ม่านรักสาริกา ตอนที่ 5

สายตาคมดุของพ่อครูเปลวเทียนมองตามกลุ่มควันสีเทาลอยคละคลุ้งขึ้นด้านบน ในขณะที่พ่อครูกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนพื้นพรมหน้าหิ้งบูชาแล้วเอนหลังวางศอกเท้าไว้บนขอนไม้ และปรายตามองไปยังควันธูปที่นั่งขัดสมาธิแล้วจ้องมองพ่อครูเปลวเทียนโดยไม่พูดอะไรตั้งแต่ที่เขามาถึง ซึ่งคล้อยหลังไพรพายกลับไปไม่นานนักด้วยสายตาที่นิ่งไม่ต่างกัน

“ลืมหน้ากูรึ ถึงได้จ้องไม่วางตา”

“เปล่า”

“...”

“ข้าได้ยินว่าแม่เฒ่าจะจับคู่ให้พ่อครูทั้งสอง”

“...”

“พ่อครูจะยอมให้เป็นเช่นนั้นรึ”

“มึงอยากพูดอะไรก็พูดออกมา”

ด้วยความสนิทสนมจึงทำให้พ่อครูเปลวเทียนและควันธูปรู้ใจกันเป็นอย่างดี เนื่องจากควันธูปเป็นศิษย์เพียงคนเดียวที่พ่อครูเปลวเทียนยอมรับและสั่งสอนวิชาคุณไสยดำมืดให้แก่เขา

“หากจะยอมให้แม่เฒ่าเลือกให้ ข้าคิดว่าพ่อครูเลือกเองจะดีกว่า อย่างน้อยจะได้ตรงใจเพราะไม่ว่าอย่างไรก็หนีไม่พ้น”

“เมียมึงเป่าหูให้มาพูดกับกูรึ อย่าให้กูต้องไล่มึงอีกคน”

“หญิงที่ทนมือทนตีน ย่อมดีกว่าพวกอ่อนแอ”

ควันธูปไม่ปฏิเสธว่าลัลนาเมียของเขาให้มาช่วยพูดกับพ่อครูเปลวเทียน เนื่องจากลัลนาและไพรพายเป็นเพื่อนรักกัน แต่ควันธูปที่ได้ยินผู้คนพูดกันปากต่อปากจนหนาหูว่าพ่อครูทั้งสองถูกแม่เฒ่าบังคับให้มีคู่ครองก็คิดอยากช่วยแนะ เพราะพ่อครูเปลวเทียนของเขานั้นช่างแข็งกระด้างและไม่ประสาเรื่องผู้หญิงเอาเสียเลย

“หากมึงมาเพราะเรื่องนี้ มึงก็กลับไปได้แล้ว กูจะนอน”

เมื่อพูดจบพ่อครูเปลวเทียนก็พ่นกลุ่มควันสีเทาออกจากริมฝีปากและจมูกเป็นครั้งสุดท้ายแล้วหยัดกายลุกขึ้นนั่ง มือก็เอื้อมไปหย่อนก้นยาสูบใส่ลงไปในหม้อดินใบเล็ก เมินเฉยต่อเรื่องที่ควันธูปเอ่ยพูดออกมาราวกับไม่ได้ยิน

“เมียข้าใกล้คลอด จึงมาขอของดีไปคุ้มภัย”

“ของมึงเสื่อมหมดแล้วรึ ถึงต้องมาขอที่กู”

แม้ปากจะพูดถามและสายตาที่มองลูกศิษย์เพียงคนเดียวของตนจะตำหนิ ที่ควันธูปเอาแต่เสพกามารมณ์จนไม่ได้นั่งสมาธิให้จิตมั่นคงเพื่อประคองของที่อยู่ในตัวให้คงเดิม

แต่มือก็เอื้อมไปหยิบสายสิญจน์และผ้ายันต์สีดำผืนขนาดประมาณฝ่ามือที่ถูกลงอักขระด้วยสีแดง ใส่มือของควันธูปที่ขยับนั่งคุกเข่าและคลานเข้ามาหาพ่อครูเพื่อรับไป

แต่ในตอนที่ควันธูปกำลังจะถอยกลับไปนั่งที่เดิมสายตาเขาก็มองไปเห็นของบางอย่างที่วางอยู่บนพานเล็ก แม้ว่าพานนั้นจะถูกสอดเข้าไปแอบอยู่ใต้หิ้งบูชาแล้วก็ตาม

“ข้าหวังว่าสักวัน จะได้เห็นพ่อครูที่ข้ารักยิ่งกว่าชีวิต มีความสุขเช่นที่ข้ามี”

ควันธูปมองใบหน้าของหัวสวมพ่อครูเปลวเทียนที่เป็นทั้งอาจารย์ พี่ชาย และผู้มีพระคุณของเขาด้วยความรักและหวังดีหลังจากที่พูดจบ แล้วยกมือขึ้นประนมไหว้ก่อนจะก้มลงกราบลา ซึ่งพ่อครูเปลวเทียนก็ทำเพียงแค่นั่งมองตรงไปเบื้องหน้าด้วยสายตาและใบหน้าที่นิ่งเรียบ

สามวันต่อมา

ไพรพายนอนหงายลืมตามองหลังคาเรือนอย่างเลื่อนลอยในท่าเดิมไม่ขยับเขยื้อนมาตลอดสามวัน ตั้งแต่วันที่กลับมาจากเรือนพ่อครูเปลวเทียนในวันนั้น เพราะเมื่อใดที่เธอขยับตัวก็จะรู้สึกปวดแสบปวดร้อนภายในท้องแสนทรมาน แต่วันนี้กลับรู้สึกดีขึ้นจนเกือบจะหายเป็นปลิดทิ้ง

โดยที่ไม่ได้มีใครแวะเวียนมาหาเพราะปกติไพรพายก็มักจะขังตัวเองอยู่แต่ในเรือนไม่ออกไปไหนเป็นปกติของเธออยู่แล้ว ทำให้คนเป็นพ่อและแม่ไม่ได้เอะใจ

ส่วนเดือนอ้ายด้วยสุขภาพที่ไม่ค่อยแข็งแรงก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหนเช่นกันจึงไม่รู้ว่าไพรพายเป็นอะไร ส่วนลัลนาก็ท้องโตใกล้คลอดควันธูปจึงไม่ยอมปล่อยให้ไปไหนไกลจากเรือน

“คิดถึงพ่อครูเหลือเกิน ไม่ได้เห็นหน้าไปเห็นเรือนก็ยังดี”

ไพรพายเอ่ยพูดกับตัวเองเสียงเบาแล้วค่อย ๆ ขยับลุกขึ้นนั่งอย่างระวังด้วยกลัวว่าจะปวดท้องขึ้นมาอีก แต่เมื่อลุกขึ้นนั่งได้และลองขยับตัวไปมาก็พบว่าเธอไม่รู้สึกปวดท้องอีกแล้ว

“แกล้งข้าแรงเช่นนี้ คงจะเริ่มรู้สึกกับข้าไม่น้อย”

แม้จะรู้ว่าพ่อครูเปลวเทียนทำเพราะเกลียดชังแต่ไพรพายกลับระบายยิ้มราวกับมีความสุขและคิดเข้าข้างตัวเองอย่างไม่ลืมหูลืมตา อีกทั้งยังไม่เข็ดหลาบและไม่กลัวว่าครั้งต่อไปจะโดนหนักกว่าครั้งก่อน

“แต่ไปอาบน้ำก่อนจะดีกว่า”

เมื่อยกแขนขึ้นมาดมไพรพายก็เปลี่ยนความคิดกะทันหันเนื่องจากสามวันที่ผ่านมาเธอไม่ได้อาบน้ำเลย จึงเดินไปนั่งลงหน้าหิ้งบูชาเพื่อหยิบหัวสวมมาใส่ปิดบังใบหน้า และลุกเดินไปเปิดประตูพร้อมกับก้าวออกไปนอกเรือนในรอบสามวัน

แต่เมื่อเท้าเล็กก้าวเดินออกมาหยุดยืนอยู่บริเวณชานเรือนก็เห็นเครือกล้วยและผลไม้หลายชนิด ถูกใส่ไว้ในกระจาดแล้ววางไว้บนพื้นเรือนจนแทบไม่เหลือที่ให้เดิน

“ไม่ใช่ของข้า”

เสียงของ กันตา ผู้เป็นแม่ที่นั่งพับผ้าอยู่ชานเรือนหลังข้าง ๆ เอ่ยพูดขึ้น เมื่อเห็นไพรพายเดินออกมายืนมองผลไม้อยู่นาน

“ของผู้ใดรึแม่”

“ไอ้เสือ”

“พูดไม่รู้ฟัง”

“ก็คงจะเหมือนเอ็ง ที่ไม่รู้จักจำ”

“พ่อครูไม่เคยมีคนรัก นิสัยเดิมทีก็ไม่ใช่ชายปากหวานอ่อนโยน ข้าไม่ถือสาหรอกแม่”

“ไม่มีชายใดแข็งกระด้าง กับหญิงที่เขามีใจให้หรอก”

“ข้าไปอาบน้ำดีกว่า แม่พูดไม่เข้าหู ข้าไม่อยากฟัง”

“เข้าหู แต่ไม่เข้าหัวเอ็ง”

ไพรพายมองผู้เป็นแม่ด้วยสายตาเบื่อหน่ายและถอนหายใจออกมาเสียงดัง แล้วสะบัดหน้าเดินกอดอกก้าวลงจากเรือนโดยไม่สนใจผลไม้ที่เสือเก็บมาให้ แม้ว่าจะเห็นเขายืนมองเธออยู่ก็ตาม

 ป่าใกล้เรือนพ่อครูเปลวเทียน

จากที่ตั้งใจว่าจะไปอาบน้ำแต่ไพรพายกลับเปลี่ยนใจเดินไปยังทิศของเรือนพ่อครูเปลวเทียน ด้วยเพราะอยากไปเห็นหน้าพ่อครูให้หายคิดถึงหลังจากที่เธอไม่ได้พบพ่อครูเปลวเทียนมาหลายวัน

“เอ็งคงจะเบื่อกล้วย ข้าจึงนำมะม่วงสุกมาให้”

“หลบข้า!”

ไพรพายขึ้นเสียงใส่ชายตรงหน้าที่เดินมาขวางทางเธอทำให้ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มพลันเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงและก้าวเดินถอยหลังออกห่างจากเสือราวกับรังเกียจ แต่เสือก็ยังคงยิ้มและยื่นกระจาดที่ใส่มะม่วงสุกให้ไพรพายพร้อมกับเอ่ยพูดอย่างไม่ยอม