดยตลอดจนได้เกรดสี่ทุกวิชา“คุณบราวน์คะ เมื่อวานกระโปรงนักเรียนของลลิลขาดเพราะโดนตะปูเกี่ยว รองเท้าก็ขาดแล้วค่ะ ลลิลขอซื้อกระโปรงกับรองเท้าได้ไหมคะ” ไม่ว่าเธอจะซื้ออะไร เธอจะต้องขออนุญาตจากเขาก่อนทุกครั้งและเขาก็ซื้อให้เธอทุกอย่าง เขาซื้อของใช้ราคาแพงให้เธอใช้“ก็ซื้อสิ อยากซื้ออะไรก็ซื้อ”“ขอบคุณค่ะ งั้นลลิลสั่งซื้อเลยนะคะ” ว่าแล้วเจ้าของใบหน้าเรียวใสก็จัดการสั่งซื้อกระโปรงนักเรียนและรองเท้าจากร้านค้าออน

มหาวิทยาลัยชื่อดังตอนเย็นในขณะที่ลลิลกับณัชชาเดินออกมาจากตึกเรียน โทรศัพท์เครื่องหรูของลลิลก็มีเสียงดังขึ้น หญิงสาวหยิบออกมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นคนตัวสูงโทรมาจึงกดรับสายทันที“ค่ะคุณบราวน์”(เลิกเรียนแล้วใช่ไหม) เขารู้ตารางเรียนของเธอ และรู้ว่าเธอเลิกเรียนตอนไหน“เลิกแล้วค่ะ ลลิลกำลังไปค่ะ” พูดจบเธอก็กดวางสาย ก่อนณัชชาจะเอ่ยขึ้น“ผู้ปกครองมารับแล้วเหรอ”“ใช่”“ฉันอยากเห็นหน้าผู้ปกครองของเธอจัง อยากรู้ว่าจะหล่อขนาดไหน ให้ฉันไปส่งเธอที่รถนะ”“ได้สิ” ว่าแล้วสองสาวก็พากันเดินไปยังลานจอดรถบราวน์ที่นั่งอยู่ในรถเมื่อเห็นหญิงสาวที่เดินมากับลลิลก็รู้สึกสะดุดตาจึงอยากรู้ว่าเธอเป็นใครร่างสูงรีบลงจากรถแล้วจ้องมองไปยังร่างบางของหญิงสาว ส่วนณัชชาก็จ้องมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าตกตะลึงเพราะใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาจึงดึงดูดสายตาจนเธอไม่อยากจะละสายตาไปจากใบหน้าของเขา จะผิดไหมถ้าเธอจะชอบผู้ปกครองของเพื่อนสนิท ณัชชาคิดในใจ“คุณบราวน์คะนี่ณัชชาเพื่อนที่เรียนห้องเดียวกับลลิลตั้งแต่มอสี่ค่ะ”“อ๋อ” เขาละสายตาจากใบหน้าสวยของณัชชาแล้วหันไปมองลลิลพร้อมกับพยักหน้ารับรู้“ณัชชานี่คุณบราวน์เป็นผู้ปกครองฉันเอง”“สะ สวั

ด้านบราวน์กับณัชชา“ลลิลไปไหน” เมื่อณัชชาเข้ามานั่งในรถ บราวน์ก็เอ่ยถามทันทีเมื่อไม่เห็นคนตัวเล็กที่เขาเลี้ยงดูมาหลายปีพลางรู้สึกแปลกๆ เพราะหลายปีที่ผ่านมานี้ลลิลจะมาขึ้นรถกลับกับเขาทุกครั้ง“ลลิลมีนัดกับเซฟและรันดาไปร้านตัดผมกันค่ะ”“อืม” เขารับคำแล้วออกรถมุ่งหน้าไปส่งณัชชาแล้วกลับคอนโดทันทีด้านลลิลเมื่อออกจากร้านซาลอนทั้งสามก็พากันไปร้านอาหาร เมื่อทานเสร็จเซฟก็พาสองสาวไปดูหนัง เมื่อดูหนังจบเซฟก็ไปส่งรันดาและส่งลลิลที่คอนโดคอนโดบราวน์ 22.20 น.เมื่อลลิลเข้ามาในคอนโดก็เห็นร่างสูงนั่งอยู่ในห้องโถง บราวน์จ้องมองมายังคนตัวเล็กด้วยสายตาเรียบนิ่ง ลลิลที่เห็นจึงเม้มปากแน่นพลางคิดในใจว่าเขาคงจะไม่พอใจที่เธอกลับเวลานี้“ไปไหนมา ทำไมถึงกลับดึก” เขาถามด้วยสีหน้าไม่พอใจที่เธอกลับเวลานี้“ลลิลไปตัดผมมาค่ะ พอตัดผมเสร็จก็ไปกินข้าว พอกินข้าวเสร็จเซฟก็ชวนดูหนังค่ะ”“เดี๋ยวนี้เวลาจะไปไหนหรือจะทำอะไร เธอไม่คิดจะบอกฉันก่อนแล้วเหรอ”“ลลิลขอโทษค่ะที่ไม่ได้โทรบอกคุณ แต่ลลิลบอกณัชชาไปแล้วนะคะ ณัชชาได้บอกคุณหรือเปล่า”“ทีหลังถ้าเธอจะไปไหนควรจะบอกฉันนะ ไม่ใช่ฝากบอกคนอื่นมา”“ค่ะ ลลิลขอโทษอีกครั้งค่ะ ทีหลัง

ร้านอาหารเซฟพาลลิลเข้ามาในร้านอาหารก็เจอบราวน์กับณัชชานั่งทานข้าวกันอยู่ ณัชชาที่เห็นเพื่อนทั้งสองจึงกวักมือเรียก“ลลิล เซฟ มานั่งด้วยกันสิ” ว่าแล้วเซฟกับลลิลก็พากันไปนั่ง ลลิลหย่อนสะโพกนั่งตรงข้ามกับบราวน์ ส่วนเซฟนั่งตรงข้ามกับณัชชาบราวน์จ้องมองไปยังเจ้าของใบหน้าเรียวสวยตรงหน้าที่เขาไม่ได้เห็นมาเป็นอาทิตย์แล้วด้วยแววตานิ่งอ่านยาก ลลิลที่เห็นร่างสูงจ้องมองมาก็หลุบตาลง เธอไม่อยากมองหน้าเขาให้รู้สึกเจ็บปวด“เซฟ ลลิล สั่งของกินสิ” ณัชชาบอกเพื่อนทั้งสอง จากนั้นเซฟกับลลิลก็หยิบเมนูมาดูแล้วสั่งไปคนละหนึ่งอย่าง ในขณะที่สายตาคมของบราวน์ก็จ้องมองคนตัวเล็กอยู่อย่างนั้นอย่างไม่อาจจะละสายตาออกไปจากเธอได้ จนกระทั่งอาหารถูกนำมาเสิร์ฟ ทั้งสี่คนก็ลงมือรับประทานอาหารกันบราวน์ทานไปเรื่อยๆ แต่ทว่าสายตาของเขาก็จับจ้องไปยังใบหน้าสวยของลลิลอยู่อย่างนั้น เซฟตักของกินให้ลลิลอย่างเอาอกเอาใจ บราวน์เห็นก็ถึงกับไม่พอใจ ทั้งที่เขาก็รู้ว่าเพื่อนของเธอร่างกายเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง แต่เท่าที่เขาสังเกตเพื่อนของเธอก็ดูไม่ออกเลยว่าเป็นเกย์เมื่อทั้งสี่คนรับประทานอาหารเสร็จบราวน์ก็จัดการจ่ายค่าอาหาร จากนั้นต่างก็พากันไ