ตอนที่ 8|| ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว 2/2

หญิงสาวก้มศีรษะลงเล็กน้อย ริมฝีปากของลู่เจาเจายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางหลังพูดจบ แต่ดวงตาของนางกลับเจือความเหนื่อยล้าอยู่    ลึก ๆ ในแววตา นางยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานที่มีกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ ลอยอบอวล ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ

“ท่านแม่ของข้าอยู่ที่หยางโจว ท่านอาจารย์คงพอทราบอยู่บ้าง” หลังกล่าวจบ นางก็เงยหน้าขึ้นมองชายชราตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง ราวกับกำลังรอฟังคำตอบอย่างอดทน

ถังเหลียนซ่งพยักหน้าเบา ๆ เคราขาวยาวของเขาไหวเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหว ดวงตาแก่ชราที่เต็มไปด้วยรอยย่นของกาลเวลามองศิษย์สาวด้วยสายตาอ่อนลง

“ข้าย่อมทราบ”

 เขากล่าวเสียงเรียบ พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อยก่อนจะวางลงอย่างช้า ๆ สีหน้าของชายชราดูครุ่นคิดเล็กน้อย เหมือนกำลังทบทวนบางสิ่งในใจ

ลู่เจาเจายืนหลังตรง มือทั้งสองประสานกันไว้เบื้องหน้าอย่างสำรวม ก่อนนางจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสงบ หลังพูดจบหญิงสาวก็ก้มศีรษะลงเล็กน้อยอีกครั้ง ราวกับคำพูดนั้นเป็นการตัดสินใจที่ผ่านการไตร่ตรองมาแล้วอย่างหนัก

“ข้าจึงอยากย้ายไปอยู่กับนาง และใช้วิชาที่เรียนมารักษาผู้คนทางใต้”

ห้องทั้งห้องเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงลมพัดผ่านหน้าต่างไม้ทำให้ม่านบางสั่นไหวเบา ๆ ถังเหลียนซ่งนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้ สายตาของชายชรามองศิษย์สาวตรงหน้าอย่างพิจารณา เขาใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ อย่างคนกำลังครุ่นคิด ก่อนจะถอนหายใจแผ่ว ๆ แล้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“เจ้าเด็กคนนี้…” เขากล่าวพลางส่ายศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้ม    บาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอย

 “ยังคงเป็นเหมือนเดิม ตัดสินใจเด็ดขาดนัก” หลังกล่าวจบ เขามองศิษย์สาวอย่างเอ็นดูราวกับมองบุตรหลานของตนเอง

ลู่เจาเจาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของนางมีประกายสงสัยแฝงอยู่บาง ๆ ขณะเดียวกันถังเหลียนซ่งก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ไม้ เสียงขาเก้าอี้ครูดกับพื้นดังแผ่ว มือทั้งสองของชายชราไขว้ไว้ด้านหลัง จากนั้นเขาเดินไปสองสามก้าวในห้องอย่างช้า ๆ ราวกับกำลังคิดทบทวนเรื่องบางอย่าง

“เจ้าคิดจะลาออกจากสำนักหมอหลวงเพียงเพื่อจะไปหยางโจว?” เขาถามโดยไม่หันกลับมาในทันที น้ำเสียงของเขาเรียบแต่แฝงความจริงจัง

“เจ้าค่ะ” ลู่เจาเจาตอบทันทีโดยไม่ลังเล หลังกล่าวจบหญิงสาวยืนนิ่งอย่างมั่นคง สีหน้าของนางสงบแต่แววตาแน่วแน่

ถังเหลียนซ่งหยุดเดิน ก่อนจะหันกลับมามองนางช้า ๆ แววตาของชายชราฉายแววบางอย่างที่นางไม่คุ้นเคย เป็นประกายที่ดูเหมือนกำลังคิดแผนบางอย่าง

“แล้วใครบอกเจ้าว่า หากไปหยางโจว เจ้าต้องลาออกจากสำนักหมอหลวง?”

คำพูดนั้นทำให้ลู่เจาเจาชะงักทันที คิ้วเรียวของนางขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตา นางเอ่ยช้า ๆ ราวกับยังไม่แน่ใจว่าตนเข้าใจถูกหรือไม่

“อาจารย์หมายความว่า…”

ถังเหลียนซ่งเดินกลับมาที่โต๊ะ ก่อนจะหยิบเอกสารกองหนึ่งขึ้นมาเปิดดูอย่างสบาย ๆ เขาพลิกกระดาษสองสามแผ่นด้วยท่าทีไม่เร่งรีบ

“เมื่อสิบวันก่อน เจ้าสอบผ่านหมอหญิงขั้นสามของสำนักหมอหลวงแล้วนี่” เขากล่าวพลางชำเลืองมองศิษย์สาวเหนือขอบเอกสาร

“ตามกฎของสำนัก หมอหญิงที่สอบผ่านขั้นสามสามารถถูกส่งไปประจำสาขาต่างเมืองได้”

หลังกล่าวจบ ชายชราก็วางเอกสารลงบนโต๊ะเสียงเบา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยรอยยิ้มบางที่มุมปาก

“และบังเอิญ…” เขาหยุดเล็กน้อยเหมือนจงใจให้ศิษย์สาวลุ้น “สำนักหมอหลวงที่หยางโจวกำลังขาดหมออยู่พอดี”

ลู่เจาเจาเบิกตาขึ้นเล็กน้อย ความตกใจปรากฏชัดบนใบหน้าของนาง ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว “ท่านอาจารย์…”

ถังเหลียนซ่งพยักหน้าเบา ๆ ชายชรามองนางตรง ๆ ด้วยสายตาจริงจังแต่เมตตา “หากเจ้าตกลง ก็จะได้ไปในฐานะหมอหลวงประจำสำนักหมอหลวงสาขาหยางโจว”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของลู่เจาเจาสั่นสะท้าน ดวงตาของหญิงสาวสว่างขึ้นทันทีเหมือนมีแสงไฟจุดขึ้นในใจ เสียงของนางเผลอสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“จริงหรือเจ้าคะ!”

ถังเหลียนซ่งหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายศีรษะอย่างขบขัน “เจ้าคิดว่าข้าจะล้อเล่นกับเรื่องเช่นนี้หรือ”

ลู่เจาเจารีบก้มศีรษะคำนับทันทีอย่างลึกซึ้ง ชายเสื้อของนางไหวเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหว เสียงของนางเต็มไปด้วยความดีใจจนยากจะปิดบัง

“ศิษย์...ศิษย์ยินดีเจ้าค่ะ! ขอบพระคุณอาจารย์!”

ถังเหลียนซ่งมองศิษย์สาวที่กำลังก้มคำนับอยู่ตรงหน้า แววตาของชายชราเต็มไปด้วยความพอใจ รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าอย่างภาคภูมิ

“ดีแล้ว” เขากล่าวอย่างพอใจ “หมอที่ดีไม่ควรถูกขังอยู่เพียงในเมืองหลวง”

หลังกล่าวจบ ชายชราก็หันไปหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะจุ่มปลายพู่กันลงในหมึกอย่างช้า ๆ

 “เจ้ากลับไปเตรียมตัวเถิด”

เขากล่าวโดยไม่เงยหน้าจากโต๊ะ

“อีกไม่นาน ข้าจะออกหนังสือแต่งตั้งให้เจ้าไปประจำหยางโจว”

ลู่เจาเจาเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มของนางครั้งนี้สดใสกว่าครั้งใดในหลายวัน ดวงตาที่เคยหม่นหมองกลับมีประกายแห่งความหวังอีกครั้ง

“เจ้าค่ะ อาจารย์”

นางกล่าวเสียงนุ่ม ก่อนจะคำนับอีกครั้งอย่างลึกซึ้ง คราวนี้ เส้นทางที่นางกำลังจะเดินไป ไม่ได้เป็นเพียงการหนีจากอดีตอีกต่อไป แต่มันคือการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของลู่เจาเจาอย่างแท้จริง