LOGINParehong napatigil sa pag-uusap sina Antonette at Sheena nang biglang tumunog ang cellphone ni Antonette.Napatingin siya sa screen.Nang makita niya ang pangalan ng tumatawag, bahagya siyang napangiti.Si Gabby.Agad niyang sinagot ang tawag.“Hello, Gabby?”“Antonette, dumating na ako sa Isabela.”Napatingin si Antonette kay Sheena.“Nasa Isabela ka na?”“Oo. Nasa resort na ako ngayon.”Napangiti si Antonette.“Ang bilis naman.”“Maaga akong umalis kanina. Gusto ko sanang makapaglibot agad.”“Ah, okay. Mag-isa ka lang?”“May mga staff naman dito, pero may gusto sana akong hilingin sa’yo.”“Ano ’yon?”Saglit na nagkaroon ng katahimikan sa kabilang linya bago nagsalita si Gabby.“Pwede mo ba akong samahan mamasyal sa buong resort?”Napatingin si Antonette sa paligid.“Bakit? Hindi mo ba kabisado ang resort?”“Hindi lahat. Marami pa akong bahagi rito na hindi ko napupuntahan. At saka…” Natatawang nagpatuloy si Gabby. “Mas gusto kong may kasama.”Napangiti si Antonette.“Eh, bakit ako?”
Biyernes ng gabi nang katatapos lang kumain ng hapunan si Antonette nang biglang tumunog ang kanyang cellphone.Pagtingin niya sa screen, napangiti siya.Si Sheena.Agad niyang sinagot ang tawag."Hello?""Antonette! Susunod ako diyan bukas."Napakunot ang noo ni Antonette."Ha? Pupunta ka rito?""Oo.""Biglaan naman.""May pasok ba ako sa Sabado at Linggo?""Kung tutuusin, wala.""Exactly."Napangiti si Sheena sa kabilang linya."Dalawang araw muna akong mamamalagi diyan. Miss ko na kayo.""Miss mo ako?""Ikaw at ang bahay ninyo."Napatawa si Antonette."Ang landi mo.""At saka," dagdag ni Sheena, "miss ko na rin ang bestfriend at kapatid ko."Napangiti si Antonette.Mula nang malaman nilang magkapatid sila sa ama, naging mas malalim ang kanilang samahan.Hindi lamang sila naging magkapatid.Naging matalik na magkaibigan din sila."Sigurado ka?" tanong ni Antonette."Oo. Ako mismo ang magda-drive.""Eh di sige. Ingat ka.""See you tomorrow.""See you."Pagkababa ng tawag, napangiti s
Nang sumunod na araw, matapos ang gabi na magkasama sina Antonette at Gabby. Maaga pa lamang ay abala na si Antonette sa front desk ng Ong Grand Hotel.Sanay na siya sa mabilis na galaw ng trabaho. Mga guest na nagche-check in, mga tumatawag para sa reservation, at mga empleyadong lumalapit para sa iba't ibang concern.Ngunit sa araw na iyon, may kakaibang saya sa kanyang mukha.Matapos ang ilang araw na pag-iisip, tuluyan na niyang napagpasyahang umuwi muna sa Pilipinas.Matagal na rin mula nang huli niyang makita ang pamilya niya. At higit sa lahat, gusto niyang muling makabalik sa Isabela—sa lugar kung saan siya lumaki at kung saan naroon ang mga alaala ng kanyang mga magulang.Kaya nang magkaroon siya ng pagkakataong makausap si Gabby, agad niyang ipinaalam ang plano.“Sir Gabby, gusto ko sanang mag-leave.”Napatingin si Gabby Ong mula sa hawak niyang dokumento.“Leave?”Tumango si Antonette.“Opo. Uuwi sana ako ng Pilipinas.”Ilang segundo siyang tinitigan ni Gabby bago ito ngu
Habang nagkukwento si Gabby tungkol sa lupa ng kanyang lola, biglang naalala niya ang isang lumang litrato na laging dala-dala sa kanyang wallet. Kinuha niya ito at inilapag sa harapan ni Antonette. "Ito ang lupa noon, bago pa ito maging bahagi ng resort namin ngayon." Kinuha ni Antonette ang larawan. Sa unang tingin, normal lang ito sa kanya… puno, ilog, at isang maliit na kubo sa gilid. Ngunit habang mas tinititigan niya ito, may kakaibang kirot na biglang dumaloy sa kanyang dibdib. "Bakit... parang kilala ko ito?" Napakunot-noo si Gabby. "Anong ibig mong sabihin?" "Hindi ko alam. Pero ang hugis ng puno... at ang kubo sa likod..." Napahawak siya sa gilid ng larawan, tila hinahanap ang isang alaalang matagal ng nakatago. "Parang nakapunta na ako rito noon." "Posible bang nagkataon lang na magkahawig?" "Hindi ko rin sigurado." Napayuko si Antonette, sinusubukang alalahanin ang mga detalye. "Pero noong bata ako, may lugar kaming pinupuntahan tuwing bakasyon kasama ang mga magula
Pagkatapos ng lunch date, bumalik sina Gabby at Antonette sa hotel. Naiiba ang pakiramdam ng dalaga habang naglalakad papasok sa lobby, parang may bagong kulay ang bawat sulok ng gusaling araw-araw niyang nadadaanan. "Salamat sa lunch," sabi niya habang huminto sila sa may reception. "Ako dapat ang magpasalamat," sagot ni Gabby. "Ilang buwan na rin akong hindi nakakakain ng ganito kaginhawa." Napangiti si Antonette. "Kahit family restaurant lang?" "Lalo na dahil family restaurant lang." Sagot nito. "Minsan, ang mga simpleng bagay ang pinakamasarap." Patuloy ni Gabby. Bago pa man nakasagot ang dalaga, may nagmamadaling nagsabi sa kanilang harapan. "Sir Gabby, kailangan na po kayo sa conference room. Dumating na po ang mga delegates mula Singapore." Napalingon si Gabby sa kanyang wristwatch. "Sige, pupunta na na ako." Tumingin siya ulit kay Antonette. "Mauna na ako. Ingat ka." "Opo. Ingat din po kayo." Habang pinapanood niya itong naglalakad papalayo, hindi niya mapigilang map
Bumukas ang p***o ng elevator sa executive floor. Lumabas si Gabby habang hawak ang ilang dokumentong kailangan niyang repasuhin bago ang susunod na pagpupulong. Diretso sana siyang tutungo sa opisina nang mapansin niyang may isang empleyadong nagmamadaling lumapit sa reception habang may dalang makapal na folder. Napangiti siya nang makilala ang dalaga. Si Antonette. Maingat nitong inilapag ang mga papeles sa counter bago kinausap ang isa sa mga kasamahan. "Roselle, pakibantayan muna ang reception. Ihahatid ko lang ito sa accounting." "Go lang," nakangiting sagot ni Roselle. Tumango si Antonette at tinahak ang pasilyo. Mula sa kinatatayuan ni Gabby, kitang-kita niya ang pagod na bakas sa mukha ng dalaga. Kahit ganoon, hindi nawawala ang magiliw nitong pagtrato sa bawat empleyadong nakakasalubong. Napailing siya habang napapangiti. "Talagang hindi marunong magpahinga." Hindi na niya namalayang sumunod na pala ang mga hakbang niya. Habang naglalakad si Antonette, narini
Pagpasok nila sa loob ng opisina, agad itong naupo sa upuan nito, na bumalik sa dati nitong cold, distant, unreadable aura. Habang si Sheena ay nakatayo pa rin, tahimik at hawak ang tablet. Pero hindi niya maayos ang sarili niya dahil sa kalabog ng dibdib na nararamdaman... Ang kabang hindi n
Lumapit pa si Carlo. “At ngayon?” mababa ang boses. “Who do you see?” patuloy nito. Hindi siya makagalaw. Hindi makasagot. - Bigla siyang nagising. Hinihingal. Pawis. Kumakabog ang dibdib. “Ano ba yon?…” tanong niya sa sarili at napahawak siya sa dibdib. Parang hindi pa rin nawala an
Pagbalik ni Sheena sa desk niya, iba na ang pakiramdam niya. Now she knew... May dahilan kung bakit siya tinatrato ng ganito. Hindi siya ñ ni Carlo. Hindi dahil siya si Sheena. Kundi dahil .... Kamukha niya ang taong sumira rito. Huminga siya ng malalim. At saka pumikit. “Hindi ako si Ruby,
“Others get consideration,” malamig na pagpapatuloy ni Carlo, hindi inaalis ang tingin sa kanya. “They get adjustments. Second chances.” “You won’t.” Narinig niyang sabi nito. Hindi niya alam kung bakit ganun ang nasabi ng boss niya sa kanya Oo, CEO ito at boss niya. Assistant lang siya nit







