ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา의 모든 챕터: 챕터 161 - 챕터 170

หลิวหมิงหย่วนกลับถึงจวนพบว่าซ่งเทียนเหิงมายืนรออยู่หน้าประตูใหญ่นานแล้ว นางส่งยิ้มหวานให้ จากนั้นปล่อยเขาโอบอุ้มกลับเรือนตามสัญญา กลิ่นอายความรักลอยตลบอบอวลทั่วจวนโหว ตลอดทางทั้งสองไม่ได้พูดคุยอะไรกัน กระทั่งถึงพื้นที่ส่วนตัวซึ่งก็คือห้องนอน บทสนทนาจึงเริ่มขึ้นทันที จื่อหรานปิดประตูห้องให้ผู้เป็นนายอย่างรู้หน้าที่ หันไปโบกมือไล่สาวใช้ให้อยู่ห่างรัศมีการได้ยิน ส่วนตนเองยืนเฝ้าหน้าห้องคอยระแวดระวัง ภายในห้องซ่งเทียนเหิงนั่งฟังภรรยาบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่จวนชินอ๋องอย่างตั้งใจ ใบหน้าหล่อเหลาคงความสุขุมเยือกเย็น ฟังไปพลางคิดคำนวณไปพลาง ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีแม้แต่การขมวดคิ้ว หลังเล่าเรื่องราวอย่างละเอียดครบถ้วน หลิวหมิงหย่วนปิดปากเงียบเพื่อให้ซ่งเทียนเหิงได้มีเวลาจัดการความคิดในหัว นางเท้าคางมองเสี้ยวหน้าคมคายระหว่างรอ ความเคร่งขรึมจริงจังของสามีทำให้นางระลึกถึงวันแรกที่เขายกทัพกลับเมืองหลวง เวลานั้นเขาสวมชุดเกราะสีทองควบขี่อาชาอยู่บนถนน ส่วนนางนั่งอยู่บนระเบียงชั้นสองของโรงเตี๊ยมฝูไหลกับญาติผู้พี่หญิง ใบหน้าเย็นชาไร้รอยยิ้มขับเน้นความองอาจสง่างาม ชั

หลิวหมิงหย่วนปรับเปลี่ยนอิริยาบถ เผยความกระตือรือร้นอยากรู้อยากเห็น สุ่ยหนิงผู้นี้ช่างน่าสนใจจริง ๆ ไม่รู้ต้องการอะไรจากจวนโหว นางมองหน้าซ่งเทียนเหิง ทันใดนั้นก็เกิดความคิดอยากหยอกเย้าสามี นางโน้มตัวเอามือเท้าคาง แววตาซุกซนระคนขบขัน ส่งผลให้น้ำเสียงยามเอื้อนเอ่ยมีเสียงหัวเราะปะปนออกมาด้วย “ท่านพี่ ในเมื่อสุ่ยหนิงไม่ใช่คนที่ศัตรูส่งมา เช่นนั้นเป็นไปได้หรือไม่ว่านางคือบุตรนอกสมรสของท่านพ่อ แฝงตัวเข้ามาเพื่อทวงฐานะให้ตนเองและมารดา” หลิวหมิงหย่วนหรี่ตาดูท่าทีตอบสนองของซ่งเทียนเหิง พูดต่อว่า “คนที่อาศัยอยู่ในบ้านไม้คือมารดาของนางกระมัง” วาจาเหลวไหลทำให้หลิวหมิงหย่วนถูกทำโทษด้วยการดีดหน้าผาก ซ่งเทียนเหิงหยักยิ้มพลางส่ายหน้าให้กับความคิดเหลวไหลของภรรยา แล้วว่า “สามียอมรับว่ามีบิดาเก่งกาจ แต่ท่านไม่ได้เก่งถึงขั้นทำบุรุษตั้งครรภ์ได้” หลิวหมิงหย่วนยกมือลูบหน้าผากทำแก้มป่อง “ข้าเห็นสุ่ยหนิงเป็นสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือน กิริยาท่าทางของนางก็ดูเรียบร้อยอ่อนหวาน ย่อมไม่คิดว่านางจะกล้าอยู่ตามลำพังกับบุรุษในที่ลับตา” “มีบุตรสาวบ้านใดอยู่ตามลำพังกับบิดาไม่ได้

อู๋ซั่วหยางเงียบ เกาหงซวนเห็นดังนั้นถึงกับยิ้มไม่ออก แต่ยังคงท่าทีสุขุมพูดต่อว่า “ท่านอ๋องไม่คิดอธิบายอะไรให้กระหม่อมเข้าใจสักหน่อยหรือพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดท่านอ๋องถึงเลี้ยงสตรีที่มีใบหน้าเหมือนหลิวหมิงหย่วน ท่านอ๋องเคยบอกกระหม่อมว่าการเข้าหานางคือผลประโยชน์” เขาหรี่ตา ในใจกระจ่างแจ้งต่อเรื่องบางเรื่อง “ท่านอ๋องคงไม่ได้ตกหลุมที่ทรงขุดขึ้นมาเองนะพ่ะย่ะค่ะ จากหลอกให้คนอื่นรัก สุดท้ายเป็นรักคนอื่นเข้าเสียเอง” อู๋ซั่วหยางประสานสายตากับเกาหงซวน เขาต้องพยายามอย่างหนักไม่ให้ตนเองแสดงความหวั่นไหวออกมา ร่างสูงใหญ่เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ใช้น้ำเสียงอ่อนโยนตอบกลับไม่ช้าไม่เร็ว “หงซวน ที่ผ่านมาเจ้าเคยเห็นข้าทำอะไรต้องอธิบายกับผู้อื่นด้วยหรือ กระทั่งประมุขแผ่นดินยังไม่กล้ายุ่งเรื่องของข้า เจ้าแน่ใจว่าจะยื่นมือตนเองเข้ามา” เกาหงซวนหาได้ครั่นคร้ามต่อแรงกดดันที่อู๋ซั่วหยางปล่อยออกมาทางวาจาไม่ “กระหม่อมมิกล้า เพียงอยากเตือนความจำท่านอ๋องสักนิด เวลานี้อำนาจทางการทหารในมือหลิวโหวได้โอนย้ายมาอยู่ในมือบิดากระหม่อมแล้ว ดังนั้นคนที่จะช่วยการใหญ่ของท่านอ๋องให้สำเร็จคือตระกูลเกามิใ

หลายวันถัดมา ณ โรงเตี๊ยมสภาพกลางเก่ากลางใหม่ไม่สะดุดตาผู้คนแห่งหนึ่ง อู๋ซั่วหยางพลิกตัวลงจากหลังม้าเดินเข้าประตูหลังของโรงเตี๊ยม ด้านในมีเด็กหนุ่มหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งรอต้อนรับ หลังทักทายกันเรียบร้อย เด็กหนุ่มได้พาเขาเดินลัดเลาะไปตามทางเดิน กระทั่งถึงภูเขาจำลองข้างกำแพง เด็กหนุ่มจัดการเปิดกลไก ภูเขาจำลองแยกตัวออกเป็นสองฝั่ง เผยเส้นทางลับของห้องใต้ดินให้เห็น “คนที่ท่านอ๋องต้องการพบรออยู่ด้านล่างนานแล้ว เชิญท่านอ๋อง” เด็กหนุ่มผายมือเชื้อเชิญแขกสูงศักดิ์อย่างนอบน้อม อู๋ซั่วหยางเดินตามเส้นทางลับโดยอาศัยคบเพลิงติดผนังซึ่งถูกจุดขึ้นเองตามกลไกการก้าวเดินของคน สุดทางคือประตูหินบานใหญ่ เขายื่นมือบิดฐานคบเพลิงฝั่งขวามือเพื่อเปิดกลไกประตู เสียงครืดดังขึ้น ประตูหินขยับยก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาภายใน “แต่ไหนแต่ไรเราสองคนไม่เคยคบค้าสมาคม ท่านอ๋องอยากพบหม่อมฉัน ไม่ทราบมีเรื่องอะไรต้องการให้หม่อมฉันช่วยหรือเพคะ” เสียงหวานรื่นหูดังขึ้นหลังประตูหินปิดสนิท หญิงสาวผู้ปกปิดใบหน้าลุกจากเก้าอี้ ยอบกายคารวะบุรุษสูงศักดิ์เบื้องหน้า ท่วงท่าอ่อนหวานสง่างามเจือความสุขุมเย

เหออิ้งอี๋วางกาน้ำชากลับที่เดิม ช้อนตาขึ้นประสานดวงตาใคร่รู้ของหลิวหมิงหย่วน ริมฝีปากสีดอกท้อแย้มยิ้ม พูดกลั้วหัวเราะว่า “ฮูหยินซื่อจื่อคงไม่ทราบว่าญาติผู้น้องของข้าหาใช่คนใจกว้างกับศัตรู นางมักมีความสุขทุกครั้งที่เห็นศัตรูล้ม หากไม่จัดงานเลี้ยงก็ต้องจุดพลุฉลอง ไหนเลยจะพูดเพียงปล่อยไปชดใช้กรรมในนรกแล้วจบ เคยได้ยินมาว่าสตรีหลังแต่งงานจะสุขุมเยือกเย็นเป็นผู้ใหญ่ขึ้น วันนี้เห็นกับตา นับว่าไม่กล่าวเกินจริงแม้แต่น้อย” หลิวหมิงหย่วนหัวเราะเบิกบาน ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธในเรื่องนี้ ในใจลอบคิด นางหรือใจดีมีเมตตาต่อศัตรู ทั้งหมดเป็นเพียงการสร้างภาพให้ตนเองดูดีในสายตาญาติผู้พี่หญิงเท่านั้น หลายวันมานี้ซ่งเทียนเหิงมีงานราชการติดพันอยู่ที่ค่าย เป็นเหตุให้ไม่ได้กลับบ้านมาหานาง นางจึงไม่รู้สาเหตุการตายที่แท้จริงของเกาหงซวน กระนั้นก็พอคาดเดาได้อยู่บ้าง เดิมตั้งใจเพียงยุยงความสัมพันธ์ของสองฝ่ายให้แตกแยกจนมิอาจร่วมมือกันอย่างราบรื่น ไม่นึกว่าเรื่องราวจะใหญ่โตถึงขั้นฆ่ากันตาย ชวนให้อยากรู้เสียแล้วว่าเกาหงซวนไปทำอะไรให้อู๋ซั่วหยางเดือดดาล เขาถึงมอบความตายที่แสนอัปยศอดสูต่อตนเอง