บททั้งหมดของ ใบหย่านี้มอบแด่ท่าน : บทที่ 71 - บทที่ 80

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องพูดคุยแค่เดี๋ยวเดียวคงไม่รบกวนท่านกับอนุทั้งสอง” อันหรงปฏิเสธ ทำให้คนที่เอ่ยปากชวนได้แต่เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าหญิงสาวจะกล้าปฏิเสธเขา เหตุเพราะแต่ไหนแต่ไรมานางล้วนฟังคำสั่งของเขาไม่มีอิดออดสักครั้ง“ฮูหยินมีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ” เสวี่ยอวี้ถามขึ้นด้วยความอยากรู้“งานเลี้ยงที่จวนสกุลเผิง เดิมทีมีเพียงข้ากับท่านที่เข้าร่วม แต่ตอนนี้ที่จวนเรามีอนุอิ่นกับอนุเสวี่ยมาเพิ่ม ข้าเห็นสมควรให้พวกนางไปด้วยจึงได้มาบอกกล่าวให้พวกนางทั้งสองเตรียมตัว” นางหันไปพูดกับสามี“แค่ข้ากับเจ้าไปกันสองคนสามีภรรยาดีกว่ากระมัง” เขาแทรกขึ้น ถ้าหากอนุทั้งสองติดตามไปด้วยมีหวังคนที่ตกที่นั่งลำบากคือตัวเขาแน่ สตรีสองคนล้วนแต่ตามติดเขาเกือบทุกฝีก้าวยิ่งกว่าเงาเสียอีก“ท่านพี่พูดเช่นนี้ได้ยังไงกัน ข้าถือว่าเป็นภรรยาของท่านอีกคนเช่นกัน” เสวี่ยอวี้ขัดขึ้นด้วยสีหน้าเง้างอ“นั่นสิเจ้าคะ แม้พวกเราเป็นเพียงอนุแต่ก็ถือว่าเป็นคนสกุลเมิ่งเช่นกัน” อิ่นซูหนี่เอ่ยเสริม แม้นางจะไม่ถูกกับเสวี่ยอวี้ แต่งานเลี้ยงครั้งนี้นางต้องไปด้วยให้ได้ ด้วยสาเหตุสำคัญคือต้องการเปิดตัวกับทุกคนว่านางเป็นคนสำคัญคน

ทันทีที่แขกทุกคนนั่งประจำที่ สายตาหลายสิบคู่ต่างมองมาที่อนุจากสกุลเมิ่งที่แต่งตัวโดดเด่นเกินหน้าทุกคนในงาน ไม่เว้นแม้กระทั่งตัวฮูหยินเผิงราวกับรู้ใจกันก็มิปาน จนฮูหยินหลิงเป็นคนเอ่ยเปิดเป็นคนแรก“แม่นางทั้งสองเป็นอนุของใต้เท่าเมิ่งใช่หรือไม่”“ฮูหยินหลิงถามเช่นนี้ทำไมหรือเจ้าคะ” ฮูหยินหลิวแสร้งถาม“ดูจากการแต่งตัวของพวกนางทั้งสองทั้งโดดเด่นและเรียบหรูปานนี้ เห็นได้ว่าคงมาจากตระกูลที่ร่ำรวยเป็นแน่ถึงได้แต่งตัวไม่ไว้หน้าเจ้าของงานเช่นนี้”“ข้าว่าท่านกล่าวเกินไปแล้วกระมัง นี่คงเป็นครั้งแรกที่พวกนางได้มางานเลี้ยงของชนชั้นสูง หากจะกล่าวโทษนางจะไม่ดูใจแคบไปหรือเจ้าคะ” ฮูหยินไห่แทรกขึ้น ดูผิวเผินคงเหมือนนางพูดจาปกป้อง แต่ถ้ามองดูดี ๆ คงเข้าใจความหมายว่าหาได้เป็นเช่นนั้น แต่เป็นการตอกย้ำถึงชนชั้นและมารยาทของอนุทั้งสองว่านอกจากจะไม่รู้กาลเทศะแล้วยังไม่ให้เกียรติเจ้าของงานอีกด้วย“ขออภัยที่ข้าโง่เขลานัก” เสวี่ยอวี้ที่รู้ตัวว่าถูกดูแคลนได้เอ่ยขอโทษขอโพยเพื่อเอาตัวรอด ซึ่งต่างจากอิ่นซูหนี่ที่พยายามเก็บสีหน้าโกรธเคืองเอาไว้“พวกเจ้าอย่าได้ถือสานางทั้งสองเลย ถึงอย่างไรเสียพวกนางก็ได้ชื่อว่าเป็นอนุข

“พาตัวอนุเสวี่ยมาแล้วขอรับ”“ให้นางเข้ามา”“ท่านพี่ เรียกข้ามามีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ” เสวี่ยอวี้แสร้งถามด้วยใบหน้าใสซื่อ ทั้งที่ในใจรู้สึกกระวนกระวายยิ่งกว่าผู้ใด“เจ้ามีอะไรจะบอกข้าหรือไม่”“ทำไมท่านถึงได้ถามข้าเช่นนี้ล่ะเจ้าคะ”“ข้าได้ให้โอกาสเจ้าพูดแล้ว แต่เจ้าไม่ปริปากสารภาพเอง”“ข้าทำอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือเจ้าคะ”“เสวี่ยอวี้ เจ้ามันคนสารเลว เจ้ากล้าให้คนใส่ปรอทลงไปในอาหารของข้ากับฮูหยินได้เช่นไร!” อิ่นซูหนี่ตะคอกเสียงดัง ก่อนฟาดฝ่ามือเข้าที่แก้มขวาของหญิงสาวเข้าเต็มแรง จนเกิดรอยแดงเถือก“นี่เจ้าทำบ้าอะไร!” นางตวาดกลับไป แล้วจึงผลักอิ่นซูหนี่จนนางเสียหลักล้มลง“โอ๊ย!”“พอที จับตัวพวกนางทั้งสองเอาไว้” ใต้เท้าหนุ่มสั่งลูกน้อง เพราะไม่อยากให้พวกนางก่อเรื่องวุ่นวายอีก“เจ้าพูดออกมา ว่าผู้ใดเป็นคนสั่งให้เจ้าทำเรื่องเช่นนี้” เขาถามสาวใช้ที่เป็นใส่สารปรอท“ปะ...เป็นอนุเสวี่ยเจ้าค่ะ นางบังคับให้ข้าทำ”“นางบังคับอะไรเจ้างั้นหรือ เจ้าถึงได้กล้าทำร้ายเจ้านายที่เคยช่วยเหลือเจ้าได้ลงคอ” ลั่วซินถามด้วยนำเสียงสั่นเครือ“ถ้าหากข้าไม่ทำตามคำสั่งของนาง นางจะฆ่าคนในครอบครัวข้าเจ้าค่ะ”“ไม่จริงนะเจ้

“ข้าแค่มาทำหน้าที่สามี”“ไม่สายเกินไปหน่อยหรือเจ้าคะ อันหรงบอกข้าว่านางได้มอบหนังสือหย่าให้ท่านแล้ว แล้วท่านจะเป็นสามีของนางได้เยี่ยงไร”“ข้าเผาทิ้งหมดแล้ว ที่ผ่านมาข้าสำนึกได้แล้วว่าตัวเองทำผิดต่อนาง”“หากที่ท่านกำลังทำอยู่ตอนนี้เพราะว่าเป็นสงสาร ได้โปรดอย่ามาเหยียบที่นี่อีก กว่าอันหรงจะตัดใจจากท่านได้มิใช่เรื่องง่าย”“ข้าไม่ได้สงสาร แต่เป็นเพราะข้า”“…”“แต่เป็นเพราะข้ารักนาง” ในที่สุดเขาก็เอ่ยมันออกจากปาก แม้จะไม่ใช่ต่อหน้าโจวอันหรงก็ตามที เซียวม่านเหม่ยที่ได้ยินยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบนิ่งตามเดิม“รักงั้นหรือ แต่การกระทำที่ผ่านมาของท่านสวนทางกับคำพูดยิ่งนัก หากผู้ใดเชื่อก็โง่เต็มทนแล้ว”“ข้อนี้ข้ายอมรับผิด อย่างที่เจ้ารู้ว่าข้าปากเสีย แต่อย่างน้อยข้าก็ไม่ใช่คนที่ชอบพูดจาเสแสร้ง ตอนนั้นเป็นเพราะข้ายังไม่รู้ใจตัวเองถึงได้ทำผิดต่อนางซ้ำซาก”“ท่านพูดมาตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์ อีกไม่นานอันหรงก็จะแต่งงานออกเรือนไปกับคุณชายเหลียวแล้ว” เซียวม่านเหม่ยพูดปด เพื่อหยั่งเชิงบุรุษตรงหน้าว่าเขาจะมีท่าทีเช่นใด“ขอเพียงแค่ครั้งนี้ ข้าขอพบนางได้หรือไม่” เขาอ้อนวอน“เห็นแก่มิตรภาพอันเก

ราวกับว่าสวรรค์ต้องการปลอบใจนาง หญิงสาวฝันเห็นทุกคนที่จากไปพวกเขาทุกคนต่างส่งยิ้มมาให้นาง เป็นอีกครั้งที่ ฟางซินน้ำตาไหลอาบแก้ม ยามคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด “ทะ...ท่านพี่” เสียงเด็กน้อยสะอึกสะอื้น เมื่อไม่เห็นพี่สาวของตัวเองลืมตาตื่นขึ้นมา “ลี่ผิง ท่านพี่จะตื่นขึ้นมาอีกหรือไม่” เขาหันไปถามสาวใช้วัยรุ่นเดียวคราวเดียวกันกับพี่สาวทั้งน้ำตา “คุณหนูแค่หลับไปเท่านั้นเจ้าค่ะ อีกไม่นานก็ตื่นแล้ว” แม้ปากเอ่ยตอบเช่นนั้น ทว่าในใจของนางกลับไม่มั่นใจสักนิด ว่าคุณหนูของตนจะฟื้นขึ้นมาอีกหรือไม่ นี่ก็ผ่านมาห้าวันเศษแล้วที่นางนอนนิ่งไม่ไหวติง “คะ...คิดถึง” น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยเพ้อ พร้อมน้ำตาไหลออกจากตา ขณะที่ยังไม่ได้ลืมตาเสียด้วยซ้ำ “คุณหนู” “ท่านพี่!” ทั้งสองคนต่างดีอกดีใจเป็นการใหญ่ เมื่อได้ยินเสียงของคนที่นอนหลับใหล พลางเขย่าแขนของนางเพื่อเรียกสติ “พวกเจ้า” ฟางซินลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นทั้งลี่ผิงและน้องชายยังมีชีวิตอยู่ นัยน์ตาแสนเศร้าเบิกโพลงด้วยความตกใจ นี่เป็นความฝันงั้นหรือ นางควรจะตายไปแล้วมิใช่หรือ มือ