ตอนที่ 5 เสน่ห์เย้ายวนใจ

ชาร์ล็อตต์ยอมรับอย่างเสียไม่ได้ว่าณัฐณิชาเป็นผู้หญิงที่สวยสะกดตาจริง ๆ กวินภพเองก็เป็นชายหนุ่มเต็มตัว แถมยังโสดสนิท ไม่มีพันธะใด ๆ ผูกมัดให้ต้องกังวล วัยสามสิบปลายที่มาพร้อมฐานะมั่นคง ทำให้กวินภพกลายเป็นที่หมายปองของสาว ๆ มากมาย ไม่เว้นแม้แต่ตัวเธอเอง

“ทำงานในห้องเดียวกันสองต่อสองแบบนี้ มันชักจะยังไง ๆ อยู่นะ” ชาร์ล็อตต์พึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิดใจ ยิ่งเห็นณัฐณิชาในชุดทำงานวันแรก เธอก็ยิ่งอดตำหนิในใจไม่ได้

ชุดทำงานที่พอดีตัว ไม่ถึงกับรัดติ้ว แต่กลับอวดทรวดทรงองค์เอวของณัฐณิชาได้อย่างสมบูรณ์แบบ กระโปรงที่สั้นเหนือเข่าเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนสวยงาม โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งถุงน่องแม้แต่น้อย ความอิจฉาริษยาเริ่มกัดกินหัวใจชาร์ล็อตต์ เมื่อเห็นทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องทำงานด้วยกัน

“โต๊ะทำงานของคุณอยู่ฝากนั้นนะครับ ผมให้คนจัดเอาไว้แล้ว ไม่รู้จะถูกใจคุณหรือเปล่า” กวินภพเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม บนโต๊ะมีแจกันสีขาวประดับด้วยดอกกุหลาบสีชมพูสด ณัฐณิชาเดินไปที่โต๊ะทำงานของเธอพลางสำรวจด้วยสายตา

“เป็นยังไงครับ ถูกใจคุณหรือเปล่า” ณัฐณิชาหันมายิ้มให้กวินภพ ก่อนจะเอ่ยตอบ

“ถูกใจมากเลยค่ะ แล้ววันนี้คุณภพมีอะไรให้ณิชาทำบ้างคะ บอกมาได้เลยนะคะ” ณัฐณิชานั่งลงบนเก้าอี้และบอกเขาด้วยความกระตือรือร้น กวินภพเดินเข้าไปใกล้หญิงสาว แล้วหยิบแฟ้มงานออกมากางให้ณัฐณิชาดู

“ก็แค่ตรวจสอบข้อมูลบัญชีตามนี้ครับ” เขาก้มหน้าลงมาเพื่อจะคุยกับณัฐณิชาได้สะดวกขึ้น ลมหายใจอุ่น ๆ ของกวินภพเป่ารดต้นคอของหญิงสาว ใบหน้าของณัฐณิชาขึ้นสีระเรื่อ เมื่อสายตาทั้งคู่สบประสานกันอย่างไม่ตั้งใจ

“แล้วมีอะไรที่ณิชาต้องทำอีกไหมคะ” เธอถามเสียงแผ่ว

“ไม่มีแล้วครับ วันแรกผมให้คุณทำแค่นี้พอ”

ด้วยความตื่นเต้น หญิงสาวจึงทำแฟ้มเอกสารหล่นลงพื้น เธอรีบก้มลงไปเก็บพร้อม ๆ กับกวินภพที่ก้มลงไปช่วยเก็บเช่นกัน ร่างกายของทั้งคู่เบียดชิดกันโดยไม่ตั้งใจ

“อุ้ย!.. ขอโทษค่ะ” ณัฐณิชาอุทานด้วยความตกใจ

“อย่าใจลอยสิครับ” กวินภพเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังเนินอกอวบอิ่มขาวผ่องที่เผยออกมาจากเสื้อเชิ้ตที่กระดุมบนถูกปลดไปตั้งแต่บนรถ มันคว้านลึกจนเขาแทบจะคลั่ง ณัฐณิชารีบเก็บเอกสารที่หล่นกระจายเต็มพื้นอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งชาร์ล็อตต์เดินเข้ามาในห้องทำงานพร้อมกาแฟหนึ่งถ้วย

“กาแฟได้แล้วค่ะ” เสียงของชาร์ล็อตต์ดังขึ้น เหมือนเสียงรบกวนยามที่เขากำลังจับจ้องเนินอกขาวผ่อง ยิ่งอยู่ใกล้เธอเท่าไหร่ กวินภพก็ยิ่งเหมือนคนโรคจิตขึ้นทุกที

“ขอบคุณครับ” กวินภพรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปรับแก้วกาแฟจากชาร์ล็อตต์ ก่อนจะไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเอง ชาร์ล็อตต์เดินออกจากห้องไปแล้ว เขาจึงหันมาพูดกับณัฐณิชาว่า

“กลางวันนี้คุณไปทานข้าวกับผมนะครับ” ณัฐณิชาพยักหน้า เธอรู้สึกอายกับสายตาของเขานัก สายตาคมกริบนั้นแทบจะฉีกเสื้อผ้าเธอออกเป็นชิ้น ๆ ถ้าทำได้ หญิงสาวก้มหน้าก้มตาทำงานด้วยความขยันขันแข็ง ต่างจากกวินภพที่คอยลอบมองเธออยู่เป็นประจำ และบ่อยครั้งที่เขาได้เห็นอะไรวับ ๆ แวม ๆ ยามที่ณัฐณิชาเผลอ ด้วยความเคยชิน เธอเผลอยกขาขึ้นมาไขว่ห้าง เผยให้เห็นต้นขาขาวเนียนวับ ๆ แวม ๆ กวินภพกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก ความร้อนรุ่มเริ่มเกาะกินชายหนุ่มทีละน้อย กระโปรงที่ร่นขึ้นไปทำให้เรียวขาของเธอปรากฏชัดเจนยิ่งขึ้น

กวินภพรู้ดีว่าการใช้สายตาไปในทางที่ผิดเช่นนี้เป็นสิ่งไม่ดี แต่ใครกันจะอดใจไหว ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งอยากกอด เธอรู้ตัวบ้างไหมว่ากำลังเล่นตลกกับหัวใจของเขาเสียแล้ว

เมื่อถึงเวลาพักกลางวัน กวินภพก็ชวนณัฐณิชาออกมาทานอาหารที่ร้านอาหารไทยใกล้ ๆ กับโรงแรม หญิงสาวเดินออกมาพร้อมกับกวินภพ แน่นอนว่าเธอถูกมองด้วยสายตาของพนักงานโรงแรมที่มองมาด้วยความอิจฉา

“คุณณิชาอยากทานอะไรสั่งได้ตามสบายเลยนะครับ” กวินภพยื่นเมนูอาหารให้ณัฐณิชา

“คุณภพชอบทานอาหารไทยเหรอคะ” หญิงสาวถามพลางเปิดเมนูอาหารไปด้วย กวินภพยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเธอยามที่นั่งดูเมนูอาหาร

“ครับ ผมชอบอาหารไทย และผู้หญิงไทยด้วย” กวินภพเผลอหลุดปากออกไป ณัฐณิชาชะงักกึก เธอไม่กล้าเงยหน้ามองชายหนุ่ม ถ้าเธอสบตากับเขาตอนนี้ เธอต้องอายจนหน้าแดงแน่ ๆ

“เหรอคะ...สเปกคุณประมาณไหนคะ” ณัฐณิชาเอ่ยย้อนกลับ กวินภพหัวเราะพรืด นี่เธอช่างไม่รู้อะไรเลยหรือไงว่าเขากำลังจีบเธออยู่ ณัฐณิชายังคงก้มหน้ามองเมนูอยู่เหมือนเดิม ต่างจากกวินภพที่ได้แต่จับจ้องใบหน้าของณัฐณิชา

ณัฐณิชาสั่งอาหารสองสามอย่าง กวินภพไม่สั่งอะไรเลยเพราะอยากจะทานอาหารที่ณัฐณิชาสั่ง เธอหยิบน้ำส้มขึ้นมาจิบแก้เขินเพราะเขามองเธอไม่หยุด

“ผมชอบทานอาหารไทยมาก อ้อ!...อันดาก็ชอบทานด้วยเหมือนกันครับ แต่อันดาจะชอบซุปมักกะโรนีด้วยนะ แต่ผมไม่ค่อยมีเวลาว่างจะพาลูกไปทานเลย” กวินภพบ่นเปรย ๆ เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าหญิงสาวตรงหน้าจะทำอาหารเป็น เขาชอบผู้หญิงที่ทำอาหารเก่ง ซึ่งตอนที่เขาอยู่กับมินตรา เธอทำอาหารไม่เป็นเลย

“จริงเหรอคะ งั้น...เอาไว้ถ้าวันไหนณิชาว่าง จะทำให้ทานนะคะ ไม่คิดเลยว่าคุณภพจะชอบทานอาหารไทยด้วยเหมือนกัน” เหมือนกับเข้าทางณัฐณิชา เธอไม่คิดว่ากวินภพจะมีอะไร ๆ ที่มันเข้าถึงได้ง่ายดายขนาดนี้ หรือว่าที่จริงแล้วเขาก็แอบมีใจให้เธอด้วยเช่นกัน หญิงสาวนั่งคิดในใจ

“จะเป็นการรบกวนหรือเปล่าครับ”

“ไม่หรอกค่ะ เอาไว้วันไหนว่างเราไปซื้อของมาทำอาหารให้อันดาทานกันดีไหมคะ นอกจากกับข้าวแล้วณิชาก็ยังทำขนมไทยเป็นหลายอย่าง เลยค่ะ”

“สงสัยคุณจะเข้ากับลูกสาวผมได้ รายนั้นชอบทานขนมเป็นชีวิตจิตใจเลยล่ะครับ” ณัฐณิชาหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอคิดในใจอย่างมีความหวัง

“ว้าว!!!...งั้นดีเลยคะ” กวินภพยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้าด้วยความอ่อนโยน เขารู้ดีว่ามีอายุมากกว่าเธอหลายปี แต่นั่นคงไม่ใช่ปัญหาที่เขาจะจีบเธอ

เมื่ออาหารมาเสิร์ฟ กวินภพก็ตักกับข้าวใส่จานให้หญิงสาวหลายอย่างจนเธอต้องเบรกเอาไว้ก่อนเพราะกลัวทานไม่หมด กวินภพเป็นผู้ชายที่เทคแคร์ดีมาก เธออยากรู้เหตุผลที่เขาเลิกกับภรรยาเก่าเหลือเกิน ทั้ง ๆ ที่กวินภพก็ออกจะเป็นผู้ชายแสนดีขนาดนี้ ไม่มีอะไรขาดตกบกพร่องเลยสักอย่าง ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงต้องทิ้งผู้ชายเพอร์เฟกต์แบบนี้ไปด้วยนะ

“อร่อยไหมครับ” กวินภพถามณัฐณิชา ที่นั่งทานเงียบ ๆ

“ก็อร่อยดีค่ะ แต่เอาไว้ณิชาจะทำเมนูพวกนี้ให้คุณทานบ้าง”

“พูดแบบนี้ผมชักจะอยากกินซะตอนเย็นนี้เลยครับ”

“เอาไว้มีโอกาสคุณภพได้ชิมฝีมือณิชาแน่นอนค่ะ” ทั้งคู่ทานอาหารกันด้วยรอยยิ้ม มันนานแค่ไหนแล้วนะที่กวินภพไม่ได้หัวเราะและมีความสุขแบบนี้

“คุณภพ เรียกณิชาเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเรียกคุณก็ได้”

“อ่อได้ครับ แต่ผมชอบนะ เวลาคุณแทนตัวเองว่าณิชา ดูเป็นกันเองดี”

“แต่ชอบอยากเรียกว่าคุณณิชามากกว่า”

“งั้นก็ตามสบายเลยค่ะ”

กลางดึกคืนนั้น กวินภพนอนไม่หลับเพราะมัวแต่คิดถึงใบหน้าสวยของใครบางคนอยู่ พอเหลือบไปดูนาฬิกาบนผนังห้องก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว ถ้าโทรไปหาเธอตอนนี้จะเป็นไรไหม แล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ก็ต้องวางมันลงเพราะคิดว่าคงจะไม่เหมาะ พยายามข่มตาหลับต่อไปด้วยหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

เขาโชคดีเหลือเกินที่ได้มาเจอกับเธอ แต่ผู้หญิงรู้หน้าไม่รู้ใจ คงจะต้องใช้เวลาศึกษากันอีกหน่อย เพราะเขาอยากจะรู้ว่าที่จริงแล้วหญิงสาวแสนสวยตรงหน้าจะมีนิสัยอย่างไร ถ้าเธอดีพอที่จะมาเป็นแม่ของลูกสาวเขาได้ วันนั้นเขาจะบอกเธอด้วยตัวเองว่าเขานั้นหลงใหลในตัวเธอเหลือเกิน จะเป็นไปได้ไหม ที่เขาจะจีบเธอเสียตั้งแต่ตอนนี้ หรือว่าจะค่อยเป็นค่อยไป

สองสัปดาห์เต็มที่ณัฐณิชาได้เข้ามาทำงานใกล้ชิดกับกวินภพในห้องทำงานเดียวกัน ยิ่งได้เห็นความทุ่มเท ความละเอียดรอบคอบ และความจริงใจที่เขามีต่อพนักงาน หัวใจของเธอก็ยิ่งถลำลึกจนยากจะถอนตัว กวินภพในยามบ้างานนั้นดูมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างไม่น่าเชื่อ แม้จะยุ่งจนแทบไม่มีเวลาทานข้าวร่วมกัน แต่เธอก็เต็มใจที่จะเป็นฝ่ายดูแลซื้ออาหารขึ้นมาให้เขาถึงโต๊ะทำงานเสมอ

“ณิชา เย็นนี้ผมฝากคุณไปรับอันดาที่โรงเรียนหน่อยได้ไหม คืนนี้ผมต้องอยู่งานให้เสร็จ แม่บ้านก็เพิ่งลาออกไป ผมไม่รู้จะหันไปพึ่งใครแล้วจริงๆ” สายตาอ้อนวอนของชายหนุ่มทำให้ณัฐณิชาปฏิเสธไม่ลง