“H–Hendrix!!” sigaw ni Zamara sa gulat nang makita kung sino ang nasa harap niya.Mabilis siyang umatras, halos sumiksik sa dulo ng kama habang nanginginig.“L–lumayo ka!” pasigaw niya, ngunit imbes na sumunod, dahan-dahan itong lumapit.Umupo si Hendrix sa gilid ng kama, ang tingin ay malamig ngunit may bahid ng ngiti.“Kumusta, Zamara?” tanong niya sa mababang tinig.Hindi na nakasagot si Zamara.Umiiyak na lang siya, tinatakpan ang sarili, para bang kahit anong sandali ay pwedeng mangyari ang kinatatakutan niya.“H–Hendrix… p–pakiusap… huwag…” halos pabulong ang sabi ni Zamara nang hawakan siya nito sa hita.Ngumiti lang si Hendrix—’yung ngiting nakakapangilabot, walang emosyon.“Ang sabi nila, patay na raw si Asmodues…” bulong niya habang nakatitig sa kanya.Mas lalo lang napaiyak si Zamara, napahawak sa dibdib habang nanginginig.“Handa akong saluhin ka, Zamara,” dagdag ni Hendrix, dahan-dahang inilapit ang mukha sa kanya.“Basta… maging masunurin ka lang sa akin.”Ang ngiti nito
最終更新日 : 2026-05-04 続きを読む