All Chapters of ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา: Chapter 121 - Chapter 130

อุทยานหลวงงดงามราวสวรรค์บนดิน ไม่ว่าฤดูไหนก็มีดอกไม้นานาพรรณให้ชื่นชม หลิวฮองเฮาเดินนำหลิวหมิงหย่วนเข้าศาลาหลังหนึ่ง ม่านไม้ไผ่ถูกปลดลงมาบดบังลมหนาว “มีเรื่องสำคัญอยากพูดกับพี่หญิงหรือ ยามอยู่ในตำหนักถึงลอบส่งสายตาให้พี่หญิง” หลิวฮองเฮารับชาร้อนจากถังกูกู จากนั้นส่งต่อให้น้องสาว เห็นอีกฝ่ายเอาแต่มองไม่ยอมพูด นางจึงกล่าวเสริม “ถังกูกูเป็นคนที่ติดตามมาจากจวนโหว ส่วนพวกนางคือคนที่ท่านพ่อแอบใช้เส้นสายส่งเข้ามาดูแลพี่หญิง ล้วนเป็นคนน่าเชื่อถือและไว้ใจได้ เจ้ามีอะไรพูดมาตามตรงเถิด” หลิวหมิงหย่วนถอนสายตากลับ ยิ้มขัดเขินยามถูกรู้ทัน “ยังคงเป็นพี่หญิงที่รู้ทันความคิดหย่วนเอ๋อร์” หลิวฮองเฮาใช้ฝาถ้วยชาปัดกากชาเหนือผิวน้ำ จิบลงไปอึกหนึ่ง แล้วว่า “วัยเด็กเจ้าติดพี่หญิงไม่น้อยกว่าติดซ่งเทียนเหิง เจ้าคิดอ่านอะไร เหตุใดพี่หญิงจะมองไม่ออก วังหลวงเป็นสถานที่เช่นไร จิตใจคนในนี้เป็นอย่างไร พี่หญิงไม่พูด ใช่หมายความว่าพี่หญิงไม่รู้ พี่หญิงในสายตาเจ้าอาจเป็นคนดีไร้เล่ห์เหลี่ยม แต่เรื่องระมัดระวังตัวไม่เคยละเลย” ระมัดระวังตัวเพียงใด สุดท้ายก็ยังถูกคนแอบเล่นเล่ห์..

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ระหว่างทั้งสองมีเพียงความเงียบโอบล้อม หลิวหมิงหย่วนไม่ใช่คนที่มีความอดทนล้นเหลือ โดยเฉพาะฝ่ายตรงข้ามคือศัตรูที่มิอาจอยู่ร่วมฟ้า “ท่านอ๋อง หม่อมฉันยังต้องกลับไปตัดเย็บชุดแต่งงาน สมรสพระราชทานกระชั้นชิด หากท่านอ๋องไม่มีธุระอันใด หม่อมฉันขอตัว” นางหยิบยกเรื่องชุดแต่งงานขึ้นมาเป็นเหตุผลในการปลีกตัว “ซ่งซื่อจื่อกลัวเจ้าเปลี่ยนใจหรือถึงกำหนดงานแต่งรวดเร็วปานนี้ สามหนังสือหกพิธีการถือเป็นขั้นตอนยุ่งยากที่ต้องใช้เวลา ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะจัดการให้ครบทุกขั้นตอนภายในเดือนเดียวได้” เห็นหลิวหมิงหย่วนทำท่าจะจากไป ในที่สุดคนที่พยายามยื้อเวลาอยู่กับนางให้มากที่สุดก็ยอมเปิดปาก หัวใจบีบรัดรุนแรงยามเอ่ยถึงการแต่งงานซึ่งถูกซ่งเทียนเหิงช่วงชิงไปต่อหน้าต่อตา “หย่วนเอ๋อร์ เปลี่ยนใจยามนี้ยังทัน ขอเพียงเจ้าเอ่ยปาก ข้ายินดีไปทูลขอฝ่าบาทให้ยกเลิกการแต่งงานระหว่างเจ้ากับซ่งเทียนเหิง” น้ำเสียงอู๋ซั่วหยางอ่อนโยน สายตาเปี่ยมความลึกซึ้งอย่างหาได้ยากยิ่ง ดวงตาหลิวหมิงหย่วนเข้มขึ้นยามได้ยินคำเรียกขานสนิทสนม มุมปากผุดรอยยิ้มหยัน ก้าวถอยหลังอย่างนึกรั

เสียงมโหรีอึกทึกสนั่นฟ้า สร้างความคึกคักครื้นเครงให้กับถนนสองฟากฝั่ง ขบวนรับเจ้าสาวเคลื่อนผ่านถนนใหญ่มุ่งหน้าสู่จวนหลิวโหว บนท้องฟ้ามีปุยหิมะสีขาวสะอาดลอยอ้อยอิ่ง ให้ความรู้สึกคล้ายกลีบดอกไม้จากสรวงสวรรค์โปรยปรายลงมาอวยพร ซ่งเทียนเหิงในชุดแต่งงานสีแดงเพลิงนั่งองอาจสง่างามอยู่บนหลังม้า ความหล่อเหลาแฝงอันตรายของชายหนุ่มบดบังความบิดเบี้ยวไม่ประณีตของลวดลายบนชุดแต่งงานให้หม่นหมองจนไม่เป็นที่สังเกต เจ้าบ่าวน่าหลงใหลถึงขั้นนี้ ดีงามถึงขั้นนี้ ส่องโคมหาทั่วแผ่นดิน เกรงว่ามีเพียงไม่กี่คน ฉะนั้นเป็นธรรมดาที่ผู้คนจะพากันอิจฉาเจ้าสาว สะใภ้ตระกูลซ่งหาเป็นกันง่ายไม่ นอกเสียจากได้รับความรักจากบุรุษตระกูลซ่งจนหมดใจ มิเช่นนั้นอย่าได้ถามหางานแต่งงาน คิดถึงตรงจุดนี้ ไม่มีสตรีใดไม่อยากรู้วิธีผูกมัดใจซ่งซื่อจื่อของคุณหนูรองตระกูลหลิว ผู้ใดกล่าวว่าคนดีต้องคู่กับคนดี คนไม่ดีต้องคู่กับคนไม่ดี สำหรับซ่งเทียนเหิง หลิวหมิงหย่วนไม่จำเป็นต้องดีงาม เพราะความดีงามเขามีมากพอแล้ว ไม่ต้องการจากภรรยามาเพิ่มอีก ที่เขาต้องการคือสีสันที่ทำให้ชีวิตไม่น่าเบื่อ ซึ่งทั้งหมดอยู่ในตัวหลิวหมิ

“ส่งเสบียงครั้งนี้ข้าไม่ต้องการให้เกิดข้อผิดพลาด กองกำลังเหล่านั้นถือเป็นทางถอยของเรายามประสบเหตุการณ์คับขัน อัครเสนาบดีเกาต่อให้มีเกาหงซวนซึ่งเชี่ยวชาญทั้งบุ๋นบู๊คอยช่วยเหลือก็ใช่จะวางใจได้ อย่าลืมว่ากองทัพที่อยู่ในมือพวกเขาไม่ใช่ตระกูลเกาเป็นคนสร้าง คิดให้สยบเชื่อฟังไหนเลยจะง่ายดายอย่างที่เห็น ภายใต้ความสงบเรียบร้อยของกองทัพที่เพิ่งผลัดเปลี่ยนผู้บัญชาการ ไม่มีผู้ใดกล้ารับประกันว่าไม่มีคลื่นใต้น้ำซุกซ่อนอยู่ ยิ่งช่วงก่อนซ่งเทียนเหิงได้เข้าไปช่วยจัดการเรื่องในกองทัพ ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะไม่แอบเล่นเล่ห์ลับหลังพวกเรา ยืมจมูกคนอื่นหายใจมิสู้พึ่งพาตนเอง ดังนั้นกองกำลังลับนี้ ไม่ว่าอย่างไรต้องรักษาไว้ให้ดี” เฉาเฉวียนขบคิดตามผู้เป็นนาย สลัดเรื่องในห้องหอของอีกฝ่ายทิ้ง อย่างไรเสียก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาควรยุ่ง “วันนี้เป็นวันแต่งงานของซ่งซื่อจื่อ เขาคงไม่ละทิ้งภรรยามายุ่งวุ่นวายเรื่องของท่านอ๋องกระมัง ท่านอ๋องเลือกจัดงานอภิเษกวันเดียวกับซ่งซื่อจื่อเพราะต้องการใช้งานแต่งสองงานมาเบี่ยงเบนความสนใจไม่ให้เขามีโอกาสสอดมือเรื่องส่งเสบียงให้กองกำลังลับ ในเมื่อคำนวณดีแล้ว เหตุใดยังไม่วางพ

ทันใดนั้นร่างบอบบางราวกิ่งหลิวต้องลมพลันลอยขึ้น ซ่งเทียนเหิงวางหลิวหมิงหย่วนบนโต๊ะกลม ลุกขึ้นเท้าขอบโต๊ะกักขังนางไว้ในอ้อมแขน ฟันขาวสะอาดงับใบหูขาวเนียน สร้างความเสียวซ่านให้อีกฝ่ายเป็นการเอาคืน “เวลามีไม่มาก รอข้าเสร็จธุระจะรีบกลับมามอบบทเรียนที่ริอ่านยั่วยวนหมาป่าให้เจ้า” เสียงแหบพร่าเอ่ยคาดโทษ ลมหายใจหอบถี่ไม่เป็นจังหวะ ดูก็รู้ว่ากำลังต่อสู้กับอารมณ์พลุ่งพล่านสุดกำลัง หว่างคิ้วหลิวหมิงหย่วนมีรอยขมวดที่แทบมองไม่เห็น ซ่งเทียนเหิงแสร้งเมามายให้หวังมู่พากลับห้อง เจตนาแน่ชัดว่าไม่ต้องการรั้งอยู่ในงาน ในเมื่อหลบออกมาได้ เป็นธุระอะไรที่ทำให้เขาต้องออกไปอีก ขุนนางชั้นสูงส่วนใหญ่อยู่ที่จวนชินอ๋อง แต่ก็มีจำนวนไม่น้อยที่เลือกมาจวนซ่งโหว อำนาจบารมีตระกูลซ่งหาใช่ธรรมดา คิดสร้างความอัปยศให้งานแต่งของซ่งเทียนเหิง นับว่าอู๋ซั่วหยางประเมินตระกูลซ่งต่ำเกินไป ตระกูลซ่งเป็นตระกูลที่ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์โหวเหมือนตระกูลหลิวก็จริง ทว่าอิทธิพลในราชสำนักมีมากกว่า นั่นเพราะมารดาซ่งเทียนเหิงคือบุตรีของมหาบัณฑิตเซี่ย นักปราชญ์ที่คนทั้งแผ่นดินต่างเคารพยกย่อง ขุนนางเกือบ