All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 21 - Chapter 30

โทเบียสกำจดหมายในมือแน่น กระดาษเนื้อดีถูกขยำจนยับยู่ยี่ แต่มันก็ไม่อาจระบายความรู้สึกภายในใจของเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว ตอนนี้โทเบียสรู้สึกสับสนไปหมด มันถาโถมเข้าใส่ใจเขา ราวกับคลื่นยักษ์ซัดสาดไม่หยุดเขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เอลเลียตที่ตายไปแล้วกลับฟื้นคืนชีพได้อย่างไร องค์กรลับดอกลิลลี่สีดำปรากฏตัวขึ้น และเกมลึกลับที่เขาไม่รู้กฎกติกา ทุกอย่างดูเลวร้ายเกินกว่าจะรับไหวโทเบียสเหลือบมองไปที่นาฬิกาที่ติดอยู่บนผนังห้อง ตอนนี้เป็นเวลาตีสามยี่สิบสองนาที ความมืดมิดปกคลุมทั่วทั้งห้อง มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟข้างเตียงเท่านั้น ที่ให้ความสว่าง แต่แสงนั้นกลับยิ่งทำให้เงาของเฟอร์นิเจอร์ต่าง ๆ ดูน่ากลัวยิ่งขึ้น ราวกับมีปีศาจซ่อนตัวอยู่เขาปรายตามองฟินลีย์ที่ยังคงยืนตัวสั่นอยู่ ดวงตาสีเทาเต็มไปด้วยความวิตกและหวาดหวั่น โทเบียสรู้สึกผิดไม่น้อย ที่ลากฟินลีย์เข้ามาพัวพันกับเรื่องอันตรายนี้ด้วยเขาไม่ควรปล่อยให้ฟินลีย์อยู่ที่นี่ต่อ หลังจากเหตุการณ์ที่มีคนร้ายบุกเข้ามาในเซฟเฮาส์ หมายจะเอาชีวิตฟินลีย์ แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อมันคือคำสั่งของโดมินิคนี่ กลายเป็นว่าฟินลีย์ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายครั้งน

โทเบียสและฟินลีย์ใช้เวลาทั้งคืน ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับองค์กรดอกลิลลี่สีดำ แต่ก็ไม่พบอะไรมากนัก องค์กรนี้ลึกลับมาก ไม่มีใครรู้ที่มาที่ไป รู้เพียงแค่ว่าเป็นองค์กรที่อันตรายมาก และมีอิทธิพลมาก ๆแต่สัญลักษณ์ดอกลิลลี่สีดำนี้ เป็นสัญลักษณ์โทเบียสคุ้นเคยมาก จนเขาเองก็สับสนไปหมด ว่าทำไมมันถึงต้องเป็นสัญลักษณ์นี้ มันมีความเกี่ยวข้องอะไรกัน"ผมว่าเราควรติดต่อคุณโดมินิค เขาอาจจะรู้จักองค์กรนี้"ฟินลีย์เสนอความคิดเห็น โทเบียสเสมองคนที่นั่งข้างเขาพลางพยักหน้า เขาเองก็คิดแบบนั้นเช่นกัน เรื่องนี้เขาควรปรึกษาโดมินิค อย่างน้อยโดมินิคอาจจะมีข้อมูลเกี่ยวกับองค์ลึกลับนี้บ้าง"นายพูดถูก โดมินิคอาจจะช่วยเราได้"โทนเสียงนิ่งเรียบเปล่งออกมา โทเบียสตัดสินใจโทรไปหาโดมินิค เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหานายตัวเองทันที รอสายไม่นานนักโดมินิคก็รับสาย(“ว่าไงโทเบียส...โทรมาเอาป่านนี้”)คนปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ราวกับคนที่เพิ่งตื่นนอน((“บอส...เอลเลียตมาหาผม”))โทเบียสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ คนปลายสายถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ เมื่อพูดถึงเอลเลียต(“.......”)(“เอลเลียต? ...เอลเลียตตายแล้วนะ คุณกำลังล้อผมเล่นหรือเป

รถยนต์เสียหลักหมุนคว้างกลางถนน ก่อนจะพุ่งชนเข้ากับต้นไม้ข้างทางอย่างแรง เสียงกระแทกดังสนั่น เปรียบเสมือนโลกทั้งใบของโทเบียสหมุนคว้าง เขารู้สึกถึงแรงกระแทกที่ศีรษะ ก่อนที่สติจะดับวูบไปโทเบียสลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ หนังตารู้สึกหนักราวกับมีก้อนหินทับเอาไว้ เขารู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง และมองเห็นภาพเบลอ ๆ มันเลือนรางไม่ชัดเจน ร่างกำยำพยายามขยับตัวแต่ก็ทำไม่ได้ เขารู้สึกเหมือนมีอะไรหนัก ๆ ทับร่างกายของเขาอยู่"ฟิน...ฟินลีย์"เสียงครางเรียกชื่อฟินลีย์เบา ๆ เสียงของโทเบียสแหบพร่า แม้ว่าเขาจะพยายามเปล่งเสียงออกมา แต่มันก็ดังได้เพียงเท่านี้ ไม่มีเสียงตอบรับจากฟินลีย์ โทเบียสบังคับตัวเองให้ลืมตาขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ภาพตรงหน้าเริ่มชัดเจนขึ้นเขาเห็นรถยนต์พังยับเยิน กระจกแตกละเอียด เศษเหล็กกระจัดกระจาย และร่างของฟินลีย์นอนแน่นิ่ง เลือดสีแดงสดไหลนองเต็มใบหน้ามนของฟินลีย์ มันแทบไม่เห็นสีผิวเขาเลยเสียด้วยซ้ำ"ฟินลีย์!!"คนที่ได้สติตะโกนสุดเสียง เมื่อเห็นสภาพของฟินลีย์ในตอนนี้ โทเบียสหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม พลางคิดในใจเพราะเขาแท้ ๆ ฟินลีย์ถึงต้องมาอยู่ในสภาพนี้

เมื่อได้ยินคำตอบของฟินลีย์ มันทำให้โทเบียสรู้สึกเป็นห่วงเซบาสเตียนขึ้นมาจับใจ เขาหวังว่าเซบาสเตียนจะปลอดภัย เพราะตอนที่เซบาสเตียนโทรมาหาเขา ดูเหมือนว่าเซบาสเตียนก็กำลังตกอยู่ในสถานการณ์คับขันเช่นกัน"โทเบียส...ผมดีใจที่คุณปลอดภัยนะ"ฟินลีย์เอ่ยเสียงนุ่มหู พลางยิ้มให้โทเบียสอ่อน ๆ เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงดีใจที่โทเบียสไม่ตาย ๆ ไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด เพราะโทเบียสทำไม่ดีกับเขาไว้ตั้งเยอะแต่พอถึงเวลาที่เขานอนนิ่งไม่ไหวติง ฟินลีย์กับรู้สึกเป็นห่วงเขาขึ้นมาเสียอย่างนั้น โทเบียสมองฟินลีย์ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มันมีความรู้สึกหลากหลายเข้ามาในใจเต็มไปหมด"ขอบคุณนะฟินลีย์...ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันและอยู่เฝ้าฉัน"เขาจ้องมองดวงตาสีเทาของฟินลีย์ ความรู้สึกขอบคุณเอ่อล้นในหัวใจคนที่หัวใจด้านชา ฟินลีย์ยิ้มบาง ๆ ใบหน้าแดงระเรื่อ เหมือนมีไอร้อนระอุไปทั่วทั้งใบหน้า จนฟินลีย์ต้องรีบเบนหน้าหนีไปทางอื่นโทเบียสไม่รู้ว่าเพราะอะไร แค่เพียงได้เห็นรอยยิ้มนั้น หัวใจที่ด้านชากลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด สายตาที่โทเบียสจ้องมองมามันทำให้ฟินลีย์รู้สึกเขินอายไม่น้อย “อย่ามองกันแบบนั้นสิ...ผม

"ผมรู้ว่าคุณกำลังสับสน แต่ผมอยากให้คุณเชื่อใจผม ผมจะช่วยคุณและฟินลีย์ เพราะตอนนี้ไม่ใช่แค่คุณที่มันตามล่า แต่มันเหมารวมฟินลีย์ไปด้วยอีกคนแล้ว"น้ำเสียงหนักอกหนักใจของนายหนุ่มเอ่ยขึ้น สายตาห่วงใยถูกทอดมองไปยังฟินลีย์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ โทเบียส ฟินลีย์ทำได้เพียงเม้มปากเข้าหากันเป็นเส้นตรง แต่สีหน้าแววตาบ่งบอกได้ถึงความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด คนหน้ามนเลือกที่จะเก็บอาการไว้ไม่พูดอะไรออกไปโทเบียสปรายตามองโดมินิคอยู่คู่หนึ่ง เขารู้สึกดีและขอบคุณโดมินิค ที่ช่วยเขาให้รอดพ้นจากเหตุการณ์ในคืนนั้น และก็เชื่อใจว่านายตัวเองจะสามารถสืบหาข้อมูลขององค์กรดอกลิลลี่สีดำได้ในไม่ช้า อีกทั้งยังไม่ได้มีข้อกังขาอะไรในตัวเจ้านายของตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะถ้าโดมินิคไม่ส่งคนมาช่วยเขาและฟินลีย์ในคืนนั้น เขาอาจไม่ได้มานั่งคุยกันบนโต๊ะอาหารในวันนี้ก็ได้“ได้ครับบอส”“เซบาสเตียนแกช่วยเอาเอกสารแฟ้มคดีของผู้หญิงคนนั้น แล้วก็กล่องที่อยู่ในลิ้นชักหัวเตียงมาให้ฉันหน่อย”โทเบียสเอ่ยเสียงเรียบ เขาหันไปสบตาเซบาสเตียนเพียงครู่ ก่อนที่จะกลับมาโฟกัสอาหารที่อยู่ตรงหน้า