All Chapters of ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา: Chapter 141 - Chapter 150

ซ่งเทียนเหิงยกจอกสุราตอบรับ หลังดื่มหมดจึงพูดว่า “บางครั้งชีวิตคนเราไม่ได้ต้องการสตรีที่เพียบพร้อม ต้องการเพียงสตรีที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุข เห็นนางยิ้มจิตใจจะเบิกบาน เห็นนางร้องไห้จะรู้สึกเจ็บปวดราวมีแมลงนับพันนับหมื่นรุมกัดกิน เห็นนางแง่งอนจะเกิดความเอ็นดู เห็นนางเอาแต่ใจจะขมวดคิ้ว เห็นนางเอะอะโวยวาย...” มุมปากข้างหนึ่งกดลึกเป็นรอยยิ้มขบขัน ทิ้งคำพูดที่เหลือไม่พูดต่อ “สรุปคือความรักไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าดีหรือไม่ดี เหมาะสมหรือไม่เหมาะสม ทั้งหมดเป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่หัวคร่ำครึกำหนด สำหรับข้า ไม่ว่าสตรีผู้นั้นจะเป็นเช่นไร ขอเพียงตรงนี้บอกว่าคู่ควร นางก็คือภรรยาที่ข้าอยากใช้ชีวิตด้วยจนแก่เฒ่า” ฝ่ามือซ่งเทียนเหิงทาบอกบริเวณตำแหน่งหัวใจ เหอหงซินพยักหน้าเห็นด้วย “หย่วนเอ๋อร์เป็นสีสันในชีวิตของพวกเราจริง ๆ มีครั้งหนึ่งนางเคยบอกจะไม่แต่งงาน ข้าดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ต้องคิดหาข้อแก้ตัวอยู่นานถึงหลบเลี่ยงไม่ให้นางเกิดความคลางแคลง ผู้ใดจะคาด สุดท้ายถูกสหายชั่วอย่างเจ้าฉกชิงไปต่อหน้าต่อตา” ด้วยความมันเขี้ยวที่กักเก็บมานานกับสหายผู้นี้ เหอหงซินจึงแยกเขี้ยวใส่ซ่งเทียนเหิง เทีย

ได้ยินดังนั้น ความใคร่รู้พลันบังเกิดกับหลิวหมิงหย่วน บุรุษบ้านใดกันที่ท่านลุงหมายตาอยากได้มาเป็นลูกเขย ไฉนไม่เคยได้ยินท่านเอ่ยถึงมาก่อน หรือจะเป็นบุตรชายคหบดีต่างเมือง “ฟังจากที่พี่อิ้งอี๋พูด เกินครึ่งคงไม่พึงพอใจในตัวเขา เขาเป็นใครหรือ” เหออิ้งอี๋ส่ายหน้าเชื่องช้า ถอนหายใจหนักหน่วงคราหนึ่ง “พี่สาวไม่รู้ ท่านลุงเจ้าไม่ได้บอก เพียงเปรยว่าเป็นสตรีแต่งงานช้าจะลำบาก ยิ่งอายุมากยิ่งหาคู่ครองยาก ขนาดเจ้ายังแต่งงานแล้ว ไหนเลยที่พี่สาวจะหาข้ออ้างมาบ่ายเบี่ยงได้อีก” ริมฝีปากสีดอกท้อฝืนยิ้ม “พี่สาวอิจฉาเจ้าจริง ๆ ที่ได้แต่งกับบุรุษที่ดีอย่างซ่งซื่อจื่อ เขากับเจ้าต่างรักกัน ช่างเป็นคู่ที่สวรรค์ประทานโดยแท้” เห็นเหออิ้งอี๋ไม่ร่าเริงแจ่มใสเฉกก่อนหน้า หลิวหมิงหย่วนรับรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องกลัดกลุ้มต่อเรื่องนี้เป็นอย่างมาก มีสามีผิดชีวิตล่มจม! คือประสบการณ์ที่นางเผชิญมาด้วยตนเองแล้วในชาติก่อน นางไม่หวังให้คนใกล้ชิดต้องแบกรับชะตากรรมเดียวกับนาง ต่อให้ไม่เลวร้ายถึงขั้นวงศ์ตระกูลล่มสลาย แต่ใครเล่าจะอยากพบความไม่เป็นธรรม จุดจบตระกูลเหอในชาติก่อนนางยังไม่รู้สาเหตุที่แน

เถ้าแก่ร้านหยกผายมือเชื้อเชิญหลิวหมิงหย่วนไปยังชั้นสองด้วยความนอบน้อม “หลายวันก่อนทางร้านได้รับพระพุทธรูปแกะสลักจากหยกเขียวล้ำค่ามา ไม่ทราบว่าแม่สามีของฮูหยินชื่นชอบการสวดมนต์ไหว้พระหรือไม่” ชายวัยกลางคนเดินนำทางไปพลางเอ่ยถามไปพลาง “นับว่าชื่นชอบอย่างยิ่ง” หลิวหมิงหย่วนตอบ เถ้าแก่ร้านหยกเห็นว่าตนเองแนะนำสินค้าได้ถูกแล้วจึงเตรียมบรรยายความดีงามของพระพุทธรูปหยก น่าเสียดายยังไม่ทันได้อ้าปาก เด็กรับใช้ในร้านก็เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน อีกฝ่ายกระซิบบางอย่างที่ข้างหูเถ้าแก่ร้านหยก “ฮูหยิน พอดีหน้าร้านมีปัญหาเล็กน้อยต้องไปจัดการ เชิญฮูหยินขึ้นไปชมสินค้าบนชั้นสองก่อน หลังเสร็จธุระผู้น้อยจะรีบตามไป” เถ้าแก่ร้านหยกค้อมตัวขออภัย หลิวหมิงหย่วนพยักหน้าตกลง รอจนเถ้าแก่ร้านหยกจากไปถึงค่อยหมุนตัวยกชายกระโปรงเตรียมเดินขึ้นบันได ทันใดนั้นเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ร่างของนางชนเข้ากับบางอย่างจนซวนเซไปด้านหลัง โชคดีที่จื่อหรานเข้ามารับได้ทัน ทำให้นางไม่ล้มหงายหลังลงพื้น “เจ้าเดินอย่างไร ไม่เห็นหรือว่ามีคนเดินลงบันไดมา” เสียงแหลมเล็กบาดหูของสตรีดังขึ้น

หวนนึกถึงเรื่องราวในชาติก่อน อู๋ซั่วหยางไม่เคยหลบ ๆ ซ่อน ๆ ในการรับอนุหรือสตรีอื่นเข้าจวนแม้แต่น้อย คาดว่าเป็นผลมาจากการที่บิดานางไม่ยอมให้การสนับสนุนใด ๆ ต่อเขา เขาจึงปฏิบัติต่อนางอย่างไม่เป็นธรรมตั้งแต่วันแรกที่แต่งเข้ามา ไอแค้นพวยพุ่งส่งผลให้ดวงตาหลิวหมิงหย่วนเย็นเยียบ บังเกิดความคิดอยากทำลายล้าง นางกลับมาครั้งนี้เพื่อแก้แค้น ครั้นเห็นโอกาสจะไม่รีบฉกฉวยได้อย่างไร กระนั้นมีเรื่องหนึ่งที่นางไม่เข้าใจ เหตุใดภรรยาลับของอู๋ซั่วหยางต้องหน้าตาเหมือนนาง “ที่แท้ฮูหยินให้หูเจียนไปสืบเรื่องนี้” หลิวหมิงหย่วนละวางความสงสัยในใจชั่วคราว ผินหน้าไปทางซ่งเทียนเหิง เห็นเขานอนเอกเขนกด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน ดวงตากลมโตพลันหรี่ลง “ท่าทางของท่านพี่ใช่รู้เรื่องนี้อยู่แล้ว” ซ่งเทียนเหิงตอบรับอืมคำหนึ่ง ยกชาขึ้นจิบไม่ช้าไม่เร็ว แสร้งเป็นมองไม่เห็นสายตาคาดคั้นระคนคาดโทษของภรรยา จริงอยู่ที่เขากับนางตกลงกันไว้ว่าจะไม่มีเรื่องปกปิด ยกเว้นเรื่องที่นางไม่ได้ถาม เขาจึงไม่ผิดหากไม่ได้บอกเล่า “หูเจียน เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ ในเมื่อท่านเขยของเจ้ารู้เรื่องภรรยาลับของช

ปลายฤดูหนาวอากาศเริ่มปลอดโปร่งและอบอุ่นขึ้น หลังกลับจากเรือนแม่สามี หลิวหมิงหย่วนรู้สึกเบื่อหน่ายจึงผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ออกไปเดินเล่นภายในจวน เดินไปพลางคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปพลาง ด้านหลังมีจื่อหรานติดตามอยู่เงียบ ๆ กลิ่นหอมเย็นของสมุนไพรล่องลอยมาตามสายลม นางหยุดฝีเท้า สองตาทอดมองป่าไผ่เบื้องหน้า นี่ข้าเดินมาไกลขนาดนี้เชียวหรือ? ป่าไผ่แห่งนี้ไม่ใช่นางไม่เคยมา ซ่งเทียนเหิงเคยพานางมาสองสามหนแล้ว ลึกเข้าไปสุดทางเดินมีบ้านไม้ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่หลังหนึ่ง เป็นที่พักอาศัยของท่านหมอเทวดาเจิ้ง หรือก็คือเจิ้งเหวินเสียน สหายอีกคนของสามี เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นคนรักความสงบ ป่าไผ่แห่งนี้จึงเป็นอาณาเขตหวงห้าม ไม่มีธุระห้ามย่างกราย ชีวิตแต่ละวันของท่านหมอหนุ่ม นอกจากศึกษาตำราแพทย์กับปรุงยา อาจมีบางครั้งที่ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรจำพวกล้ำค่าหายากเอง หลิวหมิงหย่วนจำได้ บรรยากาศรอบบ้านไม้ของเจิ้งเหวินเสียนดีมาก ป่าไผ่โอบล้อมรอบทิศทาง ร่มรื่นสบายตา สองฟากฝั่งด้านข้างมีเรือนสมุนไพรกับห้องปรุงยาขนาบทั้งซ้ายขวา แม้ไม่มีลมพัดก็ยังได้กลิ่นหอมสดชื่นของสมุนไพรหลากหลายชนิด เมื่อใ