INICIAR SESIÓNCompartir
7 ลังเล
Fecha de publicación:
2026-03-22 22:40:59ด้านบราวน์กับณัชชา
“ลลิลไปไหน” เมื่อณัชชาเข้ามานั่งในรถ บราวน์ก็เอ่ยถามทันทีเมื่อไม่เห็นคนตัวเล็กที่เขาเลี้ยงดูมาหลายปีพลางรู้สึกแปลกๆ เพราะหลายปีที่ผ่านมานี้ลลิลจะมาขึ้นรถกลับกับเขาทุกครั้ง “ลลิลมีนัดกับเซฟและรันดาไปร้านตัดผมกันค่ะ” “อืม” เขารับคำแล้วออกรถมุ่งหน้าไปส่งณัชชาแล้วกลับคอนโดทันที ด้านลลิล เมื่อออกจากร้านซาลอนทั้งสามก็พากันไปร้านอาหาร เมื่อทานเสร็จเซฟก็พาสองสาวไปดูหนัง เมื่อดูหนังจบเซฟก็ไปส่งรันดาและส่งลลิลที่คอนโด คอนโดบราวน์ 22.20 น. เมื่อลลิลเข้ามาในคอนโดก็เห็นร่างสูงนั่งอยู่ในห้องโถง บราวน์จ้องมองมายังคนตัวเล็กด้วยสายตาเรียบนิ่ง ลลิลที่เห็นจึงเม้มปากแน่นพลางคิดในใจว่าเขาคงจะไม่พอใจที่เธอกลับเวลานี้ “ไปไหนมา ทำไมถึงกลับดึก” เขาถามด้วยสีหน้าไม่พอใจที่เธอกลับเวลานี้ “ลลิลไปตัดผมมาค่ะ พอตัดผมเสร็จก็ไปกินข้าว พอกินข้าวเสร็จเซฟก็ชวนดูหนังค่ะ” “เดี๋ยวนี้เวลาจะไปไหนหรือจะทำอะไร เธอไม่คิดจะบอกฉันก่อนแล้วเหรอ” “ลลิลขอโทษค่ะที่ไม่ได้โทรบอกคุณ แต่ลลิลบอกณัชชาไปแล้วนะคะ ณัชชาได้บอกคุณหรือเปล่า” “ทีหลังถ้าเธอจะไปไหนควรจะบอกฉันนะ ไม่ใช่ฝากบอกคนอื่นมา” “ค่ะ ลลิลขอโทษอีกครั้งค่ะ ทีหลังถ้าลลิลจะไปไหนกับใคร ลลิลจะบอกคุณก่อนค่ะ” พูดจบ ร่างบางก็เข้าห้องนอนของตัวเองไป ดวงตาคมจ้องมองแผ่นหลังบางพลางคิดในใจว่าเธอก็โตแล้วสามารถดูแลตัวเองได้แล้ว แล้วทำไมเขาถึงต้องรู้สึกเป็นห่วงและหวงเธอมากขนาดนี้ด้วย เธอคงอยู่กับเขามานานก็เลยต้องห่วงเป็นธรรมดา บราวน์คิดในใจแล้วลุกไปเข้าห้องนอนของตัวเอง หลายเดือนผ่านไป ตอนนี้ลลิลก็ขึ้นปีสามแล้ว ส่วนบราวน์กับณัชชาก็สนิทกันมากขึ้น ไปไหนมาไหนกันสองต่อสองบ่อยขึ้น ช่วงหลังๆมานี้ถ้าบราวน์ชวนลลิลไปด้วย เธอที่ไม่อยากไปเป็นส่วนเกินของเขาและณัชชาจึงอ้างว่าไม่อยากไป อยากอยู่คอนโดมากกว่า บางทีก็อ้างว่าเซฟกับรันดาชวนไปนั่นไปนี่ แต่อันที่จริงเธอไม่ได้ไปกับเซฟและรันดาทุกครั้ง ทว่าเธออยู่ที่คอนโด “ฉันจะไปรับณัชชาออกมากินข้าว เธอจะไปด้วยไหม” บราวน์เปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของลลิลแล้วบอกเธอที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำการบ้าน “การบ้านยังไม่เสร็จเลยค่ะ คุณไปกับณัชชาเถอะ” เธอไม่ได้ทำการบ้านตามที่บอกแต่ดูซีรี่ย์ในแมคบุ๊ก หลายเดือนมานี้ข้ออ้างของเธอที่จะไม่ไปกับเขามีเยอะมาก บางทีก็อ้างว่าปวดท้องบ้าง ปวดหัวบ้าง “อีกนานไหมกว่าจะเสร็จ ถ้าไม่นานเดี๋ยวฉันรอก็ได้” “อีกหลายชั่วโมงเลยค่ะกว่าจะเสร็จ คุณอย่ารอเลยค่ะ” “อืม งั้นฉันค่อยพาเธอไปวันหลังก็แล้วกัน” พูดจบ ชายหนุ่มก็ออกจากห้องของเธอไป ก่อนเรียวปากสีชมพูอ่อนจะพึมพำออกมา “คุณอย่าพาลลิลไปเป็นส่วนเกินของคุณกับณัชชาเลยนะคะ คุณคงไม่รู้หรอกว่าลลิลเจ็บแค่ไหนที่เห็นคุณเอาอกเอาใจณัชชา” เธอไม่ได้รู้สึกอิจฉาณัชชาที่เขาเอาอกเอาใจ แต่เธอรู้สึกน้อยใจต่างหากเมื่อคิดว่าเมื่อก่อนเขาเอาอกเอาใจเธอ แต่มาตอนนี้คนที่เขาเอาใจคือเพื่อนสนิทของเธอ หลายเดือนมานี้ถึงเขาจะเทคแคร์ณัชชา แต่เขาก็ไม่ได้ละเลยเธอซะทีเดียว เขาเพียงแค่แบ่งเวลาไปให้ณัชชาส่วนหนึ่ง จากที่เขาเคยมีเวลาให้เธอคนเดียว เขาโอนเงินเข้าบัญชีให้เธอใช้จ่ายอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เขายังเอาใจใส่เธอดีเหมือนเดิม แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกน้อยใจ ดังนั้นช่วงหลังๆมานี้เธอจึงต้องพยายามจัดการกับความรู้สึกของตัวเองที่เป็นอยู่นี้ วันเวลาผ่านไป ตอนนี้ลลิลก็เรียนจบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนบราวน์กับณัชชาก็ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆตามประสาที่ทั้งสองต่างก็ชอบพอกัน ส่วนลลิลนั้นช่วงหลังๆมานี้เธอก็ไม่ได้รู้สึกน้อยใจเขาเหมือนตอนแรกๆ ซึ่งนานแล้วที่เธอไม่ไปไหนกับเขา ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับณัชชา เธอก็ไม่ได้รู้อะไรมากมายเพราะเธอไม่อยากละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวระหว่างเขากับณัชชา ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง ห้องวีไอพี วันนี้บราวน์พาณัชชามาทานข้าวตามประสาที่ทั้งคู่ต่างก็ชอบพอกันและคบหาดูใจกัน เมื่อทั้งสองรับประทานอาหารเสร็จ ณัชชาก็หันไปพูดกับบราวน์ “สองปีแล้วนะคะที่เราคบหาดูใจกันมา” “อืม” เขาระบายยิ้มบางๆมองใบหน้าของหญิงสาวที่เขารู้สึกชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น “ตอนนี้หนูอยากคบพี่เป็นแฟน พี่คิดว่าไงคะ” ที่เธอขอเขาเป็นแฟนเพราะตั้งแต่ลองคบหาดูใจกันมาสองปีเธอรู้สึกมั่นใจว่าเขาเป็นคนดีและอยากได้เขามาเป็นแฟน “…” บราวน์ชะงักไปเมื่อเธออยากคบเขาเป็นแฟน “ว่าไงคะพี่บราวน์ ทำไมถึงเงียบไปล่ะ หรือว่าพี่บราวน์ไม่อยากเป็นแฟนกับหนูคะ” “คือ…” เขารู้สึกลังเล ณัชชาที่เห็นเขามีสีหน้าลำบากใจจึงเอ่ยออกไป “ถ้าคบกันเป็นแฟนแล้ว แล้วเราเกิดไปด้วยกันไม่ได้ก็เลิกกันได้นี่คะ ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย หนูจะไม่รั้งพี่บราวน์ไว้หรอกค่ะถ้าพี่บราวน์เกิดเจอคนใหม่ที่ดีกว่า” “ตกลง พี่จะเป็นแฟนกับเธอ” หลังจากที่เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบออกไป ณัชชาคลี่ยิ้มด้วยความดีใจแล้วพูดออกไป “ถ้าอย่างนั้นเรากลับกันเถอะค่ะพี่บราวน์” “อืม” “ตอนนี้เราก็เป็นแฟนกันแล้ว หนูขอไปนอนคอนโดกับพี่ได้ไหมคะ” ตอนนี้เธอพร้อมแล้วถ้าเขาจะมีเรื่องนั้นกับเธอ คนเป็นแฟนกันก็ต้องมีเรื่องนั้นกันอยู่แล้วเป็นธรรมดา “เอ่อ มันจะดีเหรอ” เขาถึงกับอ้ำอึ้งเมื่อเธอขอไปนอนกับเขา ซึ่งที่ผ่านมาเขาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนไปคอนโด นอกจากลลิลคนเดียว “ดีค่ะ ก็เราเป็นแฟนกันแล้วนี่คะ ไม่ผิดหรอกค่ะถ้าเราจะนอนด้วยกัน” “ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นเรากลับกันเถอะ” ว่าจบบราวน์ก็จัดการจ่ายเงินแล้วพาณัชชาไปคอนโดของเขา
Último capítulo
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 22 อบอุ่นใจที่ได้มีกันและกัน NC (จบ)
บราวน์เคลื่อนมือไปสัมผัสกับความเป็นสาวของเธอเบาๆ ก่อนจะก้มลงไปลิ้มเลียร่องกลีบสีหวานที่อยู่ตรงหน้าอย่างหลงใหลแผล่บๆๆๆ“ซี้ด” ลลิลสูดปากพลางแอ่นเนินรักด้วยความเสียวซ่านอย่างลืมอายเมื่อลิ้นนุ่มลื่นของเขาสัมผัสลงในร่องรักของเธอบราวน์ที่เห็นปฏิกิริยาของคนตัวเล็กจึงลากลิ้นเลียไปทั่วร่องกลีบที่แฉะเยิ้มไปด้วยน้ำสีใสที่พากันหลั่งไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย ลิ้นร้อนตวัดเลียและดูดติ่งเกสรซ้ำๆแผล่บๆๆๆ จ๊วบๆๆ“อื้อ ไม่ไหวแล้ว” จนทำเอาร่างบางส่งเสียงครางออกมาอย่างไม่อาจจะข่มกลั้น สะโพกมนส่ายไปมาตามจังหวะที่ลิ้นร้อนละเลงและดุนดันในร่องกลีบรักของเธอแจ๊ะๆๆบราวน์ลากเลียในรูสวาทสีสวยพลางดุนลิ้นเข้าออกด้วยความกระชั้นชิดขึ้นหมายจะส่งเธอไปให้ถึงปลายทาง กระทั่งคนตัวเล็กก็เกร็งกระตุกพร้อมกับปลดปล่อยน้ำหวานออกมาในจำนวนมาก“อ๊า อ๊า”ร่างสูงกวาดลิ้นเลียน้ำรักแล้วกลืนลงคอไปอย่างรู้สึกดีจนบอกไม่ถูกที่ได้กลืนกินน้ำหวานของเธอร่างแกร่งหยัดตัวขึ้นพลางจ้องมองไปยังใบหน้าเรียวสวยที่ดวงตาปรือปรอยพร้อมกับยกยิ้มเย้าแล้วพูดออกมา“น้ำของเธอหวานน่ากินมากเลย”ลลิลเขินจนหน้าแดงเรื่อเมื่อเขาบอกแบบนั้นพลางคิดในใจว่าน้ำของเธอหวา
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 21 รู้สึกเหมือนกัน NC
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ลลิลมาอยู่กับบราวน์ หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เธอตื่นเช้ามาก็จัดเตรียมอาหารเช้าให้เขาได้ทานก่อนออกไปทำงาน และก่อนที่เขาจะกลับจากทำงานเธอก็จะทำอาหารไว้รอเขา เธอและเขาจะรับประทานอาหารเย็นพร้อมกัน ซึ่งงานบ้านที่เธอทำไม่ได้หนักหนาอะไรเลยก๊อกๆบราวน์เดินไปเคาะประตูห้องของลลิล วันนี้เขาหยุดงานจึงอยากชวนเธอออกไปข้างนอก“มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอเปิดประตูแล้วเอ่ยถามร่างสูงที่ยืนอยู่“อาบน้ำแต่งตัวสิ เดี๋ยวฉันจะพาเธอออกไปกินข้าวข้างนอก เธอทำอาหารมาหลายวันแล้ว วันนี้ไปกินนอกบ้านดีกว่านะ”“ได้ค่ะ” ลลิลรับคำด้วยรอยยิ้มแล้วกลับเข้าห้องไปจัดการอาบน้ำแต่งตัว ส่วนบราวน์ก็เข้าห้องไปอาบน้ำเหมือนกัน เสร็จแล้วทั้งสองจึงเดินทางไปยังร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่ง เมื่อทานเสร็จก็พากันมาขึ้นรถหรูบนรถ“เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปร้านเพชรนะ” เมื่อบราวน์ออกรถก็เอ่ยบอกกับร่างบาง“คุณบราวน์จะไปซื้ออะไรเหรอคะ” ใบหน้าเรียวได้รูปหันถามด้วยความรู้สึกสงสัยพลางคิดในใจว่าอยู่กับเขามาตั้งหลายปี เขาไม่เคยพาเธอเข้าร้านเพชรหรือร้านเครื่องประดับสักครั้ง“ฉันจะไปซื้อแหวนแต่งงานน่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยพลา
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 20 พากลับไปอยู่เหมือนเดิม
ลลิลวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะแล้วเดินมาหย่อนตัวนั่งบนเตียง เธอมองไปยังร่างแกร่งที่หลับสนิทอยู่ มือบางเลื่อนไปอังหน้าผากจึงรู้ว่าอุณหภูมิในร่างกายของเขาลดลงแล้ว เมื่อเป็นอย่างนั้นเธอจึงผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความรู้สึกเบาใจก่อนจะล้มตัวนอนข้างเขาพร้อมกับดึงผ้าขึ้นมาห่มตัวเองและห่มให้เขา จากนั้นไม่นานเธอก็หลับไปวันต่อมาลลิลตื่นก่อนบราวน์แล้วเข้าไปทำธุระในห้องน้ำ เธอโทรสั่งของกินจากทางโรงแรมก่อนที่ไม่นานพนักงานจะนำขึ้นมาส่ง ในขณะเดียวกันนั้นบราวน์ก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพอดี ลลิลที่หันไปเห็นจึงเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงหวาน“ลลิลสั่งของกินมาให้คุณแล้วนะคะ”“ขอบใจนะ” เสียงทุ้มแหบแห้งเอ่ยพร้อมกับขยับตัวลุกไปทำธุระในห้องน้ำ ก่อนจะออกมาหย่อนตัวนั่งยังโต๊ะที่มีของกินวางอยู่พร้อมกับเอ่ยออกไป“เมื่อคืนเธอออกไปซื้อยามาให้ฉันเหรอ”“ลลิลเอามาจากณัชชาค่ะ ณัชชาเอาติดมาด้วย”“ฉันอุตส่าห์พาเธอมาเที่ยวแท้ๆ แต่ต้องมาป่วยให้เธอเป็นภาระซะงั้น” เขาพูดด้วยสีหน้าอิดโรย“คุณบราวน์อย่าคิดแบบนั้นสิคะ คุณไม่ได้เป็นภาระของลลิลเลย ลลิลเต็มใจที่ได้ดูแลคุณค่ะ ถึงจะไม่ได้ออกไปไหนก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” เธอเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มไม่ได้อะไร
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 19 ไม่มีพันธะ
ก๊อกๆลลิลเคาะประตูห้องที่คนตัวสูงอยู่ข้างใน ก่อนที่ไม่นานประตูจะถูกเปิดออกมาพร้อมกับเสียงทุ้มที่เอ่ยออกไปด้วยสีหน้าเย้าหยอก“ห้องเต็มหมดแล้วใช่ไหม”“ค่ะ” ว่าแล้วบราวน์ก็จับมือเรียวแล้วลากเธอเข้าไปข้างในพร้อมกับปิดประตูลลิลมองไปยังเตียงเดี่ยวขนาดคิงไซส์ที่วางอยู่กลางห้องพลางคิดในใจว่านี่เธอต้องนอนร่วมเตียงกับเขาอีกแล้วเหรอ เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะจองไว้สองห้อง มีแต่เธอคนเดียวสินะที่ไม่รู้ ส่วนเซฟกับณัชชาคงรู้มาก่อนล่วงหน้าแล้วสินะว่าเขาจองไว้แค่สองห้อง“เราจะอยู่ที่นี่กันกี่วันคะ” เธอหันถามร่างสูงที่ยืนข้างตัวเอง“สองวัน”“เซฟกับณัชชารู้ใช่ไหมคะว่าคุณจองไว้สองห้อง”“อืม”“ทำไมคุณไม่บอกลลิลด้วยล่ะคะ”“ถ้าบอกก่อนเธอก็ไม่มาน่ะสิ”“คนฉวยโอกาส” เธอว่าออกไปด้วยสีหน้าไม่พอใจแล้วเดินไปหย่อนสะโพกนั่งบนเตียง บราวน์เดินไปหย่อนตัวนั่งข้างเธอแล้วจับไหล่บางให้นอนลงไป ลลิลจะหยัดตัวขึ้นแต่เขากดร่างของเธอไว้พลางร่างหนาก็ทาบลงมาบนร่างของเธอ“ปล่อยนะคะ”“ตอนนี้ฉันไม่มีพันธะกับณัชชาแล้วนะ”“…” เธอจ้องหน้าเขาที่ห่างกันไม่ถึงคืบอย่างตั้งใจรอฟังเมื่อเขาบอกมาแบบนั้น“เมื่อวานฉันนัดณัชชาออกมากินข้าว…” แล้วเขาก็เ
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 18 คิดถึงก็เลยมาหา
เมื่อทั้งสองสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จ ณัชชาก็บอกกับร่างสูงที่นั่งหลังโต๊ะทำงาน“ฉันกลับก่อนนะเซฟ แล้วฉันจะมาหานายใหม่”“อืม” ว่าแล้วหญิงสาวก็ลงไปยังชั้นที่ลลิลทำงาน เธอเข้าไปหาลลิลในห้องทำงานแล้วนั่งพร้อมกับเอ่ยถามออกไป“เธอคิดยังไงกับพี่บราวน์” ที่เธอถามเพราะเธอสังเกตเห็นว่าพี่บราวน์ดูจะเอาใจใส่ลลิลมากเป็นพิเศษ เขาเอาใจใส่ลลิลมากกว่าเธอด้วยซ้ำ ดังนั้นเธอจึงคิดว่าพี่บราวน์คงจะมีใจให้ลลิล แต่คงจะยังไม่รู้ใจตัวเองว่าคิดกับลลิลแบบไหน“…” ลลิลถึงกับชะงักงันเพราะไม่คิดว่าณัชชาจะถามคำถามนั้นออกมา“เธอชอบพี่บราวน์หรือเปล่า”“ฉัน…ไม่ได้ชอบคุณบราวน์”“ถ้าเธอชอบพี่บราวน์ เธอก็บอกฉันมาตรงๆเถอะลลิล ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก”“ฉันไม่ได้ชอบคุณบราวน์” เธอบอกออกไปด้วยแววตาแน่วแน่ พลางคิดในใจว่าเธอจะบอกว่าชอบแฟนเพื่อนได้ยังไง“แต่ก่อนฉันเคยชอบพี่บราวน์ แต่ตอนนี้ฉันคิดว่ามีผู้ชายคนใหม่ให้ฉันชอบแล้วละ”“ผู้ชายคนใหม่? ใครเหรอ” ลลิลถามด้วยสีหน้าสงสัย“ฉันขอไม่บอกเธอตอนนี้นะ ฉันค่อยบอกเธอก็แล้วกัน”“ผู้ชายที่เธอชอบ เธอรู้จักกับเขามานานหรือยัง”“ฉันรู้จักเขามาหลายปีแล้ว แต่ฉันเพิ่งมาชอบเขาน่ะ”“เซฟหรือเปล่า”“…” ณัชชา
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 17 ดูแล
เมื่อบราวน์ออกจากห้องนอนก็โทรสั่งข้าวต้มมาให้คนตัวเล็กหนึ่งชั่วโมงผ่านไปเขาเข้าไปดูเธอก็เห็นว่ายังหลับอยู่ ชายหนุ่มเดินมายืนข้างเตียงแล้วเลื่อนมือไปสัมผัสกับหน้าผากของเธอ เมื่อเห็นว่ายังร้อนเหมือนเดิมจึงพึมพำออกมา“กินยาไปตั้งชั่วโมงแล้วไข้ยังไม่ลดอีกเหรอ แบบนี้คงต้องเช็ดตัวไข้จะได้ลด” ว่าจบเขาก็หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่แขวนไว้นำไปชุบน้ำอุ่นและบิดพอหมาด จากนั้นจึงมาหย่อนตัวนั่งข้างเธอบราวน์จัดการเช็ดตามกรอบใบหน้าสวย เลื่อนลงมาเช็ดซอกคอ จากนั้นก็เช็ดที่แขนทั้งสองข้าง ก่อนจะสอดมือเข้าไปเช็ดหน้าท้องแบนราบ“อื้อ พอแล้ว” เมื่อรู้สึกว่ามือของเขาโดนเต้านมของเธอจึงร้องห้ามด้วยน้ำเสียงอู้อี้ ในขณะที่เปลือกตายังปิดอยู่“ฉันแค่เช็ดตัวให้เฉยๆ ไม่ได้ตั้งใจจะจับนมเธอนะ”“พอแล้วค่ะ ลลิลหนาว” เมื่อได้ยินอย่างนั้นเขาก็ดึงผ้าห่มมาคลุมให้เธอระดับหน้าอก เขาลุกไปซักผ้าขนหนูแล้วตากไว้ในห้องน้ำ จากนั้นจึงออกจากห้องไปก่อนที่ไม่นานลลิลจะหลับต่อสองชั่วโมงต่อมาลลิลรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับมีเหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากและลำคอ ร่างบอบบางขยับตัวลุกจากเตียงแล้วเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าเธอออกจากห้องไปก็เห็นเขาคุยโทรศัพ
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 6 คนที่เขาชอบไม่ใช่เธอ
มหาวิทยาลัย วันต่อมาเมื่ออาจารย์ออกไปจากห้องเรียน ลลิลก็หันไปพูดกับณัชชาที่นั่งข้างตัวเองด้วยรอยยิ้ม แต่ภายในใจหมองเศร้า“ณัชชาเดี๋ยวกลับกับฉันนะ”“วันนี้พี่บราวน์จะมารับเธอใช่ไหม” เธอเรียกเขาว่าพี่บราวน์อย่างเต็มปากเต็มคำเพราะเธอดีใจมากที่เขาให้เกียรติเธอเรียกเขาว่าพี่ทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก“
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 5 ฉันชอบเพื่อนของเธอ
มหาวิทยาลัยชื่อดังตอนเย็นในขณะที่ลลิลกับณัชชาเดินออกมาจากตึกเรียน โทรศัพท์เครื่องหรูของลลิลก็มีเสียงดังขึ้น หญิงสาวหยิบออกมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นคนตัวสูงโทรมาจึงกดรับสายทันที“ค่ะคุณบราวน์”(เลิกเรียนแล้วใช่ไหม) เขารู้ตารางเรียนของเธอ และรู้ว่าเธอเลิกเรียนตอนไหน“เลิกแล้วค่ะ ลลิลกำลังไปค่ะ” พูดจบเธอ
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 2 ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
วันเปิดเทอมร่างเล็กที่อยู่ในชุดนักเรียนมอปลายออกจากห้องนอนมาพร้อมกับกระเป๋าเป้นักเรียนที่สะพายบนบ่าบอบบาง ร่างสูงที่ออกจากห้องนอนมาพอดีจึงเอ่ยออกไป“เดี๋ยวฉันไปส่ง”“ค่ะ” จากนั้นทั้งสองก็พากันไปขึ้นรถสปอร์ตหรูที่จอดในที่ส่วนตัว ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนเอกชนชื่อดัง“ขอบคุณค่ะคุณบราวน์ที่มาส่ง” เ
เด็กทุนที่เขาคิดว่าจะไม่รัก 1 ให้ทุน
แนะนำตัวละครบราวน์ อายุ21ปี สูง186เซนติเมตรทายาทเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่เป็นอันดับต้นของประเทศลลิล อายุ15ปี สูง158เซนติเมตร.....ตัวอย่าง“ฉันชอบเพื่อนของเธอ”“…” “ฉันชอบณัชชา”....“ทำไมเธอชอบปฏิเสธฉันอยู่เรื่อยเลยล่ะ”“…” ลลิลเม้มปากมองหน้าอีกฝ่ายแล้วคิดในใจว่าเพราะเขามีแฟน
También te puede gustar
หนุ่มหล่อคนไหนจะคว้าใจเธอ
ดั่งสายน้ำ88.8K vistasรวมเรื่องแซ่บ (1) NC20+
Beefy Cat70.7K vistasบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.2K vistasเด็กเสี่ย NC-25
C152.6K vistasเพลย์บอยร้ายร่ายรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม12 vistasคุณหนูตัวร้ายกับสาวใช้ตัวนุ่ม
มะลิซ้อน ซ่อนใจ54 vistasสามีเถื่อนรัก NC30+
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง63 vistasคุณเลขากับสามีทิพย์ [ Comedy 18++]
มนต์ศิขริน110 vistas
