LOGINVIENRIELLE GEAE VALDERAMA "Of course, you do. You always have your reasons."Mommy shook her head, clearly exasperated."And let me tell you something, Kazriel. You have absolutely no right to act as though you're better than that Montenegro young man when you're just as cunning as he is!"The entire room went still.Even I stopped breathing for a second.Kuya Hector suddenly found the ceiling very interesting, while Kuya Azriel lowered his head as if he were trying to hide his reaction.Habang si papa ay napatiim bagang at mukhang hindi na alam kung ano pa ang sasabihin kay mommy. "Careful with your words, Wife. Naririnig ka ng mga bata---" "Oh, I'm being very careful." Mommy smiled sweetly, and somehow, that was more terrifying than when she was shouting. "I'm simply reminding you that I know exactly what kind of man I married. Kaya hindi ka dapat nagsasalita ng ganyan dahil mas malala ka pa sa montenegro na 'yon," "Then you should know that everything I do is for this family's
VIENRIELLE GEAE VALDERAMA "What do you mean by that?" hindi ko na maitago pa ang labis na pagkadismaya sa aking boses. "They wanted you to marry their son, Geae. I'm pretty sure you know that guy," si kuya Hector sabay umupo sa tabi ko. Maya-maya pa ay sumulpot si Kuya Azriel, nakapaloob sa bulsa ang parehong palad at seryoso ang tingin sa akin. At naninibago ako dahil ngayon niya lang ako tiningnan nang ganito. He was always soft and charming when he looks at me, but know... it's different. "But I don't want to marry that id!ot, ni hindi ko nga siya gusto. Alam niyo 'yon kaya hindi niyo na ako dapat kinausap tungkol dito." Sabi ko. Akmang tatayo na ako para umalis nang umalingawngaw ang boses ni Papa. Hindi iyon galit, kundi ma-otoridad. Kalmado ngunit alam ko sa sarili ko na kapag ganoon ang tono niya ay kailangan kong manahimik. "I would rather have you marry that idiot than marry a Montenegro, Vienrielle..." malamig niyang sabi. Nang marinig ko ang apelyidong iy
VIENRIELLE GEAE VALDERAMA "Wait." Unti-unting bumaling sa akin si Amanda, nanlalaki ang mga mata. "You mean that Rourick Montenegro? Iyong Rourick Montenegro na—" "Yes." " iyong may-ari ng—" "Amanda." "At iyong pamilya nila ang—" "Oo nga," asik ko at muling sumubo ng panibagong hiwanf mansanas. Napahinga ako nang malalim at muling ibinalik ang tingin sa lalaki. Sa pagkakataong iyon, para bang may kung anong kutob na nagsabi sa akin na huwag na siyang tingnan. Na dapat akong tumayo, hilahin si Amanda palabas ng bar, at kalimutan na lang na nakita ko siya. Unfortunately, I had never been particularly good at listening to my instincts. Lalo na kapag ang pride ko ang nakataya. "Anong ginagawa niya rito?" bulong ko. "Girl, bakit parang kasalanan niyang pumunta rito?" maingat na tanong ni Amanda. "Public place naman ito." "Alam ko." "Then?" "Then, nothing." Muli kong dinampot ang tinidor at isinubo ang natitirang mansanas, pilit na nagpapanggap na wala akong pakialam. Wala
VIENRIELLE GEAE VALDERAMA "Hindi mo naman ugaling magyaya sa ganitong lugar... may probelama ba?" tanong sa akin ni Amanda matapos inomin ang alak sa kanyang baso. "Wala naman. Gusto ko lang mag-relax," sagot ko sabay isinubo ang naliliit na hiwa ng apple. "Gustong mag-relax? Pero sa maingay na lugar pumunta. Nasisiraan kana ba?" asik niya. Napailing ako at muling iginala ang aking paningin sa paligid. At tama nga siya, masyadong maingay ang lugar na ito para sa sinasabi kong relax. Maraming tao. Umaalingawngaw ang ibat ibat komunikasyon sa paligid ko. May sumisigaw sa tuwa, may tumatawa, nay sumasayaw at may nag-aasaran. At bukod doon ay may naglalaplapan. "T*nginang mga tao 'to, hindi ba sila nakakakilala ng hotel? at talagang dito sa publiko naghahalikan?" mahinang bulalas ko. Natawa si Amanda sa tabi ko, hindi ko inakala na narinig niya pa pala iyon kahit na halos ibinulong ko na lang sa hangin. Hmm! magtatataka pa ba ako e ibang level ang pandinig nito lal
VIENRIELLE GEAE VALDERAMA "Seriously? How can you stay with a man like that?" salubong ang kilay na sambit ni Amanda—o friend of mine, na walang preno ang bibig. "Maybe because he's handsome?" patanong kong sagot pero mas lalo lang sumama ang mukha niya sa 'kin. Maya-maya pa ay pinagkrus niya ang kanyang mga braso. Salubong pa rin ang kilay at nakatingin sa harapan. "Handsome? Ang dugyot no'n, Geae. Ganoon ba ang definition mo ng handsome?" hindi makapaniwalang asik niya. "Matangkad pa nga iyong driver mo doon, at mas gwapo pa. Parang walang ligo iyong boyfriend mo, Geae. Ang ganda-ganda mo, pero hindi ko alam na ganoon pala ang taste mo sa isang lalaki." Matapos niyang sabihin iyon ay napabuntong na lamang din ako. Mas mabuti pa kasing manahimik ako kaysa sa sagutin siya. Lahi naman siyang may ibabato pabalik sa akin. I may be a spoiled brat, but that won't work against her when it comes to her sharp tongue. Baka mapikon pa ako at ilibing ko siya ng buhay. Makalipas ang i
VIRELLE OLIVIA'S POV My friends had decided to visit me today, supposedly to help with the wedding preparations. Supposedly. Because after almost an hour, I realized that they weren't really helping. They were just there to gossip. "Okay, Virelle," Alyssa said while sitting comfortably on the sofa. "Let's talk about the honeymoon." Muntikan na akong mabulunan sa biglaang tanong niyang iyon. "What about it?" She grinned. "You know what I mean." Napailing ako. "Why are you suddenly all like this?" Tumawa ang lahat. "Because you're getting married!" singit ni Camille. "We have the right to ask." "Ask what?" "Everything." I stared at them. "Kahit kailan talaga ay hindi kayo mabuting kaibigan." Asik ko. "Yet you still invited us. Kaya ngayon na nandito kami ay sagutin mona ang tanong namin, Virelle. Wala namang mawawala," aniya. For the next couple of hours, we talked about almost everything. The wedding. Our dresses. The guests. The venue. Ou
SABRINA DE VERA'S POV Napapikit ako nang mariin habang pilit inaagaw ang braso ko mula sa pagkakahawak niya. “Let go of me!” galit kong saad, pilit hinahablot ang sarili ko habang hinihila niya ako papunta sa kotse niya. Ngunit parang wala siyang naririnig. Mas lalo lang humigpit ang hawak niy
SABRINA DE VERA'S POV (Continuation....) Nanlaki ang mata ko. Hindi agad pumasok sa utak ko ang nakikita ko. It doesn't make sense. How does this even happen? “What…?” mahina kong bulong. Mga pangalan. Lahat bf detalye maging ang perma ay naroon. Pati na ang pangalan ng taong nag kasal
SABRINA DE VERA'S POV Tinapangan ko ang ekspresyon ng aking mukha kahit gulat na gulat pa din ako. Napairap ako, pilit pinipigilan ang inis na unti-unting umaakyat. “Then maybe you should,” malamig kong sagot. “Because whatever that was… shouldn’t have happened.” Bahagya siyang natahimik. At d
SABRINA DE VERA'S POV (Continuation....) Dahan-dahan akong nagmulat. At doon ko siya nakita. Nakaupo na ito sa silya sa tapat ko. Salubong ang kilay at kitang-kita ang iritasyon sa mukha habang nakatingin sa akin. Siya iyong lalaking nasa kama ko kaninang umaga. Biglang bumilis ang tibok







