Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

Simula ng araw na 'yun, hindi ko na masyadong kinikibo si Hendrix. Ayokong mapahamak siya dahil sa akin-lalo na kapag malaman pa ni Asmodeus na may gusto ito sa akin.Dumating ang araw ng Huwebes.Araw ng pag-alis ni Asmodeus.Maingat kong inilagay ang maliit na bag sa ilalim ng kama. Ayon kay Jossie, tatagal sila ng tatlong araw sa Europe. Kaya naman nag-empake na ako ng ilang damit.Saktong paglalagay ko ng gamit sa bag, bumukas ang pinto."Bumaba ka daw. Paalis na sila, Master," utos ni Emily, na agad kong tinanguan.Tumitig siya sa akin at ngumisi, saka tumalikod at umalis.Pagbaba ko, nakita ko si Asmodeus-malamig ang mga matang nakatitig sa akin.Lumapit ako sa kanya.Hindi ko inaasahan ang sumunod na nangyari-hinawakan niya ang magkabila kong pisngi at agad niya akong hinalikan, matagal at nakakapanghina, Napasinghap ako sa gulat."Huwag kang gagawa ng bagay na ayaw ko, Zamara. Alam mo kung paano ako magalit..." bulong niya, matinding tensyon ang ramdam ko matapos ang halik na

Ramdam ko pa rin ang kirot sa aking binti-doon mismo sa tinamaan ng bala. Takot akong napatingin sa kanya habang siya'y tahimik na nagmamaneho, ang mga kamay niya mahigpit sa manibela, ang mukha nagpipigil ng galit.Tahimik lang akong umiiyak sa tabi niya."Sa ginawa mo, Zamara, maraming madadamay..."Puno ng banta na sabi niya sa akin.Grabe ang kaba ko.Una sa lahat, para kay mia at kay Manang Lydia na tumulong sakin makalabas.Bumaling ako sa kanya."P-Pakiusap... ako na lang ang parusahan mo, Asmodues,"Umiiyak kong pakiusap. Kilala ko siya - isang malupit at mapanganib na tao.Nakaramdam ako ng matinding pagsisisi.Sana hindi na lang ako umalis...Sana hindi na lang ako nagpadaig sa sekretarya niya.Huminto siya saglit sa tabi ng daan.Humarap siya sa akin - nagulat ako nang bigla niyang punitin ang damit ko sa bandang puson.Hinila niya ang binti kong may tama ng bala.Napaigik ako sa sakit, pilit ko siyang itinulak palayo."Endure it...!"Gigil niyang sabi habang nanggigigil an

Hindi ko alam kung anong oras na… wala akong ideya.Tahimik at madilim ang buong kwarto ni Asmodeus, pero sa loob ko, parang may bagyong hindi matahimik.Naramdaman kong bumangon si Asmodeus. Tumayo siya at iniwan ang kama.Hindi pa rin ako makagalaw… parang nanigas ang buong katawan ko — manhid, pagod, at basag.Ang kamay ko, nakataas pa rin — nakatali sa ulunan ng kama.Wala akong magawa. Wala man lang akong lakas para takpan ang sarili kong hubad na katawan.Ramdam ko ang sakit ng gitna ko dahil sa walang ingat nito. Ang sugat sa binti ko — dumudugo.Masakit… hindi lang sa katawan, kundi sa buong pagkatao ko.Dahan-dahan akong tumagilid, pilit na umiiwas sa lamig ng silid, at sa init ng kahihiyan dahil sa lantad kong katawan.Tahimik akong umiiyak.Napakasama niya!Hayop siya!Maya-maya, narinig kong bumukas ang pinto ng banyo.Nakikiramdam lang ako, nakatalikod. Ilang sandali pa, lumabas siya mula sa kanyang kwarto.Lumipas ang ilang minuto, at muli kong narinig ang pagbukas ng pi

Marahan akong lumapit sa kanya. Kabado man, pilit kong nilakasan ang loob ko.Nanatili siyang nakaupo, nakatitig sa akin, parang binabasa ang bawat paghinga ko habang ako ay palapit. Idinampi ko ang aking dalawang kamay sa malapad niyang dibdib ramdam ko ang tibok ng kanyang puso doon—Dahan-dahan akong yumuko, alangan man dahil sa titig niyang parang tumatagos sa aking kaluluwa. Ipinikit ko ang aking mga mata at Inilapit ko ang aking mga labi sa kanya… at saka marahang idinikit. Isang munting dampi lamang, ngunit sapat na upang manginig ang aking mga kamay at manlamig ang aking palad.Ilang segundo lang—isa, dalawa, tatlo—bago ko inangat ang aking mukha. Doon, sinalubong ako ng kanyang mga mata. Hindi siya kumurap, hindi siya umimik. Baka nga hindi rin pumikit..parang pinanood niya lang ang paghalik ko sa kanya...Unti-unti, bumaba ang kanyang titig mula sa aking mga mata patungo sa aking labi. At saka siya ngumisi.“That’s it? That’s your kiss?” tanong niya, na tila hindi pa na kunte

Pagkapasok sa kwarto..Huminga ako nang malalim, pilit na kinukumbinsi ang sarili."Hindi totoo 'yon. Huwag kang maniniwala kay Miss Jossie, Zamara..." bulong ko habang mariing pinipikit ang mga mata.Paano kung totoo nga?Muling bumigat ang dibdib ko. Hindi... hindi maaari. Ilang beses na niya akong pinahamak kay asmodues.Napahinga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili. Ngunit nang mapatingin ako sa kahong pinaglalagyan ng cellphone, natigilan ako. Kinuha ko yun at binuksan..Pagbukas ko ng kahon, agad akong natigilan. Isang iPhone. Hindi basta iPhone, kundi ang pinakabagong modelo-yung pinakamahal sa lahat. Napakagat ako sa labi habang dahan-dahan ko itong dinampot. Heto na yung kapalit ng cellphone kong itinapon niya nung galit na galit siya.Huminga ako nang malalim, May Pinindot akong button at dahan-dahang nagbukas ang iPhone. Nag-scroll ako palabas ng lock screen. May naka-insert nang SIM card. Para bang inihanda na talaga para gagamitin ko nalang.Binuksan ko ang h