All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 31 - Chapter 40

“มีอะไรอยากคุยกับผมเหรอครับ?”ฟินลีย์เอ่ยถามเสียงเรียบ พลางเอียงคอมองคนที่เพิ่งนั่งลงข้าง ๆ ตัวเองเมื่อครู่ เขาขยับตัวออกห่างจากโดมินิคเล็กน้อยจนอีกฝ่ายสังเกตเห็น แต่โดมินิคก็ยังคงยิ้มให้ฟินลีย์ราวกับว่าไม่ได้คิดอะไรมาก“ผมอาจจะไม่เข้ามาที่นี่สักพักนะครับ ผมกับเซบาสเตียนจะไปสืบเรื่องขององค์กรดอกลิลลี่สีดำ" "อยากให้คุณคอยช่วยดูแลโทเบียสแทนพวกเรา จนกว่าเขาจะหายดีกว่านี้ได้ไหมครับ”“อย่าให้เขาออกไปเสี่ยงทำเรื่องบ้า ๆ เพราะโทเบียสเขาค่อนข้างใจร้อน ถ้ามีอะไรรีบโทรหาผมทันทีเลยนะครับ" "แล้วที่สำคัญดูแลตัวเองดี ๆ นะครับ ผมเป็นห่วงคุณมากรู้ไหมฟินลีย์”น้ำเสียงนุ่มหูน่าฟัง จนคนฟังรับรู้ได้ว่าคนพูดรู้สึกอย่างไร สายตาที่โดมินิคจ้องมองมายังฟินลีย์ มันเต็มเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย และความรักใคร่อย่างเปิดเผย จนฟินลีย์ถึงกับหน้าแดงระเรื่อ เขารีบหลบสายตาโดมินิคอย่างไว“ครับผม...ขอบคุณมากนะครับที่เป็นห่วงผม ผมจะดูแลโทเบียสแทนพวกคุณให้ดีที่สุดครับ" "ถึงแม้ว่าไม่อยากจะทำก็เถอะ ดูเขาทำท่าทางร

บรรยากาศยามค่ำคืนเริ่มหนาวเหน็บ ไอความเย็นที่พัดผ่านจากทะเลสาบกรีนวูดถูกสายลมพัดโชยมา มันทำให้คนตัวเล็กหนาวสะท้านจนจับไข้หลังจากโทเบียสอุ้มฟินลีย์มาวางที่พื้นเตียงนุ่ม เขาก็รีบไปเตรียมน้ำและผ้ามาเช็ดตัวให้อีกฝ่าย มือหยาบเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาว มันถูกปลดออกทีละเม็ด ทีละเม็ด สาบเสื้อทั้งสองถูกจับแยกออกจากกัน จนเผยให้เห็นหน้าอกขาวเนียนน่าสัมผัส คนตัวใหญ่รูปร่างกำยำยืนตะลึง จ้องมองคนตรงหน้า ราวกับถูกต้องมนต์สะกด จนไม่แม้แต่จะกะพริบมัน เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ “คิดอะไรของมึงเนี่ยไอ้โทเบียส!!...แค่เช็ดตัวเท่านั้น อย่าคิดไปไกล...หายใจเข้าลึก ๆ โทเบียส หายใจเข้าลึก ๆ” คนพี่เผลอคิดเตลิดไปไกลอย่างห้ามไม่ได้ ภายในหัวมีภาพจินตนาการมากมายเต็มไปหมด พาให้ใจหวามไหวอย่างบอกไม่ถูก“ไอ้บ้าคิดอกุศลอะไรของมึงเนี่ย?”มือหนายกขึ้นมาตบหน้าตัวเองเบา ๆ เสียงเขาบ่นพึมพำอยู่คนเดียว โทเบียสสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว แล้วเอื้อมมือหยิบผ้าขนหนูไปชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ฟินลีย์ เพื่อดับความร้อนในกายคนที่นอนหลับตาพริ้มไม่ได้สติให้ไข้ลดลงมือของโทเบียสสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด เขาค่อย ๆ ขยับมันช้า ๆ และพยายามไม่มอ

ฟินลีย์รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเสียอย่างนั้น เมื่อเห็นสายตาลึกซึ้งที่โทเบียสจ้องมองมา “คุณมองผมแบบนี้ หมายความว่ายังไงโทเบียส อย่ามาล้อเล่นกับความรู้สึกผมนะ” คนที่ถูกจ้องถึงกับหน้าแดงราวกับมะเขือเทศ ที่ถูกสายตาร้อนแรงทอดมองมาอยู่อย่างนั้นอยู่ ๆ ฟินลีย์ถึงกับตาเบิกกว้างขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อโทเบียสกดจูบบนกลีบปากเรียวของเขา ก่อนดูดดึงกลีบปากให้เผยออ้าออก เพื่อสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปอีกครั้งเขาส่งลิ้นเข้าไปทักทายในโพรงปากแคบ รสสัมผัสอันซ่านหวิวปนกับดุดันมันทำให้ฟินลีย์รู้สึกเคลิบเคลิ้มอย่างบอกไม่ถูก “หยุดเดี๋ยวนี้นะโทเบียส...คุณกำลังเล่นบ้าอะไรของคุณเนี่ย?” คนที่ถูกพันธนาการด้วยมือเพียงข้างเดียว พยายามปัดป้องเอามือดันใบหน้าของอีกฝ่ายให้ออกห่างริมฝีปากหยักยังคงกดจูบบดขยี้เรียวปากบางของฟินลีย์อย่างดูดดื่ม จากรุนแรงเริ่มแปลเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลสลับกันไปมา จนฟินลีย์เผลอครางเบา ๆ ออกมา“อื้ออออ...”โทเบียสผละริมฝีปากออกจากฟินลีย์ แล้วสบตามองคนใต้อาณัติด้วยแววตาหยาดเยิ้มเป็นประกาย “แกทำบ้าอะไรของแกอีกเนี่ยไอ้โทเบียส...ไอ้บ้าเอ๊ย!!” โทเบียสก่นด่าตัวเองในใจ ที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เขาพยา

โทเบียสนิ่งเงียบไปคู่หนึ่ง เขาจ้องมองลงลึกไปยังดวงตาของคนนัยน์สีเทา แววตาฟินลีย์สั่นไหวอย่างประหม่า “ดวงตาของนายทำไมนะ...ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นดวงตาคู่นี้จัง? ทำไมนายถึงเหมือน...” โทเบียสพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ภายใน ไม่ให้ฟินลีย์รับรู้ได้ว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไรในตอนนี้คนตัวใหญ่รูปร่างกำยำเปลี่ยนจุดโฟกัสมาที่ริมฝีปากบางของฟินลีย์ สลับไปสบตาคนน้องอีกครั้ง ดวงตาเผยความรู้สึกถึงแรงปรารถนาที่เปี่ยมล้น คนพี่ไม่อาจฝืนทนความต้องการของตัวเองได้อีกต่อไป “ฉัน...ฉัน...ฉันพยายามควบคุมตัวเองแล้วฟินลีย์ แต่ฉันทำไม่ได้จริง ๆ ฉันขอโทษนะ” สิ้นความคิดในหัวไม่ถึงเสี้ยววินาที ริมฝีปากหยักค่อย ๆ เลื่อนไปทาบประกบริมฝีปากบางอย่างตั้งใจ พลางขบเม้มดูดดึงดึงกลีบปากล่างของฟินลีย์เบา ๆ ให้เผยอออกกว้าง เพื่อสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปากอุ่น ดูดดุนเรียวลิ้นของอีกฝ่ายพัลวัน จนคนในอ้อมแขนเริ่มเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสที่ซ่านหวิวมือหนารวบรัดกายของฟินลีย์กอดไว้ในอ้อมแขนราวกับคนรัก โทเบียสไ

“อยู่ใกล้กันแค่นี้เองทำไมต้องตะโกนด้วยครับ?" "แล้วทำไมจะนอนไม่ได้ล่ะ ตอนอยู่เซฟเฮาส์ผมยังเคยนอนที่ห้องคุณได้เลย”น้ำเสียงใส ๆ เอ่ยเถียงโทเบียสไม่เลิก ฟินลีย์พูดลอยหน้าลอยตาใส่โทเบียส พลางยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “คุณกลัวอะไรเหรอโทเบียส? ถึงไม่กล้าให้ผมนอนด้วย หรือว่าคุณกลัว....” ความคิดที่อยู่ในหัวฟินลีย์ ทำให้เขาถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้“หัวเราะบ้าอะไรของนาย?”คนพี่ขมวดคิ้วเข้าหากันมุ่นเมื่อเห็นฟินลีย์ขำไม่หยุด เขาเอ่ยเสียงเข้ม ทำหน้าตาดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อคนที่นั่งอยู่ขอบเตียง แล้วเดินตรงเข้าไปหาฟินลีย์ ยืนกอดอกตัวเองแน่นแล้วจ้องมองอีกฝ่ายไม่ลดละ“คุณกลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่ได้ใช่ไหมล่ะ ถ้าผมนอนกับคุณ?”คำพูดของฟินลีย์ที่เอ่ยออกมา ทำให้โทเบียสถึงกับหน้าร้อนผ่าว “ก็ใช่นะสิฟินลีย์...ถามโง่ ๆ” ใช่คนตัวเล็กเดาถูก ฟินลีย์ยิ้มเยาะเมื่อเห็นโทเบียสเริ่มหน้าแดงราวกับว่ากำลังโกรธจัด ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างโ