All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 91 - Chapter 100

ฟินลีย์เดินมาตรงทางเดินแคบ ๆ ที่แบ่งโซน เป็นพื้นที่สำหรับนั่งพักผ่อน เหมือนกับคนละโลกกับภายใน บรรยากาศยามเย็นมีความเงียบปกคลุมรอบด้าน แสงไฟที่ส่องนำทางนั้นค่อย ๆ มืดสลัวที่นี่ไม่มีท้องฟ้า หรือดวงดาวให้ได้มอง จะมีก็แต่กำแพงสูงเสริมเหล็กพิเศษหนาเกือบหนึ่งเมตร แต่ยังดีที่มีพื้นที่เล็ก ๆ ให้ได้นั่งเล่น แม้มันจะไม่มีต้นไม้ประดับประดา แต่มันก็มีหินรูปร่างแปลกประหลาดสวย ๆ ให้ได้มองเสียงถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าของฟินลีย์ ทำให้คนที่แอบมองอยู่หลังกำแพงต้องเดินออกมาจากตรงนั้น โดมินิคก้าวขามาหาฟินลีย์ ที่นั่งทำหน้าหมดอาลัยตายอยากตั้งแต่เข้ามาที่นี่แล้วเขาสังเกตเห็นมันแต่ไม่ได้คิดเอ่ยถามตรง ๆ แต่ดูเหมือนว่าคนที่เขาให้ความสนใจอยู่ กำลังจะต้องการที่พักใจ แต่ไม่รู้ว่าตัวเองจะช่วยได้มากน้อยแค่ไหน แต่โดมินิคขอลองทำหน้าที่นี้ดูสักครั้ง“ขอนั่งด้วยคนนะครับ”ชายนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลจ้องมองคนที่นั่งอยู่ พลางนั่งลงข้างกายฟินลีย์ เสียงของโดมินิคดึงฟินลีย์ออกจากห้วงความคิด เขาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่จะหันไปยิ้มให้โดมินิคแหย ๆ แต่แววตายังคงหม่นหมองเช่นเคย“ได้สิครับ”ฟินลีย์ตอบไม่เต็มเสียงนัก ก่อนที่จะหันหน้าก

อาหารค่ำคืนนี้หน้าตาน่าทาน ถูกเสิร์ฟบนโต๊ะอาหาร มื้อนี้ฟินลีย์ทำทาโก้เมนูสุดโปรดของโทเบียส ที่เขาชอบทานเป็นประจำ มันทำมาจากแป้งตอร์ติญ่า เวลาเคี้ยวให้ความกรุบกรอบ และความชุ่มฉ่ำจากเนื้อและชีส ราดด้วยซอสเผ็ด ยิ่งเพิ่มความอร่อยให้กับเมนูนี้เข้าไปใหญ่ แถมยังมีนาโชเอาไว้ให้โทเบียสได้ทานเล่นด้วยแต่ดูเหมือนว่าอาหารจานโปรดที่โทเบียสเคยชอบทาน วันนี้มันดูไม่ถูกปากเขาเอาเสียเลย บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอึมครึมจนน่าอึดอัด ความเงียบปกคลุมจนฟินลีย์รับรู้ได้ถึงไอเย็นที่แผ่กระจายออกจากตัวโทเบียส สายตาที่เย็นชา ไร้แววมันทำให้ฟินลีย์รู้สึกห่างเหินจากโทเบียสมากขึ้นเรื่อย ๆความสัมพันธ์มันแย่ลงทุกวัน ทุกอย่างช่างอึมครึมเหมือนแรงกดอากาศภายในห้องต่ำสุด โทเบียส โดมินิค ฟินลีย์ และ เซบาสเตียน นั่งทานอาหารกัน ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวเพียงเพราะสีหน้าแววตาของโทเบียสที่เย็นชา มันเย็นจนเหมือนมีรังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปรอบกายเขา ไอเย็นที่แผ่ซ่านไปรอบ ๆ ตัวโทเบียส มันทำให้เซบาสเตียนและโดมินิครับรู้ได้เป็นอย่างดี ว่าตอนนี้อีกฝ่ายต้องการที่จะอยู่เงียบ ๆ ไม่ต้องการพูดคุยอะไรกับใครแม้แต่คำเดียว“หลายวันมานี่บรรยากาศ

ภายในห้องสี่เหลี่ยมบรรยากาศเริ่มอึดอัดขึ้นทุกที เมื่อทั้งสองยังคงจ้องมองกัน ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แสงไฟสลัว ๆ จากโคมไฟหัวเตียงส่องสว่าง สะท้อนให้เห็นเงาของทั้งสองพาดผ่านกับผนังห้องสีขาว อยู่ ๆ ฟินลีย์ก็ระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ทำเอาโทเบียสถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม“นี่โทเบียส...คุณสำคัญตัวเองผิดไปหรือเปล่า คุณไม่ใช่ผัวผมนะ”“เราก็แค่คนเคยเอาแค่นั้นเองอย่าคิดมากสิ เรื่องแบบนี้มันไม่จำเป็นต้องมาผูกมัดกันหรอกจริงไหม...โทเบียส”ไม่พูดเปล่าฟินลีย์ยังทำหน้าตายิ้มเยาะใส่โทเบียส เหมือนท้าทายเขาอย่างนั้นแหละ คำพูดที่ถูกเปล่งออกมาจากปากฟินลีย์ เล่นเอาโทเบียสหน้าชาไปไม่เป็นเขาเหมือนโดนไม้หน้าสามฟาดเข้าที่หน้าเต็ม ๆ “ใช่สิ...ฉันมันไม่ได้มีค่ามากพอสำหรับนายอยู่แล้วนี่ ทุกวันนี้นายยังจำฉันไม่ได้เลยด้วยซ้ำฟินลีย์” คลื่นความรู้สึกอัดอั้นตันใจ ของคนที่ถูกลืมเลือนถาโถมเข้าใส่โทเบียส หัวใจเขาเหมือนถูกฟินลีย์บีบจนแหลกคามือ ยังไม่พอเศษใจนั้นยังถูกไปโยนทิ้งอีกต่างหากเขาจ้องมองคนตัวเล็กนิ่งจนเย็น สายตาของโทเบียสทำให้ฟินลีย์ถึงกับกลืนน้ำลายฝืด ๆ ลงคอ และเพิ่งตระหนักว่าตอนนี้ตัวเองพูดแรงเกินไปแ

เสียงประตูห้องถูกเปิดออก แล้วปิดลงช้า ๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินเข้ามาอย่างสม่ำเสมอ มาหยุดอยู่ตรงข้างเตียง โทเบียสยืนจ้องมองฟินลีย์ ที่นอนหลับตาพริ้มราวกับลูกกวางน้อยสายตาว่างเปล่าเย็นชา จ้องมองคนบนเตียงอยู่นาน ก่อนที่จะนั่งลงข้างกายฟินลีย์ มือหนาดึงผ้าห่มที่ร่นไปอยู่ตรงปลายเท้าขึ้นมาห่มให้คนตัวเล็ก พลางพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างแรง เหมือนคนที่คิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัวตลอดเวลา“ทำไมต้องเป็นนายด้วยฟินลีย์…”เสียงพึมพำอยู่ในลำคอของโทเบียสเอ่ยออกมาเบา ๆ มือหนาค่อย ๆ เอื้อมไปปัดผมที่ปกคลุมใบหน้าขึ้นมา ก่อนที่จะไล่ระดับสายตามองคนตรงหน้า จากไรผมสีน้ำตาล มายังคิ้วเรียวสวยรับกับจมูกที่โด่งเป็นสัน ปากบางสีชมพูน่าสัมผัสมันทำให้โทเบียสเผลออมยิ้มโดยไม่รู้ตัว “ฉันอยากจะฆ่านายให้ตาย ๆ ไปซะ แต่ฉันก็ทำไม่ได้ฟินลีย์...ให้ตายสิ ฉันควรจะทำยังไงกับนายดี?” ความคิดฟุ้งซ่านบินวนในหัวคนพี่ มันเหมือนมารดำกับมารขาวที่คอยเถียงกันไม่ยอมหยุด ว่าจะทำหรือไม่ทำดี แต่มารขาวก็ชนะทุกครั้งไปโทเบียสโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ คนตัวเล็กที่นอนหลับตาพริ้ม ก่อนที่จะค่อย ๆ เอาริมฝีปากหยักประกบส่วนเดียวกัน แล้วรีบผละมันออก เ

ความเงียบในห้องขาวแน่นทึบ ที่ถูกอัดด้วยคอนกรีตหนึ่งเมตร มันเงียบงันจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ อยู่เหนือเพดานความเย็นของอากาศแตะผิวจนคนตัวเล็กขนลุก ฟินลีย์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ในความสว่างของไฟเอลอีดีสีขาว ที่ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นช่วงเช้าหรือเย็นเตียงนุ่มยุบไปทางหนึ่งด้วยน้ำหนักตัวของใครบางคน ผ้าปูที่นอนสีขาวเรียบตึงไร้รอยยับตัดกับเงาร่างกำยำ ที่กอดรัดเขาไว้จากด้านหลัง ท่อนแขนแข็งแรงวางพาดเหนือเอว ราวกับต้องการย้ำให้แน่ใจ ว่าคนในอ้อมแขนจะไม่หายไปไหนอีกกลิ่นครีมอาบน้ำหอมสดชื่นบนผิวของโทเบียส มันหอมแตะปลายจมูก พอจะทำให้หัวใจคนตัวเล็กวูบไหว ฟินลีย์นิ่งฟังเสียงหัวใจตัวเอง ที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เขาขยับเพียงเล็กน้อย ทว่าแรงรัดจากแขนแกร่งนั้นตอบกลับช้า ๆ แต่ชัดเจนเหมือนคำเตือนว่าอย่าคิดหนี“โทเบียส...”ฟินลีย์เอ่ยเรียกชื่อคนพี่เสียงแผ่วเบา ไม่กล้าให้เสียงเล็ดลอดพ้นริมฝีปากมากนัก เสียงของคำว่า “รัก” เมื่อคืนยังวนเวียนอยู่ในหู ประโยคสารภาพที่หลุดผ่านสายสนทนา ที่เขาได้ยินตอนที่แสร้งหลับ มันชัดเจนทุกถ้อยคำแต่กลับทรมานใจตัวเอง “ฉันรักฟินลีย์” คำง่าย ๆ ที่เหมือนปลายมีดกำลังทิ่มแทงอกของเขา ให้