All Chapters of ใบหย่านี้มอบแด่ท่าน : Chapter 81 - Chapter 90

กระทั่งกลับถึงเรือนหลังเก่านางถึงได้รู้ตัวว่าทำจดหมายตกหล่นไปเสียแล้ว แม้จะรู้สึกกังวลอยู่บ้าง แต่พอนึกขึ้นได้ว่ากระดาษที่นางใช้เป็นจดหมายนั้นเป็นเพียงกระดาษราคาถูกคงไม่มีผู้ใดสนใจที่จะเก็บมันขึ้นมาถึงได้โล่งใจ ทุกครั้งที่ออกจากจวนฟู่ฟางซินมักนำของมีค่าที่แอบขโมยมาจากเสิ่นอวี้โหรวไปขายเพื่อนำเงินบางส่วนมาซื้ออาหารให้น้องชายกับสาวใช้คนสนิท และก่อนกลับจวนนางแอบซ่อนเงินเอาไว้ในกำแพงลับ ซึ่งมีเพียงนางกับลี่ผิงเท่านั้นที่รู้ซ่อน เพราะถ้าหากนำติดตัวกลับจวนไปมีหวังถูกตรวจค้นก่อนเข้าจวนแน่ นางจำต้องทำเช่นนี้เพื่อป้องกันเอาไว้ก่อน “ผ้าที่คุณหนูสั่งตัด ข้านำไปเก็บไว้ในตู้แล้วนะเจ้าคะ” “ข้ารู้แล้ว” ครั้นกลับมาถึงเรือนหลังเก่านางเดินเข้าไปหาลี่ผิงกับน้องชายที่ตอนนี้กำลังรอนางอยู่ด้านใน “เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” “ชู่ว อย่าเสียงดังไป” นางบอกก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้ทั้งคู่เป็นการบอกเป็นนัย ๆ ว่าขายได้แล้ว ก่อนนำเครื่องประดับบางส่วนที่แอบหยิบมาจากเรือนของเสิ่นอวี้โหรวติดมาด้วยหลายชิ้น นางเลือกแต่เครื่องประดับราคาแพงมาแล้วยื่นให้สาวใช้คน

เช้าของอีกวันหนึ่งหญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่เรือนหลังเก่า “แม่นาง ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” สาวใช้แปลกหน้าถามขึ้น หลังจากเปิดม่านที่หน้าต่างออกแล้ว “ที่นี่ที่ไหน ทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้” “ท่านไม่ต้องตกใจไป ที่นี่จวนชินอ๋อง” สาวใช้ตอบด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร ในขณะที่ฟางซินยังรู้สึกงุนงง ชินอ๋องที่ว่าคือน้องชายของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน แล้วเหตุใดนางถึงได้ถูกลักพาตัวมาที่นี่ “ส่วนข้าชื่อจื่อหรง นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปข้ามีหน้าที่รับใช้ท่าน” ว่าพลางนำถังไม้ใบเล็กที่บรรจุน้ำสะอาดมาวางไว้ข้างเตียง เพื่อให้หญิงสาวได้ล้างหน้า “ข้าอยากพบท่านอ๋อง” “เห็นทีคงไม่ได้เจ้าค่ะ” “ทำไมหรือ” “ตอนนี้ท่านอ๋องไม่ได้อยู่ที่เมืองหลวงเจ้าค่ะ” “เขาลักพาตัวข้ามา แล้วทิ้งข้าไว้ที่นี่ตามลำพังอย่างนั้นหรือทำเช่นนี้ได้ยังไงกัน” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงมีน้ำโหเล็กน้อย ยามคิดว่าผู้มีอำนาจอย่างเขาคิดจะลักพาตัวใครมาก็ย่อมได้ตามแต่จะประสงค์ “แม่นาง ท่านพูดอะไรกันข้าฟังไม่เข้าใจ ท่านอ๋องน่ะหรือลักพาตัวท่าน แต่ที่

คนอย่างเฉินเฟยหลงอยากได้อะไรย่อมต้องได้ตามความปรารถนา ทำให้ฟางซินต้องย้ายออกจากเรือนที่เคยอยู่มาอยู่กับเขาที่ตำหนักใหญ่ในจวน ท่ามกลางสายตาสาวใช้มากหน้าหลายตาต่างแอบริษยาสตรีผู้นี้ในใจ เว้นเสียแต่เลี่ยงจินที่เคยเป็นสตรีอุ่นเตียงของชินอ๋อง แม้นางจะไม่ได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นชายารองหรือสนมของเขา แต่ทุกคนในจวนล้วนให้เคารพและเชื่อฟังคำสั่งนางอยู่บ้างเพราะทุกคนในจวนต่างรู้ดีว่านอกจากหญิงสาวแล้ว ท่านอ๋องไม่เคยข้องแวะกับสตรีใดมาก่อน “แม่นางฟู่ ห้องนอนของท่านอยู่ถัดจากห้องนอนของท่านอ๋องไปสี่ห้อง แม้ห้องนี้จะเล็กไปบ้างแต่ถือว่าเหมาะสมกับท่านแล้ว” ทันทีที่ฟู่ฟางซินเดินมาถึงก็พบเข้ากับสตรีแปลกหน้าจะว่านางเป็นสาวใช้ก็ไม่ใช่ เพราะการแต่งกายของสาวใช้จวนอ๋องมิได้แต่งตัวเช่นนี้ ส่วนจะว่าเหมือนเจ้านายก็ไม่เชิง เพราะเนื้อตัวของนางนั้นไม่ได้มีเครื่องประดับราคาแพงเท่าใดนัก เลี่ยงจินที่ยืนรอฟังคนตรงหน้าพูดอยู่นาน พอเห็นสายตาฉงนและสงสัยของหญิงจึงได้ยกยิ้มที่มุมปากทันที “ข้าชื่อเลี่ยงจิน เป็นสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติท่านอ๋องบนเตียง แน่นอนว่าส่วนใหญ่ข้ารับใช้ท่านอ๋อง

ยามซวีฟู่ฟางซินถูกส่งตัวไปที่เรือนนอนของชินอ๋อง อาภรณ์ที่นางสวมใส่ในคืนนี้ช่างบางเบาผิดกับสภาพอากาศลิบลับ เป็นเพราะสาวใช้เป็นคนจัดการให้เสร็จสรรพ ด้วยคืนนี้ทุกคนต่างคิดว่านางต้องปรนนิบัติท่านอ๋องบนเตียง "แอด" เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชินอ๋องที่เดินนวยนาดเข้ามาหานางที่ตอนนี้นั่งคอยท่าอยู่บนเตียงนอน "เหตุใดเจ้า...ถึงแต่งตัวเช่นนี้" เขาถามขึ้น ก่อนหันหน้าไปอีกทาง เพราะชุดที่นางใส่บางเสียจนมองเห็นตู้โตว ใบหน้าของเฉินเฟยหลงเห่อร้อนประหนึ่งเมาเหล้าเพียงแค่ได้เห็นเรือนร่างอรชรของสตรีตรงหน้า ทั้งที่ตัวเขานั้นเคยเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของอิสตรีมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีผู้ใดที่ทำให้เขาเกิดอาการเช่นนี้มาก่อนนอกจากนาง "ใช่ว่าข้าอยากแต่งเสียเมื่อใดกัน เป็นสาวใช้ต่างจากที่เป็นคนจัดเตรียมให้" "งั้นหรือ" ตอบพร้อมกับนั่งลงข้างนาง ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้หันไปมองนางแม้แต่น้อย "ทำไมท่านถึงไม่มองหน้าข้า" ฟางซินเอ่ย แล้วใช้มือกระตุกชายเสื้อของชายหนุ่มให้เข้ามาใกล้ "นี่เจ้าทำอะไร!" เขาถามด้วยน้ำเสียงตกใจ เมื่อเห็นหญิงสาวพ

เรื่องที่ใต้เท้าเสิ่นเข้านอกออกในจวนขุนนางใหญ่เป็นว่าเล่นมีผู้ใดบ้างที่ไม่รู้เรื่องนี้ ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจคือจดหมายจากใต้เท้าสวี่ที่ส่งตรงถึงมือเขา ในเนื้อความจดหมายน่าสนใจทีเดียว 'ตำแหน่งเจ้ากรมนิติบัญญัติอย่างนั้นหรือ' เสิ่นอ้ายเฉียวยิ้มกริ่ม เพียงเพื่อตำแหน่งผู้ช่วยรองเจ้ากรมเล็ก ๆ นี่ทำให้เขาแทบจะหมอบคลานให้เซี่ยตงหราน ยังไม่รวมหีบเงินอีกสองหีบที่ยกไปประเคนถึงที่จวนอีก แม้รู้เต็มอกว่าไม่คุ้มค่า ถึงกระนั้นต้องจำใจทำ แต่ใครจะรู้เล่าว่าอยู่ดี ๆ เขาจะโชคดีมีทองหล่นทับโดยที่ยังไม่ต้องลงมือทำอันใดสักนิด เห็นทีเรื่องที่ตนประจบสอพลอใต้เท้าเซี่ยคงดังเข้าหูใต้เท้าสวี่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแน่แท้ "ท่านพี่ยิ้มทำไมหรือเจ้าคะ" ฮูหยินเสิ่นถามสามี เมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ราวกับว่าเกิดเรื่องดี ๆ ขึ้นเสียอย่างนั้น "เจ้าเอานี่ไปดู" ว่าพลางยื่นจดหมายให้ ลู่จิ่งอี้อ่านจดหมายจบถึงกับตาโต ปิดบังความดีอกดีใจไม่มิดที่สามีของตนกำลังจะได้เข้ารับตำแหน่งขุนนาง มิหนำซ้ำยังเป็นถึงตำแหน่งเจ้ากรมจะไม่ให้นางดีใจได้ยังไงกัน "ท่านพี่"