Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

มือเรียวสวยที่เล็บยาวทั้งสิบนิ้วถูกทาทับด้วยสีชมพูอ่อนจากฝีมือของหญิงแปลกหน้านามว่า สีฝุ่น ที่ทาให้เธอและเพื่อนสนิทอีกสองคนซึ่งก็คือเดือนอ้ายและลัลนา วักน้ำที่อยู่ในลำธารขึ้นมาชโลมหน้าอกและแขนเรียวทำให้ ไพรพาย รู้สึกเย็นยะเยือกเพราะเป็นจังหวะที่สายลมพัดหอบความเย็นผ่านร่างกายของเธอราวกับมาทักทายและเตือนให้เธอรู้ว่า อีกไม่กี่วันจะถึงช่วงที่มีอากาศหนาวเย็นมากกว่าปกติแล้ว“หนาวเนื้อต้องห่มเนื้อ ถึงจะคลายหนาว”ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเป็นธรรมชาติขยับพูดเปล่งเสียงหวานด้วยใบหน้าและสายตาที่เป็นประกาย ยิ่งขับให้เครื่องหน้าที่สวยอย่างเด็ดขาดและเสน่ห์ของเธอที่เจ้าตัวรู้ว่าจะต้องใช้มันอย่างไร ยิ่งเป็นภัยต่อชายหนุ่มหากเธอใช้ดวงตาคู่นี้จ้องมองและใช้เสียงหวาน ๆ เอ่ยอ้อนแต่กลับมีชายผู้หนึ่งที่รำคาญและเกลียดชังเสียงของเธอจนไม่อยากได้ยิน“จะร้อนหรือหนาว ข้ากลับไม่เคยเห็นพ่อครูออกมาอาบน้ำ ไม่อาบรึ”เมื่อพูดจบไพรพายที่ยืนแช่ตัวอาบน้ำอยู่ในลำธารก็หันหน้ามองไปยังเรือนของพ่อครูเปลวเทียนที่ตั้งอยู่ด้านในป่าห่างจากลำธารพอสมควรด้วยความสงสัย เพราะไม่ว่าจะยามฟ้าสว่างหรือจนถึงตอนนี้ที่ฟ้ามืดไพรพายกลับไม่เคยเห็นพ่อคร

พ่อครูเปลวเทียนมองหน้าแม่เฒ่าด้วยสายตานิ่งเรียบก่อนจะหันหน้ามองไปทางอื่นและถอนหายใจออกมาเมื่อเขาไม่อาจจะโต้เถียงอะไรกลับไปได้ แม่เฒ่าจึงละสายตาจากพ่อครูเปลวเทียนแล้วมองไปยังลูกชายอีกคนที่เป็นสายเลือดของตัวเองด้วยแววตาและสีหน้าที่นิ่งเรียบเพราะแม่เฒ่ารู้ดีว่าหากครั้งนี้ตนไม่เด็ดขาด ก็คงจะตายก่อนได้เห็นหน้าหลาน“พ่อครูแสงไฟคิดจะเลือกคู่เมื่อใด”“...”“หากมีคำตอบอย่าได้เงียบ”“ข้ายังไม่คิด”“เหตุใดถึงได้เพิกเฉยเรื่องนี้ พ่อครูทั้งสองจะต้องมีได้แล้ว”“...”แม่เฒ่าถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วมองหน้าพ่อครูทั้งสองสลับกันอยู่สักพักก็ตัดสินใจพูดออกมาอย่างเด็ดขาด ทำให้พ่อครูทั้งสองหันหน้ามามองแม่เฒ่าพร้อมกันในทันที“พิธีเลือกคู่ในครั้งหน้า ทั้งสองคนจะต้องเลือก”“ไม่/ไม่”“หากผู้ใดไม่เลือก แม่จะเลือกให้”แม่เฒ่าเพียงเสียงเดียวไม่คิดจะอ่อนข้อให้กับสองเสียงที่คัดค้าน อีกทั้งยังเอ่ยพูดในสิ่งที่พ่อครูทั้งสองไม่ได้อยากได้ยินที่สุดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังเพราะที่หมู่บ้านแห่งนี้ชายหญิงทุกคนมีสิทธิ์ที่จะเลือกคู่ของตนโดยที่พ่อแม่ไม่มีสิทธิ์มาบังคับหรือจัดแจง ทำได้เพียงแค่เสนอแนะชายหญิงที่คิดว่าดีให้กับลูกขอ

“กูอยากได้กล้วย”“กล้วยรึ ได้จ้ะ วันพรุ่งข้าจะไปตัดมาให้พ่อครูหลาย ๆ เครือเลย”ผู้เป็นผัวรีบกระตือรือร้นรับปากในขณะที่เมียก็ยิ้มดีใจที่พ่อครูเปลวเทียนยอมรับของจากพวกเขาเป็นการตอบแทน แต่ยิ้มได้ไม่นานก็ต้องมองหน้าพ่อครูเปลวเทียนด้วยความงุนงง“ต้นกล้วย กูอยากได้ต้นกล้วย”“...”“นำมันมาปลูกไว้ข้างเรือนกู”เช้าปึก ปึก ปึกเปลือกตาสีมุกค่อย ๆ ลืมขึ้นหลังจากที่ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างกระแทกพื้นดินข้างเรือน ซึ่งไม่ใช่เพิ่งจะดังแต่ดังมาสักพักใหญ่ ๆ แล้ว แต่ก็ไม่ได้ผิดไปจากที่พ่อครูเปลวเทียนคิดไว้“เหตุใดถึงได้แข็งนักวะ”ไพรพายเอ่ยพูดกับตัวเองเสียงเบาแล้วยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อบริเวณหน้าผากทำให้เธอเห็นว่าตอนนี้ฝ่ามือของตัวเองเริ่มแดงและสั่น อีกทั้งยังเริ่มเจ็บแสบ เหตุเพราะจับไม้ที่ส่วนปลายถูกเหลาจนแหลมและตัดปลายให้เท่ากัน ขุดดินตั้งแต่ฟ้ามืดจนตอนนี้ที่ฟ้าสว่างเพื่อหวังจะปลูกต้นกล้วยที่วางอยู่“มือข้าไม่งามแล้ว”เอ่ยพูดเสียงสั่นริมฝีปากก็เบะคว่ำราวกับจะร้องไห้ เพราะไพรพายเป็นคนรักสวยรักงามจึงไม่อยากให้เรือนร่างของตัวเองมีแม้แต่รอยขีดข่วน เมื่อเห็นแผลที่มือตัวเองก็กลัวว่ามือจะด้านและไม่นุ่มจึงทิ้งไม

“ข้าไม่หลบ เอ็งจงหันหลังแล้วเดินกลับไป”“เอ็งเป็นพ่อข้ารึถึงกล้ามาสั่ง!”“ข้าเพียงแค่เป็นห่วงเอ็ง”“เก็บไว้เถิด ข้าไม่ต้องการ หลบ”ไพรพายเอ่ยพูดเน้นย้ำเป็นการยื่นคำขาดเพราะหากเสือยังยืนขวาง แล้วเธอทำอะไรที่มันไม่ดีลงไปเขาจะโกรธหรือเสียใจไม่ได้“หากไป เอ็งก็จะโดนพ่อครูเปลวเทียนดุอีก”“เกี่ยวข้องกับเอ็งอย่างไร หลบไปสิวะ!”“ข้าไม่หลบ เอ็งต้องกลับ ลืมสิ้นแล้วรึว่าห้ามไปใกล้เรือนพ่อครู”“ไม่หลบงั้นรึ”พูดจบไพรพายก็ก้มลงไปหยิบท่อนไม้ที่อยู่ข้างเท้าขึ้นมายกขึ้นง้างเตรียมจะฟาดใส่เสืออย่างไม่คิดจะยั้งแรง ทำให้ร่างสูงของคนที่ยืนกรานว่าจะไม่หลบก้าวเท้าเดินถอยหลังและยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาบังใบหน้าตัวเองไว้“ขี้ขลาด”ไพรพายเอ่ยพูดอย่างดูถูกแล้วโยนไม้ท่อนนั้นใส่เท้าของเสือแล้วเดินกระแทกเท้าด้วยความหงุดหงิดผ่านเขาไป ทิ้งให้เสือได้แต่ยืนมองตามด้วยความรู้สึกมากมายอยู่เบื้องหลังไพรพายเดินหน้าบึ้งเข้าไปในป่าด้านในจนเมื่อเห็นเรือนของพ่อครูเปลวเทียนอยู่ไม่ไกลใบหน้าสวยก็กลับมาประดับไปด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง เท้าเล็กก้าวเดินลงน้ำหนักให้เบากว่าตอนแรกและหันกลับไปมองทางด้านหลังเพื่อดูว่าเสือตามเธอมาหรือไม่ เมื่อ

เรือนพ่อครูเปลวเทียนพ่อครูเปลวเทียนเดินกลับมาที่เรือนด้วยใบหน้านิ่งเรียบแต่แววตากลับคุกรุ่นไปด้วยความโกรธแค้นที่หญิงไร้ยางอายผู้นั้นแตะต้องเนื้อตัวเขา อีกทั้งยังพูดไม่รู้ความเอาแต่ตามตอแยและยังแอบไปดูเขาอาบน้ำซึ่งบริเวณนั้นไม่เคยมีผู้ใดล่วงล้ำเข้าไปแต่เมื่อเดินมาจนเกือบถึงเรือนมือที่ยกขึ้นคว้าจับผ้าบนไหล่กว้างด้วยความเคยชินก็เกิดชะงักเมื่อสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า พ่อครูเปลวเทียนจึงหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองยังทิศทางที่ตนเดินมาเพราะนึกขึ้นได้ว่าวางไว้บนขอบบ่อก่อนที่จะลงไปแช่ตัวในน้ำพ่อครูเปลวเทียนถอนหายใจออกมาเสียงดังแล้วก้าวเดินกลับเรือน ส่วนผ้าผืนนั้นก็ตัดสินใจทิ้งมันเพราะเขาไม่มีทางเดินกลับไปเอาในขณะที่ไพรพายอยู่ที่นั่นเป็นเด็ดขาดเมื่อเดินมาถึงเรือนพ่อครูเปลวเทียนก็เปิดฝาตุ่มใบเล็กที่วางตั้งอยู่ข้างบันไดแล้วใช้กะลามะพร้าวตักน้ำขึ้นมาราดใส่ตัว มือก็ถูขยี้แผงอกและหน้าท้องรวมถึงบริเวณที่ไพรพายสัมผัสด้วยความแรงอย่างนึกรังเกียจ ยิ่งได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเธอติดตัว พ่อครูเปลวเทียนก็ยิ่งคิ้วขมวดและออกแรงขัดตัวไม่หยุดสองวันต่อมาเรือนเดือนอ้ายหลังจากเกิดเรื่องในวันนั้นไพรพายก็กลับมาหมก