All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 21 - Chapter 30

รถยนต์เสียหลักหมุนคว้างกลางถนน ก่อนจะพุ่งชนเข้ากับต้นไม้ข้างทางอย่างแรง เสียงกระแทกดังสนั่น เปรียบเสมือนโลกทั้งใบของโทเบียสหมุนคว้าง เขารู้สึกถึงแรงกระแทกที่ศีรษะ ก่อนที่สติจะดับวูบไปโทเบียสลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ หนังตารู้สึกหนักราวกับมีก้อนหินทับเอาไว้ เขารู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง และมองเห็นภาพเบลอ ๆ มันเลือนรางไม่ชัดเจน ร่างกำยำพยายามขยับตัวแต่ก็ทำไม่ได้ เขารู้สึกเหมือนมีอะไรหนัก ๆ ทับร่างกายของเขาอยู่"ฟิน...ฟินลีย์"เสียงครางเรียกชื่อฟินลีย์เบา ๆ เสียงของโทเบียสแหบพร่า แม้ว่าเขาจะพยายามเปล่งเสียงออกมา แต่มันก็ดังได้เพียงเท่านี้ ไม่มีเสียงตอบรับจากฟินลีย์ โทเบียสบังคับตัวเองให้ลืมตาขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ภาพตรงหน้าเริ่มชัดเจนขึ้นเขาเห็นรถยนต์พังยับเยิน กระจกแตกละเอียด เศษเหล็กกระจัดกระจาย และร่างของฟินลีย์นอนแน่นิ่ง เลือดสีแดงสดไหลนองเต็มใบหน้ามนของฟินลีย์ มันแทบไม่เห็นสีผิวเขาเลยเสียด้วยซ้ำ"ฟินลีย์!!"คนที่ได้สติตะโกนสุดเสียง เมื่อเห็นสภาพของฟินลีย์ในตอนนี้ โทเบียสหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม พลางคิดในใจเพราะเขาแท้ ๆ ฟินลีย์ถึงต้องมาอยู่ในสภาพนี้

แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างบานใส กระทบลงมาที่ใบหน้าของโทเบียส เขาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่น เสียงนกร้องเบา ๆ ดังลอดมาจากภายนอกโทเบียสค่อย ๆ ดันตัวเองลุกจากเตียง เดินไปที่ประตูกระจกบานเลื่อน เขาเปิดมันออกช้า ๆ แสงจากทะเลสาบกรีนวูดไหลทะลักเข้ามาในห้อง น้ำสะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับ เงาแนวต้นไม้สูงทอดตัวไกลสุดสายตา และลมจากผิวน้ำพัดเอาความเย็นเข้ามา ทำให้ในหัวใจรู้สึกสงบบ้านพักหลังนี้ของโดมินิค ตั้งอยู่บริเวณชายแดนระหว่างรัฐนิวยอร์กและนิวเจอร์ซีย์ ห่างจากแมนฮัตตันประมาณ 80 กิโลเมตร แถวนี้เป็นทะเลสาบที่เงียบสงบ มีบ้านพักตากอากาศที่มีความเป็นส่วนตัวสูง คนตัวสูง 190 เซนติเมตร เหลือบสายตาไปมองทางฟินลีย์ ที่กำลังจัดโต๊ะอาหารเช้าอยู่ที่ระเบียง มันเป็นภาพที่ชินตาสำหรับเขาไปเสียแล้วฟินลีย์คอยเฝ้าดูแลโทเบียสจนอาการเขาหายดี ไม่มีบ่นแม้แต่คำเดียว มันทำให้ความรู้สึกที่โทเบียสเคยมีอคติต่อฟินลีย์ค่อย ๆ จางหายไป ความสัมพันธ์แย่ ๆ ที่เคยมีต่อกัน เริ่มพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น แต่ถามว่าเขายังเชื่อใจฟินลีย์ร้อยเปอร์เซ็นต์ไหมก็ไม่ โทเบียส

เย็นวันนั้นโต๊ะอาหารไม้โอ๊คทรงยาวถูกจัดวางอยู่หน้าระเบียงกว้าง ที่ทอดตัวออกไปรับแสงอ่อน ๆ ของยามเย็น ริมขอบระเบียงเรียงรายด้วยกระถางไม้เล็ก ๆ ที่ปลูกลาเวนเดอร์และโรสแมรี่ กลิ่นหอมจาง ๆ จากธรรมชาติแตะปลายจมูก ปะปนกับกลิ่นอาหารอุ่น ๆ ที่เพิ่งถูกยกมาเสิร์ฟบนโต๊ะท้องฟ้ายามเย็นคลี่ม่านสีส้มอมชมพู ทอดยาวไกลสุดลูกหูลูกตา แสงสุดท้ายของวันทอดเงาทาบลงบนผิวทะเลสาบกรีนวูด น้ำสะท้อนแสงระยิบระยับราวอัญมณีที่พลิ้วไหวตามแรงลม เงาต้นไม้สูงริมฝั่งขยับไหวตามจังหวะธรรมชาติ คล้ายเป็นภาพวาดที่มีชีวิตเก้าอี้รอบโต๊ะถูกจับจองโดยผู้ชายสี่คนที่ต่างกันสุดขั้ว แต่กลับนั่งร่วมโต๊ะเดียวกันได้อย่างกลมกลืน เสียงในวงสนทนาครึกครื้นแลดูอบอุ่น เสียงหัวเราะของเซบาสเตียนดังขึ้นหลังจบมุกแห้ง ๆ ของโดมินิคที่นาน ๆ ทีจะยอมปล่อยมุกออกมาสักครั้งขณะที่โทเบียสเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความขบขัน ส่วนฟินลีย์นั่งข้างเขา หัวเราะออกมาทั้งที่มือยังตักซุปให้คนข้างกายตัวเองอย่างเงียบ ๆอากาศอบอุ่นกำลังดี กลิ่นหอมของปลาย่างบนจานไม้ เสียงช้อนส้อมกระทบจาน และเสียงนกป่าจาก

“มีอะไรอยากคุยกับผมเหรอครับ?”ฟินลีย์เอ่ยถามเสียงเรียบ พลางเอียงคอมองคนที่เพิ่งนั่งลงข้าง ๆ ตัวเองเมื่อครู่ เขาขยับตัวออกห่างจากโดมินิคเล็กน้อยจนอีกฝ่ายสังเกตเห็น แต่โดมินิคก็ยังคงยิ้มให้ฟินลีย์ราวกับว่าไม่ได้คิดอะไรมาก“ผมอาจจะไม่เข้ามาที่นี่สักพักนะครับ ผมกับเซบาสเตียนจะไปสืบเรื่องขององค์กรดอกลิลลี่สีดำ" "อยากให้คุณคอยช่วยดูแลโทเบียสแทนพวกเรา จนกว่าเขาจะหายดีกว่านี้ได้ไหมครับ”“อย่าให้เขาออกไปเสี่ยงทำเรื่องบ้า ๆ เพราะโทเบียสเขาค่อนข้างใจร้อน ถ้ามีอะไรรีบโทรหาผมทันทีเลยนะครับ" "แล้วที่สำคัญดูแลตัวเองดี ๆ นะครับ ผมเป็นห่วงคุณมากรู้ไหมฟินลีย์”น้ำเสียงนุ่มหูน่าฟัง จนคนฟังรับรู้ได้ว่าคนพูดรู้สึกอย่างไร สายตาที่โดมินิคจ้องมองมายังฟินลีย์ มันเต็มเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย และความรักใคร่อย่างเปิดเผย จนฟินลีย์ถึงกับหน้าแดงระเรื่อ เขารีบหลบสายตาโดมินิคอย่างไว“ครับผม...ขอบคุณมากนะครับที่เป็นห่วงผม ผมจะดูแลโทเบียสแทนพวกคุณให้ดีที่สุดครับ" "ถึงแม้ว่าไม่อยากจะทำก็เถอะ ดูเขาทำท่าทางร

บรรยากาศยามค่ำคืนเริ่มหนาวเหน็บ ไอความเย็นที่พัดผ่านจากทะเลสาบกรีนวูดถูกสายลมพัดโชยมา มันทำให้คนตัวเล็กหนาวสะท้านจนจับไข้หลังจากโทเบียสอุ้มฟินลีย์มาวางที่พื้นเตียงนุ่ม เขาก็รีบไปเตรียมน้ำและผ้ามาเช็ดตัวให้อีกฝ่าย มือหยาบเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาว มันถูกปลดออกทีละเม็ด ทีละเม็ด สาบเสื้อทั้งสองถูกจับแยกออกจากกัน จนเผยให้เห็นหน้าอกขาวเนียนน่าสัมผัส คนตัวใหญ่รูปร่างกำยำยืนตะลึง จ้องมองคนตรงหน้า ราวกับถูกต้องมนต์สะกด จนไม่แม้แต่จะกะพริบมัน เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ “คิดอะไรของมึงเนี่ยไอ้โทเบียส!!...แค่เช็ดตัวเท่านั้น อย่าคิดไปไกล...หายใจเข้าลึก ๆ โทเบียส หายใจเข้าลึก ๆ” คนพี่เผลอคิดเตลิดไปไกลอย่างห้ามไม่ได้ ภายในหัวมีภาพจินตนาการมากมายเต็มไปหมด พาให้ใจหวามไหวอย่างบอกไม่ถูก“ไอ้บ้าคิดอกุศลอะไรของมึงเนี่ย?”มือหนายกขึ้นมาตบหน้าตัวเองเบา ๆ เสียงเขาบ่นพึมพำอยู่คนเดียว โทเบียสสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว แล้วเอื้อมมือหยิบผ้าขนหนูไปชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ฟินลีย์ เพื่อดับความร้อนในกายคนที่นอนหลับตาพริ้มไม่ได้สต