2 น้องสาวคนหนึ่ง

ภวินทร์ขับรถสปอร์ตคันหรูเข้ามาในซอยทางเข้าบ้าน เมื่อเห็นร่างบางคุ้นเคยที่กลับจากทำงานเดินอยู่เขาก็จอดรถเทียบเคียงริมฟุตบาทและเลื่อนกระจกลงพร้อมกับเสียงทุ้มเอ่ยออกไป

"ขึ้นรถสิเฟรนด์"

"ค่ะ" รับคำเสร็จ ร่างเล็กก็เข้าไปนั่งในรถ ก่อนร่างสูงจะขับออกไป

บ้านภวินทร์

"ขอบคุณค่ะพี่ภวินทร์" เธอยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยขอบคุณคนตัวสูงเมื่อรถจอด

"ไม่เป็นไร" เรียวปากหนาบอกออกไปด้วยน้ำเสียงใจดีเป็นกันเอง

"งั้นเฟรนด์ขอตัวเข้าบ้านก่อนนะคะพี่ภวินทร์"

"อืม" ว่าแล้ว ร่างบางก็เปิดประตูออกจากรถไป และเดินเลียบไปทางหลังบ้านของภวินทร์

ดวงตาคมมองตามร่างเล็กไปจนลับสายตา เขามองเธอด้วยความรู้สึกสงสาร และความรู้สึกนี้มันมีมาตั้งแต่เธอเข้ามาอาศัยอยู่ในบ้านของเขาเมื่อสิบปีก่อนแล้ว และยิ่งสงสารเข้าไปอีกก็ตอนที่แม่ของเธอเสียชีวิต เธอคงโดดเดี่ยวน่าดูที่ไม่มีแม่คอยให้คำปรึกษาอย่างที่แล้วมา อีกอย่างเธอไม่มีญาติที่ไหนเลย ถึงจะมีญาติ แต่ใครจะรักเธอได้เท่าแม่ของเธอ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาจะคอยช่วยเหลือเธอมาตลอด

ตอนเธอเรียนอยู่มอหนึ่ง เขาเรียนอยู่ปีสอง เขาจะช่วยสอนการบ้านเธอในบางเรื่องที่เธอไม่เข้าใจ อย่างเช่นวิชาคณิตศาสตร์เธอจะถามเขาบ่อยที่สุด เพราะเธอไม่เก่งเลข แต่เขาเก่งเลขและวิทยาศาสตร์

'คุณภวินทร์คะ ช่วยสอนการบ้านให้เฟรนด์หน่อยได้ไหมคะ" เสียงใสของเด็กสาวมอหนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สนามหญ้าหน้าบ้าน

'วิชาเลขอีกล่ะสิ'

'ใช่ค่ะ'

'ไหนเอามาดูซิข้อไหน'

'ข้อนี้ค่ะคุณภวินทร์' จากนั้น ชายหนุ่มที่เรียนมหาวิทยาลัยปีสองก็จัดการสอนการบ้านให้เด็กสาวจนเธอเข้าใจ และเขียนวิธีทำกับคำตอบลงไปให้เรียบร้อย

'เฟรนด์ต้องขอบคุณคุณภวินทร์มากเลยนะคะ คุณภวินทร์เก่งจังเลยค่ะ เฟรนด์อยากเก่งวิชาคณิตศาสตร์เหมือนคุณภวินทร์จังค่ะ" เสียงใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้หลังจากที่เขาเขียนคำตอบให้เรียบร้อยแล้ว

'เธออยากเรียนพิเศษไหม เดี๋ยวฉันจ่ายค่าเรียนให้'

'ไม่เป็นไรค่ะคุณภวินทร์ เฟรนด์เรียนแค่ในห้องเรียนก็พอค่ะ'

'ถ้าอยากเรียนก็บอกฉันนะ เดี๋ยวฉันจะหาที่เรียนให้'

'ค่ะคุณภวินทร์ งั้นเฟรนด์ขอตัวกลับห้องก่อนนะคะ'

'อืม' ว่าแล้ว ร่างเล็กก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินกลับเข้าห้องพักคนใช้ที่อยู่หลังบ้าน

ถ้าวันไหนเขามีเรียนตอนเช้า เขาก็ให้เธอนั่งรถไปลงโรงเรียนด้วย ตอนเย็นถ้าเขาเลิกเรียนก่อนสี่โมงเขาจะรอรับเธอกลับบ้านด้วยเลย เนื่องจากว่ามหาวิทยาลัยของเขากับโรงเรียนของเธออยู่ไม่ไกลกัน ก่อนกลับบ้านเขาจะพาเธอแวะหาอะไรกินที่ห้างสรรพสินค้า ซื้อเสื้อผ้าและสิ่งของต่างๆให้ ซึ่งเป็นแบบนั้นมาตลอดจนเขาเรียนจบปีสี่

'เธอหิวไหม'

'หิวค่ะ' เจ้าของเสียงใสหันตอบยังคนตัวสูงที่ขับรถอยู่พร้อมใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใสตามประสาเด็ก

'งั้นเราแวะหาอะไรกินที่ห้างกันก่อนนะ แล้วค่อยกลับบ้าน'

'คุณภวินทร์ก็หิวเหมือนกันเหรอคะ'

'ถ้าฉันบอกว่าไม่หิวล่ะ'

'ถ้าคุณภวินทร์ไม่หิวก็ไม่ต้องแวะก็ได้ค่ะ'

'ก็ไหนเธอบอกว่าหิวไง'

'เฟรนด์ค่อยไปกินที่บ้านก็ได้ค่ะ'

'งั้นฉันหิวก็ได้ งั้นก็แวะกินที่ห้างเลยแล้วกัน'

'ค่ะคุณภวินทร์' ว่าแล้ว ชายหนุ่มก็ขับรถเข้าไปในห้างสรรพสินค้า จากนั้นทั้งสองก็ลงจากรถไป

เมื่อทั้งสองรับประทานอาหารญี่ปุ่นกันเรียบร้อยแล้วก็พากันออกมาจากร้าน แล้วเขาก็ก้มถามยังเด็กสาวที่ความสูงระดับใต้รักแร้เขาที่ยืนอยู่ข้างๆ

'เธออยากกินไอติมไหม'

'อยากกินค่ะ เฟรนด์อยากกินไอติมอยู่พอดีเลยค่ะ' เธอเอ่ยตอบไปด้วยน้ำเสียงดีใจ

'แล้วทำไมถึงไม่บอกว่าอยากกิน'

'เฟรนด์เกรงใจค่ะ ไม่อยากรบกวนคุณภวินทร์'

'ก็แค่ไอติม ไม่เห็นจะรบกวนตรงไหน งั้นก็ไปกินไอติมกัน' ว่าแล้ว หนุ่มหล่อมหาลัยปีสองก็พาเด็กสาววัยทีนมอหนึ่งไปยังร้านไอศกรีม จากนั้นก็จัดการสั่งมาทานกัน

เขาไม่เคยนึกรังเกียจเธอที่เธอเป็นลูกคนใช้ในบ้าน เขามีความรู้สึกสนิทกับเธอในเวลาแค่ไม่กี่ปี เขารู้สึกว่าเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง จนกระทั่งเมื่อเธอขึ้นปีหนึ่ง เขาบอกกับเธอว่า

'เธอเรียกฉันว่าพี่ก็ได้นะ ไม่ต้องเรียกว่าคุณหรอก เพราะฟังดูแล้วมันยังไงก็ไม่รู้'

'มันจะดีเหรอคะคุณภวินทร์ เฟรนด์เป็นแค่...' เธอจะบอกว่าเธอเป็นแค่ลูกคนใช้ในบ้าน จะให้เรียกเจ้านายว่าพี่ได้ยังไง เรียกว่าคุณนั่นแหละถูกแล้ว แต่เขากลับพูดดักคอเธอเสียก่อน

'ไม่ว่าเธอจะเป็นลูกใคร แต่ฉันจะให้เธอเรียกฉันว่าพี่ เพราะมันรู้สึกว่าเป็นกันเองมากกว่า'

'ถ้าคุณภวินทร์อยากให้เฟรนด์เรียก งั้นเฟรนด์ก็จะเรียกค่ะ' เจ้าของใบหน้าใสเอ่ยออกไปอย่างไม่เรื่องมาก

'ไหนลองเรียกฉันว่าพี่ดูสิ'

'พี่ภวินทร์' เรียวปากเล็กเอ่ยเรียกชื่อเขาพลางยิ้มให้อ่อนๆ

'อืม และต่อไปฉันจะพูดแทนตัวเองว่าพี่นะ'

'ค่ะพี่ภวินทร์'

"ทำไมวันนี้กลับบ้านเร็วล่ะลูก ปกติลูกจะกลับบ้านมืดค่ำทุกวันนี่" พิมพ์ภรณ์เอ่ยถามลูกชายตัวสูงที่เดินเข้าบ้านมา

"วันนี้ผมออกมาทำธุระข้างนอกครับ บังเอิญว่าทำธุระเสร็จเร็วก็เลยกลับบ้านเลยดีกว่า" เขาบอกพลางทิ้งกายนั่งลงข้างผู้เป็นแม่

ที่เขาบอกว่าออกไปทำธุระ มันไม่ใช่ธุระที่ไหนหรอก แต่เขามีนัดไปรับอิงดาวแล้วพาออกมาทานข้าวและซื้อของให้เธอต่างหาก

"อ๋อ แล้วเมื่อกี้เฟรนด์นั่งรถมากับลูกด้วยเหรอ"

"ครับ พอดีเจอเฟรนด์หน้าปากซอยครับ"

"อ้อ"

"งั้นผมขึ้นห้องไปอาบน้ำก่อนนะครับแม่" ว่าแล้ว ร่างสูงก็หยัดกายลุกขึ้นแล้วก้าวขึ้นชั้นบนไป

เมื่อภวินทร์เข้ามาในห้องนอน โทรศัพท์เครื่องหรูที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็มีเสียงดังขึ้น มือหนาหยิบออกมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของอิงดาวหญิงสาวที่เขากำลังคบหาดูใจมาหกเดือนแล้วก็ทำเอาเรียวปากหยักสวยระบายยิ้มออกมา

ครืด~

'ว่าไงครับอิง'

'พี่ภวินทร์กลับถึงบ้านหรือยังคะ'

'เพิ่งถึงครับ อิงมีอะไรหรือเปล่า'

'ไม่มีค่ะ แค่อิงอยากรู้ว่าพี่ภวินทร์กลับถึงบ้านหรือยัง'

'แล้วอิงล่ะทำอะไรอยู่'

'อิงกำลังจะอาบน้ำค่ะก็เลยโทรหาพี่ภวินทร์ก่อน'

'พี่กำลังจะอาบน้ำเหมือนกันครับ'

'งั้นพี่ภวินทร์ก็อาบน้ำเถอะค่ะ เดี๋ยวอิงก็จะอาบเหมือนกัน'

'งั้นแค่นี้นะครับอิง'

'แค่นี้ค่ะพี่ภวินทร์' จากนั้น การสนทนาของทั้งคู่ก็จบลง