EP.5 ยั่วให้อยาก

EP.5

“อย่าให้มันได้หลักฐานอะไรไปเด็ดขาด” พิ้งค์พลอยเซ็งเล็กน้อยที่ตัวเองเหมือนจะโดนตลบหลังแต่เธอก็พยายามตั้งสติหาวิธีแก้ไข “เวย์ มึงไปต้อนรับดีๆ บอกคนอื่นด้วยว่าระวังตัวให้ดี ส่วนกูจะทำหน้าที่ของกูเอง”

“เออ” เวหาตอบแล้วรีบไปประสานงานให้คนอื่นทราบทันที

“แล้วกูอ่ะเจ๊” เพทายทำหน้างงๆ

“มึงจะไปไหนก็ไปเถอะ”

“หวัดดีครับ มากันกี่ท่านครับเนี่ย” เวหามารับบทพนักงานต้อนรับเอง เขาทำเหมือนกับว่าไม่รู้จักเตชมาก่อน

“3คนครับ” จริงๆแล้ว เขาได้กระจายกำลังออกไปทั่วผับแล้ว แต่ทุกคนแฝงตัวอย่างแนบเนียน

“เชิญทางนี้เลยครับ” เวหาพาตำรวจทั้งสามนายมายังโซนวีไอพี และมายังโต๊ะที่เขาเพิ่งเพิ่มเข้ามาใหม่เป็นกรณีพิเศษ ซึ่งลูกน้องก็รับรู้ได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ “จะรับอะไรดีครับ นี่นะครับเมนู” เวหายื่นเมนูให้แต่เตชไม่รับ

“ขอเหล้าสองขวด”

“วันนี้มีการแสดงสุดพิเศษด้วยนะครับ อยากรับเด็กมานั่งด้วยไหมครับ”

“ไม่ต้อง”

“ครับ รับแค่เบียร์สองขวดนะครับ”

“อือ”

เสียงดนตรีดังขึ้นมาบนเวทีPOLE DANCE กลางผับ แสงสลัวๆ กับไฟสปอตไลต์บนเวทีก็สว่างขึ้นพร้อมกับการปรากฏกายของหญิงสาวร่างบางที่ยืนหันหลังให้ เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดดังสนั่น ทุกคนตื่นเต้นกับโชว์สุดพิเศษในค่ำคืนนี้

เสียงเพลงดังจนใจเต้นตามจังหวะเบสจนแทบจะทะลุอก หลังคาสั่นสะเทือนเป็นระลอก เตชทำเนียนตามบุคคลทั่วไปที่มาเที่ยวแต่เขาไม่สามารถสื่อสารผ่านอินเอียร์กับตำรวจท่านอื่นได้เลยเพราะเสียงรบกวนที่ดังเกินไป

Step under the lights, dripping wet, I own the night

Every sway, every grind, make them lose their mind

Hands on the pole, twisting, teasing, oh so right

Water dripping down, I’m fire in the neon light

เธอเคลื่อนไหวร่างกายไปตามเพลง ท่วงท่าของเธอเซ็กซี่ ยั่วยวน บทเพลงรวมถึงความเร่าร้อนบนเวที สะกดเตชให้มองจนแทบไม่ละสายตา

ราวกับโดนฟ้าผ่าลงตรงกลางใจเมื่อหญิงสาวคนนั้นหันมาทางผู้คนมากมาย เตชค่อนข้างเสียอารมณ์เพราะผู้หญิงบนเวทีคือพิ้งค์พลอย ต่างจากชายผู้อื่นที่หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

เพลงนี้เป็นเพลงสำหรับพิ้งค์พลอย ทุกครั้งที่เธอโชว์ตัวสามารถกอบโกยเม็ดเงินมหาศาลให้ผับได้อย่างง่ายดาย แค่มีชื่อของพิ้งค์พลอยปรากฏในเว็บไซต์ของผับ การจองในโซนวีไอพีบัตรก็หมดภายในไม่กี่นาที ตอนนี้ผู้คนเริ่มมามุงดูและหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป ส่วนใหญ่จะเป็นเสี่ยกระเป๋าหนักที่อยู่ชิดขอบเวที

พิ้งค์พลอยขยับปากร้องตามเพลง และขยับท่าทางให้ยั่วยวนที่สุดเท่าที่จะทำได้ ชุดบอดี้สูทสีดำเปียกน้ำ มันร้อนแรงเกินควบคุม เหมือนถูกความฮอตของพิ้งค์พลอยควบคุมไม่ให้ละสายตาไปทางอื่นได้ รวมถึงเตชที่อยากจะเบือนหน้าหนีแต่เขากลับทำแบบนั้นไม่ได้

เส้นผมเปียกติดหน้าผาก ผิวมันเงาจากน้ำที่สาดเข้ามาทำให้ทุกท่วงท่ายิ่งเซ็กซี่ แสงไฟสะท้อนน้ำที่ไหลตามตัว ทำชายหนุ่มหลายคนไปไม่เป็น แม้ว่าแขนเธอจะมีบาดแผลแต่เธอก็ป้องกันน้ำเข้ามาอย่างดี และบาดแผลของเธอไม่ได้ทำให้เสียอรรถรส เธอจับเสา หมุนตัว บิดเอว ทุกจังหวะยั่วสายตาผู้ชมอย่างมั่นใจ มือข้างหนึ่งรูดขึ้นลงบนเสา มืออีกข้างราดน้ำจากถังลงบนร่างตัวเองให้เข้าจังหวะเพลง ทุกการเคลื่อนไหวทำให้ผู้ชมตาค้าง หัวใจเต้นแรง เสียงกรี๊ดจากบรรดาสาวๆ และเสียงปรบมือก้องไปทั่ว

พิ้งค์พลอยใช้สายตายั่วยวน เธอตกได้แม้กระทั่งผู้หญิง และเพศทางเลือก ผู้ชายที่มองอยู่หมัดทุกคน จริตความเป็นตัวแม่ของเธอเต็มเปี่ยม เธอคือราชินีแห่งค่ำคืนนี้ ที่ไม่มีใครล้มเธอได้

เพลงเล่นวนสองรอบแล้วดนตรีก็หยุดลง ถึงแม้โชว์จะเป็นโชว์สั้นๆ แต่ก็เรียกความสนใจของใครหลายคนได้เป็นอย่างดี พิธีกรชายขึ้นมาทำหน้าที่ต่อ เขาเอาชุดคลุมและผ้าขนหนูมาให้พิ้งค์พลอย จากนั้นก็ทักทายกับผู้คนมากมายที่ยังไม่ละสายตาจากพิ้งค์พลอยเลย

“เป็นไงบ้างครับโชว์สุดเซอร์ไพรส์ของค่ำคืนนี้ หวังว่าจะชอบกันนะครับ คืนกำไรให้คนดู ไหนมีคนชอบไหมขอเสียงหน่อยเร็ว” แจ็คเงี่ยหูรอฟังเสียงจากบรรดาfcทั้งหลาย แล้วทุกคนก็พร้อมใจส่งเสียงว่าจะดูโชว์นี้อีกรอบ

“คุณเตชครับ”

“…”

“คุณเตช”

“…”

“คุณเตช!”

เตชไหวตัวด้วยความตกใจเมื่อถูกเขย่าแขนแรงๆ เขากลืนน้ำลายลงและต้องหลบสายตาพงษ์เพราะพงษ์กำลังจ้องจับผิดเขาอยู่ “ผมไม่ได้พิศวาสเธอ”

“อะไรนะครับ”

“เปล่า ไม่มีอะไร”

“เหรอครับ”

“มีอะไรก็ว่ามา” เตชขึ้นเสียงดุกลบเกลื่อน คนที่อยู่ในนี้ก็เป็นทาสการตลาดเหมือนกันหมด มีอะไรให้ดูก็คงต้องดู

“คนของเราไลน์มาว่า พิ้งค์พลอยน่าจะไหวตัวทัน เราไม่เจออะไรเลย”

“อือ” เตชหันกลับไปมองพิ้งค์พลอยบนเวที เขาเห็นรอยยิ้มเธอแล้วก็รู้สึกหมั่นไส้ เธอไม่ใช่เด็กที่สดใสตามอายุ แต่เหมือนซาตานตามที่มีคนมากมายเรียกเธอแบบนั้น

“หรือมันอาจจะไม่มีจริงๆ ผมว่าเด็กอย่างเธอคงไม่สร้างเรื่องได้ขนาดนั้น”

“ไม่มีมูลหมาไม่ขี้ และผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เด็กธรรมดาแน่นอน”

“คุณเตชไม่คิดบ้างเหรอว่าคุณรัชพลมันยัดคดีให้คุณพลอย เพราะคุณรัชพลเองก็ใช่ว่าจะใสสะอาด”

“เราไว้ใจใครไม่ได้เลย”

“เหมือนเราอยู่ท่ามกลางความบาดหมางระหว่างมาเฟียสองกลุ่มนะครับ”

“นั่นไม่ใช่ปัญหา สิ่งที่เราจะทำได้ คือเราจะยิงปืนนัดเดียวแล้วได้นกถึงสองตัว”

“แล้วเราจะทำยังไงต่อ”

“เดี๋ยวเราจะประชุมกันพรุ่งนี้” เพราะเสียงกรี๊ดรอบข้างทำให้เตชคิดอะไรไม่ออกแล้ว เขาจะกลับไปตั้งหลักใหม่ แต่ยังไม่ทันได้ออกไป เขาก็ใช้สมาธิตอบไลน์ตำรวจท่านอื่นท่ามกลางความวุ่นวายรอบข้าง

“สำหรับค่ำคืนนี้โชว์สุดพิเศษยังไม่จบ เราจะเลือกผู้โชคดีที่จะได้ไปดื่มกับน้องพลอย และจะให้น้องพลอย ไปโชว์การแสดงสุดพิเศษแบบใกล้ๆ หนุ่มท่านไหนสนใจ จำเบอร์โต๊ะของตัวเองให้ดี จะสุ่ม ณ บัดนี้” พิ้งค์พลอยทำเหมือนสุ่มเลขในกระป๋องสีขาว แต่จริงๆ เธอล็อกมงไว้แล้ว

“เบอร์9” เสียงโห่ดังขึ้นมาจากบรรดาชายหื่นที่อดได้รับการบริการดีๆจากผู้หญิงที่สวยขนาดนั้น แต่เจ้าของโต๊ะอย่างเตชยังไม่รู้ตัวเพราะกำลังประสานงานกับฝ่ายอื่นด้วยความเคร่งเครียด เตชเงยหน้าขึ้นมาอีกทีพิ้งค์พลอยก็มายืนที่โต๊ะแล้ว

“เอ้า! คุณ มาเที่ยวเหรอคะ ยินดีต้อนรับนะคะ มากับใครบ้างคะเนี่ย”

“โคตรปลอม”

“จริงทั้งตัว ไม่เคยผ่านการศัลยกรรมมานะคะ”

“จะมายุ่งกับฉันทำไม”

“คุณรู้ตัวไหมคะว่าเป็นผู้โชคดี”

“เหอะ! เธอเองก็เก่งนะ”

“เก่งเรื่องอะไรเหรอ” พิ้งค์พลอยทำหน้าซื่อตาใส

“โดนตำรวจลงบ่อยละสิ ก็เลยซุกซ่อนเก่ง”

“คุณพูดอะไร หนูเป็นผู้บริสุทธิ์นะ และวันนี้หนูก็ทำงานปกติและกำลังมาบริการคุณไงคะ ผู้โชคดี” ว่าจบพิ้งค์พลอยก็ขึ้นนั่งบนตักเตช เธอใช้แขนโอบลำคอเตชไว้แน่น สะดีดสะดิ้งบนตักแกร่งโดยไม่สนสายตาคนทั้งผับ

“ผมบอกแล้วไงครับว่าวันนี้พิเศษ ดังนั้นสิทธิพิเศษแบบนี้จะมีแค่วันนี้วันเดียวและแค่ผู้ชายคนนี้คนเดียวเท่านั้น” พิ้งค์พลอยหันไปยกนิ้วโป้งให้แจ็ค เธอถูกใจลูกน้องตัวเองมากๆ

“ลุกออกไป!”

“คุณตำรวจเป็นผู้โชคดีในค่ำคืนนี้ อยากดื่มต่อไหมคะ” เธอกระซิบถามข้างหูเสียงกระเส่า

“ไม่! ฉันจะกลับแล้ว”

“ถ้าอยู่ต่อ อยากตรวจทุกซอกทุกมุม พลอยอนุญาตให้ค้นได้ลึกที่สุดเท่าที่จะลึกได้นะคะ พลอยชอบลึกๆค่ะ” เธอเน้นคำว่า ‘ลึก’ ในเชิงสองแง่สองง่ามด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ แม้ว่าตอนนี้เตชจะสวมหมวกตำรวจแต่ร่างกายของเขามันไม่รักดี หัวใจเต้นแรง หัวบนคิดหาคำตอบดีๆ ตอบลูกน้องแต่หัวล่างมันทำตามความเป็นชายเวลาถูกยั่วยวน พิ้งค์พลอยรับรู้แต่เธอไม่รุกแรงเกิน ลูบบ่าเขาเบาๆก็แค่นั้น

“อย่าทำตัวน่ารังเกียจ”

“อุ๊ย! แรงอ่ะ คุณผู้กำกับคนดีของประชาชน อย่าให้พูดนะว่าคุณเที่ยวผู้หญิงบ่อยแค่ไหน” เรื่องส่วนตัวของเขา เธอไปสืบมาได้ แต่คิดว่าไม่มีเพื่อนร่วมงานคนไหนรู้เพราะว่าเขาดูไม่พอใจมากที่เธอกระซิบกระซาบยั่วโมโห

“นี่! เธอ!”

“กลัวเสื่อมเสียชื่อเสียงเหรอคะ ไม่หรอกน่า มันเป็นปกติของผู้ชาย ลูกน้องคุณต้องเข้าใจได้แน่นอน”

“ต้องการอะไร” เขาถามน้ำเสียงโกรธ

“คุณนั่นแหละค่ะต้องการอะไร จะมาทำไมไม่บอกกันก่อนละ”

“อย่าแกล้งโง่ เธอไม่ได้ใสซื่อขนาดนั้น”