All Chapters of ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา: Chapter 131 - Chapter 140

‘หากสวรรค์เมตตา ข้าขอใช้ความรักและความดีทั้งหมดในชีวิต แลกกับการได้ผูกวาสนาเป็นสามีภรรยากับนางทุกภพทุกชาติ’ ท่ามกลางม่านหมอกหนาแน่นมองไม่เห็นสิ่งใด มีคำพูดประโยคหนึ่งดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลิวหมิงหย่วนในอาภรณ์แดงมงคลเดินฝ่ากลุ่มควันสีขาวไปตามเสียงที่ได้ยินอย่างไร้จุดหมาย “ท่านพี่ เป็นท่านใช่หรือไม่ ท่านอยู่ที่ใด” ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ กลับมา หลิวหมิงหย่วนหมุนตัวเคว้งคว้างกวาดตาสำรวจสถานที่แปลกประหลาด ในใจวูบโหวง ดำดิ่งสู่ห้วงเหวแห่งความหวาดกลัว ที่นี่ที่ไหน? ไฉนเรือนหอของนางจึงเปลี่ยนไป สามีนางอยู่ที่ใด? ไยจึงทิ้งนางให้อยู่เพียงลำพัง ‘หากสวรรค์เมตตา ข้าขอใช้ความรักและความดีทั้งหมดในชีวิต แลกกับการได้ผูกวาสนาเป็นสามีภรรยากับนางทุกภพทุกชาติ’ เสียงเดิม ประโยคเดิม สะท้อนก้องอยู่ในอากาศไม่จางหาย หลิวหมิงหย่วนพยายามจับทิศทางที่มาของเสียง รวบรวมสติปลุกปลอบตนเองไม่ให้ตื่นตระหนก ซ่งเทียนเหิงไม่เคยผิดสัญญา เขาสัญญาแล้วว่าจะดูแลนางชั่วชีวิต ดังนั้นเขาต้องไม่ปล่อยให้นางตกอยู่ในอันตราย “ท่านพี่ ท่านอย

รอดพ้นจากความตายมาได้ถือเป็นเรื่องน่ายินดี น่าเสียดายที่ไม่ใช่กับซ่งเทียนเหิง แทนที่จะพักรักษาตัว เขากลับยืนกรานสวมชุดเกราะลงสนามรบ ปิดฉากสงครามนองเลือดภายใต้แผนการชั่วช้าของอู๋ซั่วหยางอย่างยิ่งใหญ่ เร่งรุดเดินทางกลับเมืองหลวงแม้บิดาจะทัดทานให้เขารักษาตัวให้หายดีก่อน สถานการณ์ในเมืองหลวงครึ่งดีครึ่งร้าย เรื่องดีคือสามารถช่วยเหลือบิดามารดาหลิวหมิงหย่วนให้รอดพ้นจากการถูกประหารได้ ส่วนเรื่องร้ายคือหลิวหมิงหย่วนไม่เชื่อจื่อหรานซึ่งซ่งเทียนเหิงจัดวางให้เป็นคนนำทางพาหลบหนี สุดท้ายถูกจับเข้าคุกหลวง รับทัณฑ์ทรมานอยู่มิสู้ตาย ธงรบประจำตระกูลซ่งโบกสะบัดท่ามกลางม่านหมอกสีเทาขมุกขมัว ทุกที่ที่ม้าศึกนับพันนับหมื่นย่ำผ่าน จะม้วนเอาละอองฝุ่นขนาดใหญ่ขึ้นสู่ท้องฟ้า ผืนแผ่นดินสั่นสะเทือนจากการเดินทางของคนและม้าจำนวนมาก ประตูเมืองหลวงอยู่ไม่ไกลแล้ว เนื่องจากไม่ได้รับรายงานเกี่ยวกับหลิวหมิงหย่วนหลังจากนางเข้าคุกหลวง ซ่งเทียนเหิงจึงคิดว่านางยังคงปลอดภัย ชั่วคราวนี้อู๋ซั่วหยางไม่น่าจะทำอะไรนาง หาไม่แล้วคงมีข่าวออกมา ด้วยเหตุนี้หัวใจที่วางอยู่บนกระทะร้อนตั้งแต่อยู่ชายแดนจวบจนบัดนี

“ไม่ทันแล้วกระมัง แต่งเข้ามาแล้ว ชั่วชีวิตมิอาจหลุดพ้น จำต้องยอมให้สามีจับกินจนอิ่มหนำ เป็นสามีฮูหยินไม่ง่าย ตลอดชีวิตต้องมีฮูหยินเพียงคนเดียว เรื่องนี้สามีจดจำได้ไม่เคยลืม ขณะเดียวกัน เป็นภรรยาซ่งซื่อจื่อก็ไม่ง่าย เรื่องที่ฮูหยินต้องจดจำห้ามลืมเลือนคือการป้อนอาหารสามี” เสียงหัวเราะของจอมมารผู้ชั่วร้ายดังขึ้น จากนั้นจัดการเพิ่มดอกเหมยแดงเล็ก ๆ บนเรือนร่างงดงาม ซึ่งเวลานี้แทบไม่มีส่วนใดที่ดอกเหมยแดงไม่เบ่งบาน หลิวหมิงหย่วนอยากกรีดร้องใจแทบขาด นางเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้วว่าการแต่งให้ซ่งเทียนเหิงเป็นโชคดีหรือโชคร้าย สองขาสั่นเทาเนื่องจากอยู่ในท่าคุกเข่ามานาน หน้าอกกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่ไม่สม่ำเสมอ ริมฝีปากขยับยกหลายหนแต่มิอาจเปล่งเสียง กระนั้นก็ยังต้องพูดกับอีกฝ่ายให้รู้เรื่อง หาไม่แล้วชีวิตในชาตินี้คงสั้นไม่ต่างจากชาติก่อน เพียงเปลี่ยนจากทรมานในคุกมาเป็นเตียง เปลี่ยนจากทิ้งร่างบนกำแพงเมืองมาเป็นใต้ร่างสามี ปรับลมหายใจอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเส้นเสียงก็กลับคืน นางผินหน้าเล็กน้อย จมูกจึงชนเข้ากับแก้มของคนที่วางปลายคางบนไหล่ หลิวหมิงหย่วนไม่ได้ผละห่าง จุมพิตแก

ม่านหมอกเคลื่อนเข้ามาปกคลุมภาพเบื้องหน้า ซ่งเทียนเหิงยืนเอามือไพล่หลังรอให้หมอกควันสลาย เหตุการณ์บนกำแพงเมืองแปรเปลี่ยนเป็นจวนโหว ในห้องโถงหลักมีโลงศพขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ภายในมีร่างไร้วิญญาณของหญิงสาว เสียงร่ำไห้ดังระงมชวนให้ผู้คนที่ได้ยินรู้สึกปวดใจ เหอลิ่งหย่ายืนไร้เรี่ยวแรงให้สามีคอยประคองอยู่ข้างโลงศพ หัวใจคนเป็นแม่แหลกสลาย แทบอยากตายตามบุตรสาวไป หน้าประตู ซ่งเทียนเหิงเดินเข้ามาด้วยใบหน้าซีดขาว ลมหายใจอ่อนระโหยโรยแรง ฝีเท้าก้าวย่างไม่มั่นคง ต้องให้หวังมู่ช่วยพยุง ในมือของเขาถือบางอย่างไว้ พาร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากแผลเก่าแผลใหม่มาหยุดเบื้องหน้าสองสามีภรรยา จากนั้นคุกเข่าลง “ท่านอาทั้งสอง หลานเหลือเวลาไม่มากแล้ว ก่อนตายหลานมีความปรารถนาสุดท้าย หวังว่าท่านอาทั้งสองจะช่วยให้สมปรารถนา” ยามคำพูดนี้หลุดออกมา เสียงร่ำไห้ปานขาดใจของคนเป็นแม่ที่กำลังจะสูญเสียบุตรชายเพียงคนเดียวในไม่ช้าก็ดังขึ้น เซี่ยเมี่ยวผิงซบหน้าร้องไห้กับอกสามี กลางอกปวดร้าวเหมือนมีคนเอามีดมากระหน่ำแทง บุตรชายที่นางรักและภูมิใจ ไฉนจึงอายุสั้นเช่นนี้ หลิวโหย่งหลินเหลือบมอง

หลิวหมิงหย่วนตัวอ่อนระทวยสิ้นไร้เรี่ยวแรงอยู่ในอ้อมอกซ่งเทียนเหิง ลมหายใจถูกเขาช่วงชิง ดวงตาหวานหยดปานน้ำผึ้งปิดปรือ หัวสมองขาวโพลน จำต้องยอมรับการลงโทษแสนหวานอย่างเลี่ยงไม่ได้ อาภรณ์ฤดูหนาวหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย สาบเสื้อคลายออกให้ฝ่ามือร้อนลวกได้ล้วงเข้าไปสัมผัสความอวบอิ่มนุ่มนิ่ม ยามมือใหญ่ออกแรงเคล้นคลึง ร่างบอบบางราวกิ่งหลิวต้องลมถึงกับสั่นสะท้าน ฝืนประคองสติที่หลงเหลือเพียงน้อยนิดหยุดการกระทำของสามี นางหอบเอาอากาศเข้าปากหลังจุมพิตอันยาวนานได้รับการถอดถอน ครั้นสติแจ่มชัดจึงตวัดตามองค้อน ไม่น่าเชื่อว่าซ่งเทียนเหิงจะเป็นคนประเภทเจ้าคิดเจ้าแค้น ไม่มีความอดทนอดกลั้น นางทำให้เขาถูกบิดามารดาตำหนิเพียงเล็กน้อย เขาถึงกับทำตัวเป็นคนจิตใจคับแคบ ขึ้นรถม้ายังไม่ทันได้นั่งอย่างมั่นคงก็จัดการลงโทษนางเสียแล้ว ซ่งเทียนเหิงไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับสายตาหลิวหมิงหย่วน จัดสาบเสื้อให้เข้าที่ จากนั้นประสานมือไว้ที่ท้ายทอย เอนตัวพิงผนังรถม้า ผิวปากอย่างอารมณ์ดี เดิมไม่ได้คิดจับนางกินในรถม้าอยู่แล้ว ถูกห้ามปรามย่อมต้องยอมเลิกราแต่โดยดี สถานที่ไม่เอื้ออำนวย เกิดอารมณ์พุ่งสูงยากควบคุมส่งเ