ม่านรักสาริกา ตอนที่ 7

น้ำในบ่อกระเซ็นขึ้นด้านบนเมื่อร่างเล็กของไพรพายที่วิ่งหนีงูที่หล่นลงมาจากต้นไม้ตกใส่หัวของเธอวิ่งหนีมาหาพ่อครูที่นอนแช่ตัวอยู่บ่อ ทำให้ตอนนี้ร่างหนากำยำที่แสนหวงแหนไม่เคยให้ผู้ใดสัมผัสแม้แต่ชายผ้าถูกไพรพายนั่งตักและวาดแขนเล็กทั้งสองข้างคล้องกอดลำคอหนา ทำให้ดวงตาดุดันของพ่อครูเปลวเทียนที่ลืมตาขึ้นมองหลังจากที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของเธอถึงกับเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“อี๋ ขนลุก!”

ไพรพายเอ่ยพูดอย่างนึกรังเกียจในขณะที่สายตาก็มองไปยังงูเหลือมตัวใหญ่ที่เลื้อยลงไปจากโขดหิน ซึ่งมันมีขนาดตัวที่ใหญ่และยาวมาก กว่าจะหายไปจากสายตาก็นานพอสมควร

และเมื่องูตัวนั้นหายไปจากสายตาสติของไพรพายที่แตกกระเจิงก็กลับเข้าร่างทำให้เธอเพิ่งจะรู้ตัวว่า เธอวิ่งหนีงูมาหาคนที่น่ากลัวกว่างูและตอนนี้ก็กำลังนั่งทับตักเขาที่มีงูอีกตัวอยู่ในนั้น

“ลุกออกไปจากตัวกู!”

พ่อครูเปลวเทียนตะคอกเสียงดังหลังจากที่สติกลับเข้าร่าง แล้วยกมือขึ้นมาจับต้นแขนเล็กของไพรพายด้วยความแรงเพื่อผลักให้เธอปล่อยแขนออกจากคอเขาและลุกออกไปเสียที

“พ่อครูข้ากลัวงู ฮึก”

แต่ไพรพายก็ไม่ยอมจึงใช้แรงทั้งหมดที่มีฝืนตัวเองเอาไว้แม้ว่าจะโดนพ่อครูเปลวเทียนบีบต้นแขนจนรู้สึกเจ็บเหมือนกระดูกจะหักก็ตาม แล้วฝังใบหน้ากับซอกคอหอมของพ่อครูพร้อมกับเอ่ยพูดเสียงสะอื้นราวกับหวาดกลัวงูจนขวัญกระเจิง

ซึ่งการกระทำของไพรพายทำให้พ่อครูเปลวเทียนยิ่งโมโหจนเลือดขึ้นหน้าจึงออกแรงกระชากแขนเธอจนไพรพายไม่อาจจะต้านแรงบุรุษเช่นเขาได้ และเมื่อแขนเธอหลุดออกจากลำคอแกร่งพ่อครูก็ออกแรงผลักจนตัวของไพรพายกระเด็นไปกระแทกกับหินขอบบ่อบริเวณปลายเท้า ทำให้ต้นแขนเล็กข้างซ้ายปะทะกับหินแข็งด้วยความแรง

พ่อครูเปลวเทียนลุกขึ้นยืนแล้วมองไพรพายที่ยกมือขึ้นจับต้นแขนของตัวเองและเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อแม้ว่าพ่อครูจะไม่เห็นก็ตาม ด้วยสายตาดุดันที่แฝงไปด้วยความเกลียดชัง

“มึงมันน่าขยะแขยงเสียยิ่งกว่างูหรือสัตว์ตัวใดในป่านี้”

“อึก พ่อครูข้ากลัวแล้ว อย่าทำอะไรข้าเลยนะจ๊ะ”

ไพรพายยกมือขึ้นประนมไหว้เมื่อเห็นพ่อครูก้าวเดินเข้ามาหา เพราะเธอรู้ตัวดีว่าการกระทำของตัวเองนั้นทำให้พ่อครูเปลวเทียนโมโหแค่ไหน

“กลัวรึ กูพูดบอกมึงกี่ครั้งแล้ว ว่าอย่ามายุ่งกับกู”

“พ่อครู”

ไพรพายเอ่ยเรียกพ่อครูเสียงเบาด้วยความเจ็บปวดเมื่อพ่อครูเอื้อมมือมาบีบสันกรามเธอด้วยความแรง แรงเสียจนไพรพายรู้สึกได้ว่ากรอบหน้าของหัวสวมเธอนั้นมันเริ่มปริแตก

“พ่อครู ข้าเจ็บ”

“...”

“ข้าจะไม่ทำเช่นนี้อีกแล้ว”

ไพรพายเอ่ยอ้อนวอนขอร้องเสียงสั่นเมื่อตอนนี้เธอเจ็บจนน้ำตาไหลอาบสองแก้ม แต่พ่อครูกลับไม่เห็นใจและออกแรงบีบสันกรามเล็กแรงเสียยิ่งกว่าเดิม

พลั่ก!

พ่อครูเปลวเทียนออกแรงผลักกรอบหน้าสวยไปด้านหลังจนหัวของไพรพายเกือบจะฟาดลงที่หินแล้วยอมปล่อยมือจากใบหน้าเล็ก แต่ถึงแม้หัวจะไม่ฟาดเพราะไพรพายเกร็งตัวเอาไว้ได้ทันแต่ก็ทำให้แผ่นหลังของเธอกระแทกเข้ากับขอบบ่ออย่างเลี่ยงไม่ได้

ไพรพายรู้สึกชาไปทั้งหน้าแต่เมื่อเห็นว่าพ่อครูเปลวเทียนยังคงยืนมองอยู่ก็รีบก้มหน้ามองสายน้ำที่สะท้อนภาพของพ่อครูเปลวเทียน พร้อมกับน้ำตาสีใสที่รินไหลหยดลงกระทบผืนน้ำ

“อีไพร มึงจงจำใส่หัวมึงไว้”

“...”

“ต่อให้ที่นี่มีเพียงมึงที่เป็นหญิง กูก็ไม่มีวันเอามึงทำเมีย”

พ่อครูเปลวเทียนมองไพรพายด้วยสายตาดุดัน มองมือเล็กที่กำหมัดอยู่ในน้ำอย่างนึกรู้ทันในความคิดของหญิงสาวผู้นี้ ว่าถึงแม้จะได้ยินเช่นนี้เธอก็ยังไม่ยอมล้มเลิกความคิดที่ไม่มีวันสมหวัง

แต่พ่อครูเปลวเทียนก็ไม่คิดจะสนใจเช่นกันว่าเธอจะคิดอย่างไร เพราะนี่จะเป็นการเตือนด้วยคำพูดเป็นครั้งสุดท้าย หากหลังจากนี้หญิงผู้นี้ทำสิ่งใดให้เขาขุ่นเคืองใจ จะไม่ปล่อยให้เธอได้ใจเช่นนี้อีก

“ฮึก”

ไพรพายเงยหน้ามองร่างสูงที่ก้าวขึ้นจากบ่อผ่านม่านน้ำตา มองแผ่นหลังกว้างที่เดินไกลห่างออกไปเรื่อย ๆ ด้วยความเสียใจ เพราะที่ผ่านมานอกจากมาแอบมองเขาและเอ่ยพูดคุยทักทายในยามที่มีโอกาส เธอก็ไม่เคยทำสิ่งใดมากไปกว่านี้ เหตุใดพ่อครูถึงได้เกลียดชังเธอนัก

ไพรพายยกมือขึ้นลูบกรอบหน้าตัวเองทำให้สัมผัสได้ถึงรอยปริแตกของหัวสวมยิ่งเป็นการตอกย้ำการกระทำที่แสนโหดร้ายว่าพ่อครูเปลวเทียนไม่ได้มีความรู้สึกใดให้เธอเลย แม้แต่ความเมตตาสงสารก็ยังไม่มี แต่ที่พ่อครูเปลวเทียนยอมปล่อยมือคงเป็นเพราะว่าครั้งนี้มันคือการเตือน

ไพรพายนั่งจมอยู่กับความเสียใจแล้วปล่อยเวลาให้เดินผ่านไปจนกระทั่งสายตามองไปเห็นผ้าสีดำที่เธอจำได้ ว่าพ่อครูเปลวเทียนมักจะใช้พาดบ่าและคล้องไว้ที่แขนเสมอ จึงคลานไปหยิบมาถือไว้แล้วก้มหน้าลงไปสูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของพ่อครูเปลวเทียนที่ยังหลงเหลืออยู่

“วันนี้พ่อครูทำข้าเจ็บ แต่ในวันหน้าข้าจะทำให้พ่อครูทะนุถนอมข้าด้วยใจรักให้จงได้”