ม่านรักสาริกา ตอนที่ 3

ตกค่ำ

เสียงร้องไห้กระจองอแงของเด็กน้อยในอ้อมอกของผู้เป็นแม่ ที่เดินอุ้มลูกวนไปวนมาอยู่ในเรือน เล็ดลอดออกมาเข้าหูปลุกผู้คนที่หลับใหลอยู่ในห้วงนิทรา ให้ค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมองไปรอบ ๆ เรือนของตนที่มืดมิดพร้อมกับเรียวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิดเมื่อถูกรบกวนการนอน

ไพรพายหนึ่งในผู้คนที่ได้ยินเสียงร้องไห้ราวกับจะขาดใจของเด็กน้อย ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นกลางดึกจึงหยัดกายลุกขึ้นนั่งพร้อมกับยกมือขึ้นเสยผมยาวสยายถึงกลางหลังที่ตกลงมาปิดบังใบหน้าสวยด้วยความงัวเงีย 

เพราะพักหลัง ๆ ที่ไพรพายมักจะออกไปข้างนอกมันทำให้เธอรู้สึกอ่อนเพลีย แต่กลับนอนไม่ค่อยหลับเพราะมีเรื่องให้ว้าวุ่นใจผิดจากเมื่อก่อนที่แทบจะไม่เคยออกไปไหน แต่เมื่อหลับไปแล้วถูกปลุกขึ้นมากลางดึกเช่นนี้ก็ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิด แม้ว่าเสียงร้องไห้ที่ได้ยินนั้นจะเป็นเด็กน้อยที่ยังไม่รู้ความก็ตาม

“เหตุใดถึงไม่เอาเต้าเข้าปาก มันจะได้เงียบเสียง”

แม้จะไม่เคยมีลูกแต่ไพรพายก็รู้ว่าเด็กน้อยนั้นชอบกินอะไรและต้องเลี้ยงอย่างไร ยิ่งตอนนี้ที่ลัลนาเพื่อนรักกำลังตั้งท้องก็พลอยทำให้ไพรพายได้อ่านตำราต่าง ๆ ที่ลัลนาเอามาอ่านผ่านตาไปด้วย

ซึ่งเสียงร้องของเด็กน้อยก็ยังคงดังต่อเนื่องและเหมือนจะดังขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับอาการสำลักน้ำลาย ทำให้ผู้เป็นพ่อและแม่ที่ไม่ได้นิ่งนอนใจ ตัดสินใจอุ้มลูกน้อยที่อายุยังไม่ถึงสองเดือนออกมาจากเรือนแล้วมุ่งหน้าเข้าไปในป่า ทำให้ไพรพายที่แอบมองผ่านร่องประตูที่เปิดแง้มหลังจากที่ได้ยินเสียงเท้ามองตามไปด้วยความสนใจ เพราะทิศที่สองผัวเมียนั้นเดินไปคือทิศของเรือนพ่อครูเปลวเทียน

เรือนพ่อครูเปลวเทียน

เมื่อสองผัวเมียเดินไปไม่นานไพรพายก็นำหัวสวมมาใส่ปิดบังใบหน้าพร้อมกับหยิบผ้าผืนแดงมาคลุมหัวแล้วแอบเดินตามไปเงียบ ๆ แม้ในใจจะหวาดกลัวว่าจะพบเจอเรื่องราวชวนขนลุกเหมือนคืนก่อนก็ตาม

“พ่อครูช่วยลูกข้าด้วยเถิด ตั้งแต่ครั้งนั้นที่ข้าพามันมาหาพ่อครู กลับไปมันก็ไม่ร้องกลางดึกอีกเลย มีคืนนี้นี่แหละจ้ะที่อยู่ ๆ มันก็ร้องไม่หยุด ข้าให้มันกินนม เอายาทาท้องทำทุกอย่างแล้วมันก็ไม่เงียบเลย ข้ากลัวมันจะร้องไห้จนขาดใจเหลือเกิน”

เสียงของผู้เป็นแม่ที่อุ้มลูกน้อยอยู่ในอกเอ่ยพูดขอร้องชายหนุ่มที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งไม้หน้าหิ้งบูชาด้วยท่าทางนิ่งสงบน่าเกรงขาม โดยที่ไพรพายก็ทำการแอบมองอยู่ข้างร่องเล็ก ๆ บริเวณหน้าต่างซึ่งอยู่ทางฝั่งซ้ายมือของพ่อครูเปลวเทียน เพราะครั้งนี้ไพรพายเลือกที่จะเดินอ้อมมาหน้าเรือนเพราะภาพในครั้งก่อนยังทำให้เธอกลัวจนไม่อยากไปยืนที่เดิม

แต่คำพูดของหญิงผู้เป็นแม่ก็ทำให้คิ้วเล็กของไพรพายขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ว่าเหตุใดสองผัวเมียคู่นี้ถึงไม่พาลูกไปหาพ่อครูแสงไฟ แต่กลับมาหาพ่อครูเปลวเทียนผู้ที่ถนัดวิชาดำมืดและแทบไม่เคยช่วยเหลือผู้ใด

“ของที่กูให้ไปเมื่อครั้งก่อนอยู่รึไม่”

“อยู่รึไม่ ข้าไม่ได้ดู”

เมื่อน้ำเสียงนิ่งเรียบของพ่อครูเปลวเทียนเอ่ยถามหญิงผู้เป็นแม่ก็หันไปเอ่ยถามผัว แต่ผู้เป็นผัวกลับมีท่าทีอึกอักหันมองหน้าพ่อครูเปลวเทียนสลับกับเมียของตนราวกับคนที่ทำอะไรผิด

“เอ่อ วันก่อนข้าเอาผ้ารองนอนลูกไปซัก มันน่าจะหล่นหายไปแล้วจ้ะ”

“เอ็งนี่มัน! แล้วเหตุใดถึงไม่บอกข้า”

“ข้าก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้”

“หุบปากทั้งคู่”

สองผัวเมียที่กำลังถกเถียงและผู้เป็นเมียใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้อุ้มลูกตบตีผัวด้วยความโมโหแต่เมื่อได้ยินเสียงพ่อครูเปลวเทียน ก็จำต้องหุบปากและนั่งก้มหน้าก้มตาด้วยความกลัว

“หากหายอีก ก็ปล่อยให้มันเอาลูกมึงไปเลี้ยง”

“มันรึ มัน มันคือผู้ใดพ่อครู”

ไม่เพียงแค่สองผัวเมียที่ตกใจและหวาดกลัวจนขนหัวลุกเมื่อได้ยินพ่อครูเปลวเทียนเอ่ยพูดเพราะไพรพายที่แอบฟังอยู่ข้างนอกเรือนก็รู้สึกไม่ต่างกัน ใบหน้าสวยจึงหันมองซ้ายขวาและข้างหลังด้วยความระแวงเพราะมันผู้นั้นที่พ่อครูพูดถึง แม้จะไม่ได้บอกว่าหมายถึงผู้ใดแบบชัดเจนแต่ก็เดาได้ไม่ยากเลย

“มึงขอลูกจากสิ่งใดล่ะ”

เมื่อได้ยิน สองผัวเมียก็ก้มลงมองใบหน้าของลูกน้อยในอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ที่ตอนนี้นอนนิ่งไม่ได้เปล่งเสียงร้องไห้งอแงเหมือนก่อนหน้านี้ แต่กลับหัวเราะคิกคักและดวงตาที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาก็เป็นประกาย มองขึ้นไปข้างบนราวกับเห็นอะไรที่ผู้เป็นพ่อและแม่ไม่เห็น

ทำให้ไพรพายที่กำลังแอบดูอยู่นอกเรือนลอบกลืนน้ำลายลงคอแล้วมองไปยังเสี้ยวหน้าของหัวสวมพ่อครูเปลวเทียนอย่างนึกกลัว และรู้แจ้งทันทีว่าเหตุใดสองผัวเมียนี้ถึงพาลูกน้อยมาหาพ่อครูเปลวเทียน

“ส่งลูกให้มัน แล้วมึงก็ขยับเข้ามา”

ผู้เป็นเมียส่งลูกน้อยในอ้อมอกให้ผัว ร่างสูงกำยำที่นั่งคุกเข่าจึงค่อย ๆ คลานเข่าเข้าไปหาพ่อครูเปลวเทียน ซึ่งไพรพายที่เห็นว่าแม้แต่หญิงที่มีผัวแล้วพ่อครูเปลวเทียนก็ยังไม่เข้าใกล้จึงทำให้เธอรู้สึกสบายใจ ที่อย่างน้อยพ่อครูเปลวเทียนก็เป็นเช่นนี้กับผู้หญิงทุกคน

พ่อครูเปลวเทียนหันไปหยิบเศษผ้าสีดำที่ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กมาใส่มือของเด็กน้อยที่กำลังมองเขาตาแป๋ว ซึ่งสัมผัสของพ่อครูที่แตะต้องเด็กน้อยตรงหน้าช่างอ่อนโยนและเบามือ ทำให้ไพรพายมองพ่อครูด้วยสายตาที่เป็นประกายและรู้สึกหลงใหลในตัวเขามากขึ้นกว่าเดิม

“รู้อยู่รู้กิน รู้เล่นรู้นอน”

“แอะ แอ้”

เมื่อพ่อครูเปลวเทียนพูดจบเด็กน้อยก็เปล่งเสียงไม่เป็นคำตอบกลับราวกับรับรู้และรับปาก ทำให้สองผัวเมียหันมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ทั้งเบาใจและขนลุกไปพร้อม ๆ กัน

พ่อครูเปลวเทียนจับมือเด็กน้อยที่กำผ้าไว้ในมือและนิ้วเล็ก ๆ ก็เกี่ยวนิ้วชี้เรียวสวยของพ่อครูอยู่ พร้อมกับเอ่ยท่องบริกรรมคาถาเพื่อปกปักรักษาและปัดเป่ากลิ่นสัมภเวสีที่ติดตัวเด็กน้อยผู้นี้ออกไป

ซึ่งเหตุที่เด็กน้อยผู้นี้ร้องไห้งอแง เพราะทั้งแม่ซื้อและสัมภเวสีต่างมารุมเล่นหยอกล้อจนเขาไม่ได้หลับไม่ได้นอน

“กลับไปถึงเรือนก็เก็บไว้ใต้ผ้าที่มันนอน เช้ามืดของวันพรุ่งให้มึงนำกล้วยกับผ้าผืนที่มันใช้ประจำไปวางไว้ทางสามแพร่งในป่าทิศตะวันตก”

“จ้ะพ่อครู ขอบคุณนะจ๊ะที่ช่วยพวกข้า”

“กูหนวกหู”

“เอ่อ จ้ะ แต่ว่าพ่อครูมีสิ่งใดที่อยากได้หรือของที่อยากกินไหมจ๊ะ ข้าจะให้ผัวข้ามันไปหามาให้เพื่อตอบแทนที่พ่อครูช่วย”

“ไม่”

“ยาสูบดีรึไม่”

“กูบอกว่าไม่ก็ไม่ ออกไป”

“จ้ะ ๆ ไปแล้วจ้ะ”

ผู้เป็นผัวที่ได้ยินเสียงพ่อครูเริ่มเข้มขึ้นหลังจากที่เมียเขาซักถามไม่จบไม่สิ้น จึงรีบพูดแทรกพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้ลาพ่อครูด้วยความรีบร้อนอย่างทุลักทุเลเพราะแขนข้างซ้ายอุ้มลูกน้อยอยู่ แล้วคลานเข่าถอยมาข้างหลังเพื่อจับแขนเมียให้ลุกขึ้นกลับเรือนก่อนที่พ่อครูเปลวเทียนจะหงุดหงิด

แต่สองผัวเมียยังเดินไปไม่ถึงประตูพ่อครูเปลวเทียนก็เอ่ยพูดบางอย่างขึ้นมาเสียก่อน