جميع فصول : الفصل -الفصل 70

Sunod-sunod ng nagsisilabasan ang mga empleyado ng Ong Grand Hotel matapos ang kanilang shift. May ilan na nagtatawanan habang naglalakad patungo sa parking area, samantalang ang iba ay abala sa pagtawag sa kanilang pamilya.Sa lobby...Inayos ni Antonette ang nameplate sa kanyang uniporme bago isinara ang logbook."Finally..." bulong niya habang iniunat ang mga balikat."Pwede na ba kitang hiramin?"Napalingon siya nang marinig ang pamilyar na boses. Nakatayo si Gabby ilang metro ang layo, nakasuot ng simpleng puting polo na nakatiklop ang manggas at itim na pantalon. Wala na ang pormal nitong coat, kaya mas bata at mas magaan itong tingnan.Napakurap si Antonette."Sir... kayo po?"Napangiti ang binata."Ilang beses ko bang sasabihin? Kapag wala tayo sa opisina, Gabby lang."Hindi napigilan ni Antonette ang mapangiti."Hindi pa rin ako sanay.""Masasanay ka rin."Lumapit si Roselle na kanina pa pala nanonood."Naku, Antonette. Mukhang may naghihintay sa'yo."Namula ang pisngi ng dal

Bumukas ang p***o ng elevator sa executive floor. Lumabas si Gabby habang hawak ang ilang dokumentong kailangan niyang repasuhin bago ang susunod na pagpupulong. Diretso sana siyang tutungo sa opisina nang mapansin niyang may isang empleyadong nagmamadaling lumapit sa reception habang may dalang makapal na folder. Napangiti siya nang makilala ang dalaga. Si Antonette. Maingat nitong inilapag ang mga papeles sa counter bago kinausap ang isa sa mga kasamahan. "Roselle, pakibantayan muna ang reception. Ihahatid ko lang ito sa accounting." "Go lang," nakangiting sagot ni Roselle. Tumango si Antonette at tinahak ang pasilyo. Mula sa kinatatayuan ni Gabby, kitang-kita niya ang pagod na bakas sa mukha ng dalaga. Kahit ganoon, hindi nawawala ang magiliw nitong pagtrato sa bawat empleyadong nakakasalubong. Napailing siya habang napapangiti. "Talagang hindi marunong magpahinga." Hindi na niya namalayang sumunod na pala ang mga hakbang niya. Habang naglalakad si Antonette, narini

Habang nagkukwento si Gabby tungkol sa lupa ng kanyang lola, biglang naalala niya ang isang lumang litrato na laging dala-dala sa kanyang wallet. Kinuha niya ito at inilapag sa harapan ni Antonette. "Ito ang lupa noon, bago pa ito maging bahagi ng resort namin ngayon." Kinuha ni Antonette ang larawan. Sa unang tingin, normal lang ito sa kanya… puno, ilog, at isang maliit na kubo sa gilid. Ngunit habang mas tinititigan niya ito, may kakaibang kirot na biglang dumaloy sa kanyang dibdib. "Bakit... parang kilala ko ito?" Napakunot-noo si Gabby. "Anong ibig mong sabihin?" "Hindi ko alam. Pero ang hugis ng puno... at ang kubo sa likod..." Napahawak siya sa gilid ng larawan, tila hinahanap ang isang alaalang matagal ng nakatago. "Parang nakapunta na ako rito noon." "Posible bang nagkataon lang na magkahawig?" "Hindi ko rin sigurado." Napayuko si Antonette, sinusubukang alalahanin ang mga detalye. "Pero noong bata ako, may lugar kaming pinupuntahan tuwing bakasyon kasama ang mga magula

Biyernes ng gabi nang katatapos lang kumain ng hapunan si Antonette nang biglang tumunog ang kanyang cellphone.Pagtingin niya sa screen, napangiti siya.Si Sheena.Agad niyang sinagot ang tawag."Hello?""Antonette! Susunod ako diyan bukas."Napakunot ang noo ni Antonette."Ha? Pupunta ka rito?""Oo.""Biglaan naman.""May pasok ba ako sa Sabado at Linggo?""Kung tutuusin, wala.""Exactly."Napangiti si Sheena sa kabilang linya."Dalawang araw muna akong mamamalagi diyan. Miss ko na kayo.""Miss mo ako?""Ikaw at ang bahay ninyo."Napatawa si Antonette."Ang landi mo.""At saka," dagdag ni Sheena, "miss ko na rin ang bestfriend at kapatid ko."Napangiti si Antonette.Mula nang malaman nilang magkapatid sila sa ama, naging mas malalim ang kanilang samahan.Hindi lamang sila naging magkapatid.Naging matalik na magkaibigan din sila."Sigurado ka?" tanong ni Antonette."Oo. Ako mismo ang magda-drive.""Eh di sige. Ingat ka.""See you tomorrow.""See you."Pagkababa ng tawag, napangiti s

Ilang sandali silang nanatili sa harap ng kubo. Hindi agad nagsalita si Antonette.Maging si Gabby ay tila pinag-iisipan kung dapat ba nilang alamin kung ano ang nasa loob.“Baka may staff lang na nagpahinga rito,” sabi ni Antonette.“Posible.”“Pero bakit parang wala naman akong alam na may ganitong kubo rito?”Tumingin si Gabby sa paligid.“Baka matagal na itong nandito.”Lumapit siya sa pinto.“Gabby, teka.”Napahinto ito.“Bakit?”“Baka hindi tayo dapat basta pumasok.”Napangiti si Gabby.“Hindi naman ako papasok agad.”Inilapit lamang niya ang kamay sa pinto upang itulak ito ng kaunti.Sa paggalaw nito, mas lumawak ang bukana.Mula sa kinaroroonan nila, nakita nila ang loob ng kubo.May lumang mesa.May ilang upuan.At sa isang sulok ay may maliit na aparador na natatakpan ng alikabok.“Wala namang tao,” sambit ni Antonette.“Pero kanina may narinig tayo.”Tumango siya.“Baka daga.”Napangiti si Gabby.“Daga?”“Bakit? Hindi ba posible?”“Posible.”Muli nitong itinulak ang pinto.