All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 11 - Chapter 20

ริมฝีปากของฟินลีย์สั่นระริกด้วยความหวาดกลัว “มันเข้ามาที่นี่ได้ยังไง...มันรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นี่?” คำถามมากมายเต็มหัวฟินลีย์ไปหมด เหมือนดั่งเมฆหมอกที่ลอยฟุ้งเต็มท้องฟ้าจนมองไม่เห็นดวงดาว เขาทำตัวไม่ถูกเมื่อชายชุดดำเดินจ้ำอ้าวมาหาเขา หมายจะเอาชีวิตด้วยมีดที่อยู่ในมือของมัน“ร้องไห้ตายก็ไม่มีใครได้ยินแกหรอก ไอ้สายลับนั่นมันไม่อยู่ช่วยแกหรอก มันอยากให้แกตาย ๆ ไปเสียด้วยซ้ำไอ้เด็กโง่!!”มันเค้นเสียงเหี้ยมออกมาจากลำคอ สายตามาดร้ายจ้องมองมายังคนที่ยืนตัวสั่นอยู่ที่มุมห้อง ฟินลีย์กลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคออย่างยากลำบาก พลางนึกในใจหรือว่าไอ้หมอนี่จะเป็นคนที่โทเบียสปล่อยให้เข้ามาฆ่าเขาเพราะที่นี่เป็นเซฟเฮาส์ของโทเบียส มันควรจะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเขา แต่ทำไมกันไอ้สารเลวนี่มันถึงเข้ามาได้ง่าย ๆ และรู้ไวขนาดนี้ เขาเพิ่งมาถึงเองยังไม่พักเลยเสียด้วยซ้ำไม่มีใครรู้ว่าเขามากับโทเบียส นอกจากโดมินิคและเซบาสเตียน และแทบไม่มีความเป็นไปได้เลย ว่าสองคนนั้นจะเป็นคนบอกไอ้สารเลวนี่ว่าเขาอยู่ที่นี่เพราะจากท่าทีท

 (“ว่าไงพวก...อย่าบอกนะว่าตีกับฟินลีย์ตั้งแต่ยังไม่ถึงเซฟเฮาส์ แล้วจะให้ฉันไปรับฟินลีย์มาอยู่ด้วย”) ((“เปล่า...จะให้แกช่วยบอกคนของเรามาช่วยเก็บศพที่เซฟเฮาส์ฉันหน่อย”)) โทเบียสเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวอะไร ราวกับว่าสิ่งที่เขาเอ่ยออกไปเป็นเรื่องธรรมดา แต่ฟินลีย์ยังไม่หายหน้าชา ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกเลยเสียด้วยซ้ำ (“อะไรนะ!!...อย่าบอกนะว่าแกฆ่าฟินลีย์ตายไปแล้ว แม่งเอ๊ย!! ไอ้โทเบียสแกนี่มัน....”) ((“หยุด!!”)) เซบาสเตียนเงียบเสียงทันทีที่ได้ยินโทเบียสตะโกนอย่างดังกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ จนเขาถึงกับต้องเอามันออกไกล ๆ หูของตัวเอง ((“นี่แก่จะบ้าหรือไง ใครจะไปฆ่าพยานตัวเอง”)) (“ก็แกไง...ฉันคิดว่าแกยิงฟินลีย์ตายน่ะสิ พอบอกให้คนของเราไปช่วยเก็บศพ") ("ขนาดตอนที่ฟินลีย์โดนไอ้บ้านั่นเอาปืน

ดูเหมือนว่าโดมินิคก็คงไม่ใช่คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้แน่นอน ภายในหัวของโทเบียสเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ว่าใครกันที่เป็นคนอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นี้ ใครเป็นคนส่งคนมาจัดการฟินลีย์ถึงเซฟเฮาส์ของเขา และทำไมมันถึงเข้ามาที่นี่ได้ง่าย ๆ โดยที่ไม่มีสัญญาณแจ้งเตือนของระบบรักษาความปลอดภัย ที่เขาติดไว้เต็มบ้านเลยแม้แต่นิดเดียวโดมินิคไม่รอช้า เขาสืบเท้าก้าวเดินผ่านหน้าเซบาสเตียนและโทเบียสขึ้นด้านบนทันที เพื่อไปหาฟินลีย์ เขาคิดในใจป่านนี้ฟินลีย์คงตกใจจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว หลังจากเจอเหตุการณ์เลวร้ายติดต่อกันในวันเดียวเสียงฝีเท้าก้าวเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องนอนของโทเบียส โดมินิคยกมือขึ้นเคาะประตูเบา ๆ สามครั้ง ก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อคนด้านในเบา ๆ“ฟินลีย์ครับ ผมโดมินิคเอง...ผมขอเข้าไปข้างในนะครับ”โดมินิคเอ่ยเรียกคนด้านใน แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับจากฟินลีย์แม้แต่คำเดียว “ผมขอเสียมารยาทนะครับฟินลีย์ ผมเป็นห่วงคุณจริง ๆ” หลังจากคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง คนนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลก็ไม่รอช้า เขารีบเปิดประตูเข้าไปด้านในทันทีภาพที่เห็นตรงหน้าคือ ฟิ

โทเบียสยืนนิ่งราวกับต้องมนต์สะกด ดวงตาคมเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงเรียกชื่อเขาซ้ำ ๆ"โทเบียส!!...โทเบียส!!"สุ้มเสียงคนด้านนอกแหบพร่าฟังดูน่าขนลุก เสียงนั้นมันคือเสียงของ “เอลเลียต” เพื่อนสนิทที่เสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อน ตอนที่ฟินลีย์บอกว่าคนร้ายหน้าคล้ายกับผู้ชายที่ถ่ายรูปกับเขาและเซบาสเตียน โทเบียสไม่เชื่อว่ามันจะเป็นเอลเลียต เพราะเอลเลียตตายไปแล้วแต่ตอนนี้เอลเลียตมาตะโกนเรียกเขาอยู่หน้าประตู หรือผู้ชายที่ฟินลีย์เห็นอาจจะเป็นเอลเลียตจริง ๆ มันเป็นไปได้อย่างไรกัน คำถามมากมายตบตีกันในหัวอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้"เอลเลียต..."โทเบียสพึมพำชื่อนั้นออกมาเบา ๆ ราวกับละเมอ มือที่กำปืนแน่นเริ่มสั่นเทา ความรู้สึกสับสน และตกใจประเดประดังเข้ามาในหัวจนแทบระเบิด เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น “เอลเลียตตายไปเมื่อสองปีที่แล้ว ฉันเห็นศพเอลเลียต ฉันไปงานศพ แล้วนี่มันอะไรกัน? หรือว่าฉันฝันไป?” คนตัวสูงพยายามแยกแยะว่าสิ่งที่เกิดคือความฝันห

โทเบียสกำจดหมายในมือแน่น กระดาษเนื้อดีถูกขยำจนยับยู่ยี่ แต่มันก็ไม่อาจระบายความรู้สึกภายในใจของเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว ตอนนี้โทเบียสรู้สึกสับสนไปหมด มันถาโถมเข้าใส่ใจเขา ราวกับคลื่นยักษ์ซัดสาดไม่หยุดเขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เอลเลียตที่ตายไปแล้วกลับฟื้นคืนชีพได้อย่างไร องค์กรลับดอกลิลลี่สีดำปรากฏตัวขึ้น และเกมลึกลับที่เขาไม่รู้กฎกติกา ทุกอย่างดูเลวร้ายเกินกว่าจะรับไหวโทเบียสเหลือบมองไปที่นาฬิกาที่ติดอยู่บนผนังห้อง ตอนนี้เป็นเวลาตีสามยี่สิบสองนาที ความมืดมิดปกคลุมทั่วทั้งห้อง มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟข้างเตียงเท่านั้น ที่ให้ความสว่าง แต่แสงนั้นกลับยิ่งทำให้เงาของเฟอร์นิเจอร์ต่าง ๆ ดูน่ากลัวยิ่งขึ้น ราวกับมีปีศาจซ่อนตัวอยู่เขาปรายตามองฟินลีย์ที่ยังคงยืนตัวสั่นอยู่ ดวงตาสีเทาเต็มไปด้วยความวิตกและหวาดหวั่น โทเบียสรู้สึกผิดไม่น้อย ที่ลากฟินลีย์เข้ามาพัวพันกับเรื่องอันตรายนี้ด้วยเขาไม่ควรปล่อยให้ฟินลีย์อยู่ที่นี่ต่อ หลังจากเหตุการณ์ที่มีคนร้ายบุกเข้ามาในเซฟเฮาส์ หมายจะเอาชีวิตฟินลีย์ แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อมันคือคำสั่งของโดมินิคนี่ กลายเป็นว่าฟินลีย์ต้องมา