All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 31 - Chapter 40

โทเบียสนิ่งเงียบไปคู่หนึ่ง เขาจ้องมองลงลึกไปยังดวงตาของคนนัยน์สีเทา แววตาฟินลีย์สั่นไหวอย่างประหม่า “ดวงตาของนายทำไมนะ...ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นดวงตาคู่นี้จัง? ทำไมนายถึงเหมือน...” โทเบียสพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ภายใน ไม่ให้ฟินลีย์รับรู้ได้ว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไรในตอนนี้คนตัวใหญ่รูปร่างกำยำเปลี่ยนจุดโฟกัสมาที่ริมฝีปากบางของฟินลีย์ สลับไปสบตาคนน้องอีกครั้ง ดวงตาเผยความรู้สึกถึงแรงปรารถนาที่เปี่ยมล้น คนพี่ไม่อาจฝืนทนความต้องการของตัวเองได้อีกต่อไป “ฉัน...ฉัน...ฉันพยายามควบคุมตัวเองแล้วฟินลีย์ แต่ฉันทำไม่ได้จริง ๆ ฉันขอโทษนะ” สิ้นความคิดในหัวไม่ถึงเสี้ยววินาที ริมฝีปากหยักค่อย ๆ เลื่อนไปทาบประกบริมฝีปากบางอย่างตั้งใจ พลางขบเม้มดูดดึงดึงกลีบปากล่างของฟินลีย์เบา ๆ ให้เผยอออกกว้าง เพื่อสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปากอุ่น ดูดดุนเรียวลิ้นของอีกฝ่ายพัลวัน จนคนในอ้อมแขนเริ่มเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสที่ซ่านหวิวมือหนารวบรัดกายของฟินลีย์กอดไว้ในอ้อมแขนราวกับคนรัก โทเบียสไ

“อยู่ใกล้กันแค่นี้เองทำไมต้องตะโกนด้วยครับ?" "แล้วทำไมจะนอนไม่ได้ล่ะ ตอนอยู่เซฟเฮาส์ผมยังเคยนอนที่ห้องคุณได้เลย”น้ำเสียงใส ๆ เอ่ยเถียงโทเบียสไม่เลิก ฟินลีย์พูดลอยหน้าลอยตาใส่โทเบียส พลางยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “คุณกลัวอะไรเหรอโทเบียส? ถึงไม่กล้าให้ผมนอนด้วย หรือว่าคุณกลัว....” ความคิดที่อยู่ในหัวฟินลีย์ ทำให้เขาถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้“หัวเราะบ้าอะไรของนาย?”คนพี่ขมวดคิ้วเข้าหากันมุ่นเมื่อเห็นฟินลีย์ขำไม่หยุด เขาเอ่ยเสียงเข้ม ทำหน้าตาดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อคนที่นั่งอยู่ขอบเตียง แล้วเดินตรงเข้าไปหาฟินลีย์ ยืนกอดอกตัวเองแน่นแล้วจ้องมองอีกฝ่ายไม่ลดละ“คุณกลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่ได้ใช่ไหมล่ะ ถ้าผมนอนกับคุณ?”คำพูดของฟินลีย์ที่เอ่ยออกมา ทำให้โทเบียสถึงกับหน้าร้อนผ่าว “ก็ใช่นะสิฟินลีย์...ถามโง่ ๆ” ใช่คนตัวเล็กเดาถูก ฟินลีย์ยิ้มเยาะเมื่อเห็นโทเบียสเริ่มหน้าแดงราวกับว่ากำลังโกรธจัด ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างโ

“นายกำลังทำฉันคลั่งรู้ตัวไหมฟินลีย์”น้ำเสียงกดต่ำหอบกระเส่า มันเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนา บ่งบอกว่าความต้องการของโทเบียสมากล้นเพียงใด มือหนายกขึ้นมาเชยคางมนของฟินลีย์ให้เชิดขึ้นสูง ก่อนที่จะกดจูบที่กลางหน้าผากของคนน้องเบา ๆ“ไปแต่งตัวซะ...แล้วนายก็นอนพักก่อน เดี๋ยวฉันไปทำข้าวต้มให้ ถ้าเสร็จแล้วจะไปปลุก”โทนเสียงทุ้มต่ำ แหบพร่าเอ่ยออกมาจากลำคอ สายตาคมจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาหลากหลาย ความต้องการยังคงเปี่ยมล้น ไฟราคะที่ลุกโชนยังไม่มอดดับ “ที่ฉันยอมถอยเพราะเป็นนายฟินลีย์ นายไม่ใช่แค่ของเล่นสำหรับฉัน ขอโทษนะที่ฉันห้ามใจตัวเองไม่ได้” ดวงตาคมพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ โทเบียสเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาพันเอาไว้รอบเอวตัวเองอย่างหมิ่นเหม่คนตัวเล็กแววตาลุกลี้ลุกลนเหมือนคนทำผิด ฟินลีย์รู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูก ที่เห็นโทเบียสทำท่าทางนิ่ง ๆ เงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา มือก็หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาขยี้เส้นผมที่เปียกน้ำให้เขาไปมาจนมันเริ่มแห้ง แล้วยื่นผ้าเช็ดตัวผืนสีขาวให้กับฟินลีย์ “อะ.

คนตัวสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบซนติเมตร เดินมาที่ห้องครัว โทเบียสเหลือบไปเห็นถาดอาหารของฟินลีย์วางอยู่ที่โต๊ะ “เมื่อกี้ฟินลีย์ลงมาในครัวนี่” เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าเมื่อครู่ฟินลีย์เดินลงมาข้างล่าง“เมื่อกี้ฟินลีย์ลงมานี่ ได้ยินที่เราพูดกับเซบาสเตียนหรือเปล่าวะเนี่ย...”มือหนายกขึ้นมาลูบใบหน้าคมคาย หัวใจวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก เขาสะบัดศีรษะไปมาเพื่อไล่ความคิดที่ตีกันอยู่ในหัวออก “แล้วทำไมต้องแคร์ด้วยวะ...ไม่เห็นต้องแคร์เลยช่างฟินลีย์สิ จะแคร์ทำไมวะไอ้โทเบียส?” ความคิดในหัวตีกันวุ่นวายไปหมด ทำไมเขาต้องแคร์ด้วยล่ะ ว่าฟินลีย์จะได้ยินที่เขาคุยกับเซบาสเตียนหรือเปล่า โทเบียสบอกตัวเองในใจ ก่อนที่จะหยิบถาดอาหารของฟินลีย์ไปล้างโทเบียสสาวเท้าก้าวเดินขึ้นไปด้านบนชั้นสอง คนตัวสูงยืนชั่งใจอยู่นาน ว่าจะเข้าไปดูฟินลีย์ดีหรือเปล่า แต่เขาไม่อยากให้ความสนใจฟินลีย์มากจนเกินไปเขาไม่อยากใกล้ชิดฟินลีย์มากไปกว่านี้อีกแล้ว โทเบียสกลัวใจตัวเอง ในที่สุดเขาตัดสินใจหันหลังกลับ แล้วเดินไปที่ห้องนอนของตัวเอง

บ้านพักของโดมินิคฟากฝั่งหนึ่งของทะเลสาบกรีนวูด มีบ้านสองชั้นตกแต่งสไตล์มินิมอล อบอุ่นน่าอยู่อาศัย วิวทิวทัศน์จากทะเลสาบมันสวยจับใจ แสงระยิบระยับเมื่อแสงจันทร์ตกกระทบกับผิวน้ำที่พลิ้วไหว เพิ่มบรรยากาศให้น่าอยู่เท่าทวี ความเงียบสงบ ร่มรื่นของบ้านหลังนี้ ตอนนี้มันเหลือเพียงความว่างเปล่าและอึดอัดใจฟินลีย์นั่งหลบตาก้มมองพื้น มือทั้งสองข้างกำแน่นซุกไว้บนตัก เขาสัมผัสได้ถึงแรงอารมณ์โทสะ น่าเกรงขาม มันแผ่กระจายมาจากตัวโทเบียส ดูรุนแรงจนน่าขนลุกสายตาเกรี้ยวกราดจ้องมองมายังใบหน้ามนของฟินลีย์ ที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดราวกับผี แทบไม่มีสีเลือด คนตัวเล็กกลืนน้ำลายฝืด ๆ ลงคอด้วยความยากลำบาก มันค่อย ๆ ไหลผ่านลูกกระเดือกจนเห็นเป็นคลื่นเสมือนความกดอากาศในที่แห่งนี้ต่ำลงเรื่อย ๆ เมื่อความนิ่งเงียบของโทเบียสมันทำให้ทุกสิ่งเหยียบเย็นจนหนาวเหน็บไปยันสันกระดูกดวงตาคมดุดัน น่าเกรงขาม จ้องมองฟินลีย์ด้วยสายตาคาดโทษ โทเบียสเหลือบหางตามองไปที่ฟินลีย์เพียงครู่ ก่อนที่จะเดินออกจากตรงนั้นไป ไร้เสียงตำหนิ ไร้เสียงต่อว่า มีแต่ความนิ่งเงียบ ว่างเปล่าราวกับว่าเมื่อ