ม่านรักสาริกา ตอนที่ 6

“ข้าไม่หลบ เอ็งจงหันหลังแล้วเดินกลับไป”

“เอ็งเป็นพ่อข้ารึถึงกล้ามาสั่ง!”

“ข้าเพียงแค่เป็นห่วงเอ็ง”

“เก็บไว้เถิด ข้าไม่ต้องการ หลบ”

ไพรพายเอ่ยพูดเน้นย้ำเป็นการยื่นคำขาดเพราะหากเสือยังยืนขวาง แล้วเธอทำอะไรที่มันไม่ดีลงไปเขาจะโกรธหรือเสียใจไม่ได้

“หากไป เอ็งก็จะโดนพ่อครูเปลวเทียนดุอีก”

“เกี่ยวข้องกับเอ็งอย่างไร หลบไปสิวะ!”

“ข้าไม่หลบ เอ็งต้องกลับ ลืมสิ้นแล้วรึว่าห้ามไปใกล้เรือนพ่อครู”

“ไม่หลบงั้นรึ”

พูดจบไพรพายก็ก้มลงไปหยิบท่อนไม้ที่อยู่ข้างเท้าขึ้นมายกขึ้นง้างเตรียมจะฟาดใส่เสืออย่างไม่คิดจะยั้งแรง ทำให้ร่างสูงของคนที่ยืนกรานว่าจะไม่หลบก้าวเท้าเดินถอยหลังและยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาบังใบหน้าตัวเองไว้

“ขี้ขลาด”

ไพรพายเอ่ยพูดอย่างดูถูกแล้วโยนไม้ท่อนนั้นใส่เท้าของเสือแล้วเดินกระแทกเท้าด้วยความหงุดหงิดผ่านเขาไป ทิ้งให้เสือได้แต่ยืนมองตามด้วยความรู้สึกมากมายอยู่เบื้องหลัง

ไพรพายเดินหน้าบึ้งเข้าไปในป่าด้านในจนเมื่อเห็นเรือนของพ่อครูเปลวเทียนอยู่ไม่ไกลใบหน้าสวยก็กลับมาประดับไปด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง เท้าเล็กก้าวเดินลงน้ำหนักให้เบากว่าตอนแรกและหันกลับไปมองทางด้านหลังเพื่อดูว่าเสือตามเธอมาหรือไม่ 

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครก็เดินเข้าไปใกล้เรือนพ่อครูแล้วย่อตัวนั่งลงข้างหน้าต่าง พร้อมกับแนบหูข้างขวากับผนังเรือนเพื่อฟังเสียงคนที่อยู่ข้างในว่าเขากำลังทำสิ่งใด

แต่นั่งฟังอยู่นานไพรพายก็ไม่ได้ยินเสียงใด จึงค่อย ๆ สอดนิ้วเข้าไปในร่องหน้าต่างเพื่อเปิดแง้มดูด้านใน ก่อนจะพบว่าภายในเรือนไม่มีผู้ใดอยู่เลย

ไพรพายจึงเดินอ้อมไปอีกฝั่งซึ่งเป็นที่เดิมที่เธอโดนพ่อครูสาดน้ำใส่ในวันนั้นแล้วเปิดแง้มหน้าต่างฝั่งนี้ดู เนื่องจากหากมองจะตรงนี้จะทำให้เธอเห็นม่านที่ปิดกั้นอยู่ทางด้านหลังหิ้งบูชาซึ่งพ่อครูเปลวเทียนจะนอนข้างในนี้

“ไม่อยู่เรือนรึ”

ไพรพายขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าชายหนุ่มที่อยู่ติดเรือนไม่ชอบออกไปที่ใด ยิ่งในยามกลางวันเช่นนี้ยิ่งไม่มีทางออกไปไหนเหตุใดวันนี้เขาถึงไม่อยู่เรือน เพราะเมื่อมองเข้าไปหลังม่านผืนดำนั้นความรู้สึกของเธอมันบอกว่าพ่อครูเปลวเทียนไม่ได้อยู่ข้างใน

ไพรพายถอนหายใจออกมาด้วยความเสียดายที่ไม่ได้พบหน้าพ่อครูเปลวเทียนให้หายคิดถึงดังที่ใจปรารถนา จึงลุกขึ้นเพื่อจะเดินกลับไปอาบน้ำที่ลำธาร แต่สายลมที่พัดหอบกลิ่นหอมมาปะทะใบหน้าทำให้ไพรพายต้องหันหน้ามองเข้าไปในป่าด้านใน เพราะเธอจำกลิ่นหอมนี้ได้ว่ามันเป็นกลิ่นกายของผู้ใด

ลำธารในป่าที่แสนสงบเงียบ

เปลือกตาสีมุกหลับพริ้มในขณะที่เอนหลังพิงขอบบ่อหิน และสองแขนแกร่งที่มีมัดกล้ามไม่เล็กและไม่ใหญ่จนเกินไปยกขึ้นวางพาดขอบบ่อที่มีความลึกพอสมควร จนทำให้ร่างสูงที่กึ่งนั่งกึ่งนอนงอขาข้างซ้ายขึ้นตั้งชันอยู่ในบ่อถูกสายน้ำที่ไหลรินลงมาจากร่องน้ำเล็ก ๆ ด้านหลังท่วมท่อนล่างตั้งแต่เอวลงไป

ส่วนบริเวณโดยรอบก็เป็นลำธารที่สายน้ำเชื่อมต่อกับลำธารที่ชาวบ้านอาบน้ำกันเป็นประจำเพียงแต่บ่อที่พ่อครูนอนแช่ตัวอยู่นั้น เป็นบ่อที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติโดยมีหินก้อนใหญ่บดบังสายน้ำจากลำธารไม่ให้ไหลผ่านมาท่วมบริเวณบ่อ และมีใบบัวที่ขึ้นอยู่ในร่องน้ำเล็ก ๆ ข้างบ่อซึ่งมีก้านสูงและใบที่ใหญ่ปกคลุมหนาแน่นจึงคล้ายม่านปิดบังไม่ให้ร่างหนากำยำถูกผู้ใดพบเห็น ราวกับว่าเป็นที่ที่มีไว้สำหรับพ่อครูเปลวเทียนเพียงผู้เดียว

แต่ก็ไม่อาจจะรอดพ้นสายตาของไพรพายไปได้

“อยากอาบน้ำกับพ่อครูจัง”

ไพรพายรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองเมื่อเผลอพูดความต้องการที่อยู่ในใจออกมา ในขณะที่เธอหลบซ่อนอยู่หลังโขดหินซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริเวณที่พ่อครูเปลวเทียนนอนแช่ตัวอยู่

เธอเคยนึกสงสัยมาตลอดว่าพ่อครูเปลวเทียนอาบน้ำหรือไม่ แล้วอาบที่ใด วันนี้ไพรพายได้รู้และเห็นชัดเจนเต็มสองตาแล้ว

ดวงตาคู่สวยเป็นประกายแวววาวในขณะที่มองเรือนร่างกำยำที่นอนหงายเปิดเผยให้แสงจากพระอาทิตย์สาดส่องลงมากระทบกล้ามเนื้อ ที่แม้ว่าผิวกายของเขาจะดำสนิทแต่ไพรพายเคยเห็นผิวกายที่แท้จริงของพ่อครูมาแล้วจึงทำให้เธอจินตนาการได้

ไพรพายไล่มองตั้งแต่ใบหน้าของหัวสวมที่เอนนอน ไล่ลงมายังลำคอที่มีลูกกระเดือกแหลมที่เห็นเพียงแค่นี้ไพรพายก็หน้าแดงก่ำ จึงลากสายตาลงมามองแผงอกและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เห็นแล้วไพรพายก็ถึงกลับกลืนน้ำลายและคิดว่า หากได้กอดและซบหน้าสัมผัส คงจะแข็งแต่แสนอบอุ่นไม่น้อย

และเมื่อมองต่ำลงมาอีกหน่อยจนถึงขอบผ้านุ่งของผ้าโสร่งสีดำที่พ่อครูนุ่งผูกเอวแบบหมิ่นเหม่ที่อยู่ใต้น้ำ ไพรพายก็ยิ่งรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าเพราะสายน้ำที่ใสสะอาดมันทำให้เธอเห็นได้อย่างชัดเจน จึงอดจะคิดจินตนาการถึงของรักของหวงของพ่อครูที่อยู่ใต้ผ้าไม่ได้

ตุบ!

“อะไรวะ งะ งู กรี๊ด!!!”

“!”