LOGINVIENRIELLE GEAE VALDERAMA "Sinusuhulan niyo po ba ako para pakasalan ang lalaking 'yon?" nakataas ang kilay kong tanong habang puno ng pagdududang tiningnan ang aking ama. Kitang-kita ko ang malalim niyang pagbuntong-hininga. Hindi mapakali ang mga kamay niya at halos hindi siya makatingin sa akin nang diretso. "Dad..." pagtawag ko sa kanya. Tumikhim siya sabay niluwagan anf neck tie niya. "Not really. That's just a gift from your fiancé. He told me to give that to you. At sinabi niya rin na kapag kulang pa ay ipaalam lang daw sa kanya at magpapadala siya ng bago." Hindi ako sumagot agad. Pinagkrus ko ang mga braso ko at bahagyang naningkit ang mga matang nakatingin sa kanya. "Then why does he think he can just send me expensive gifts as if I'm some kind of woman he can buy?" I asked, clearly irritated. "Geae, sweetheart—" "No, Dad. Seriously?" Napailing ako. "I don't even know that man personally! And now he's sending me gifts? What does he expect me to do? Fall in lov
ROURICK KAELAN MONTENEGRO The Valderama mansion was exactly as I remembered it. Imposing gates. Armed security personnel stationed at every corner. Bawat daan na aming nilalagpasan ay mga cctv, at sa paligid ay ang mga tauhan ng mga Valderama na kahit anong oras ay handang mamat*y para panindigan ang kanilang serbisyo. "Sir, should I inform them of our arrival?" Darius asked from beside me. I adjusted the cuff of my black shirt before glancing at him. "No need. Let us surprise them. Besides, I'm pretty sure that he's already aware that we're here," sabi ko habang itunuturo ang mga surveillance camera sa paligid. Within minutes, the vehicle came to a stop in front of the enormous gates. Two security guards approached us, their expressions hardening the moment they recognized the Montenegro insignia on the vehicle. Ang isa sa kanila ay agad na lumapit sa driver's seat at marahan nitong kinatok ang bintana ng sasakyan. "Good evening. May I know the purpose of your visit?"
ROURICK KAELAN MONTENEGRO "Did they accept my proposal?" I asked without bothering to look up from the glass of whiskey in my hand. The room fell silent for a moment before the familiar voice of my right-hand man broke through the deafening quiet. "No, Sir."Mula sa sahig ay dahan-dahang umangat ang tingin ko sa kanya. "What did you just say?" Darius stood a few feet away from me, his hands clasped behind his back. He had been working for me long enough to know that repeating bad news was never a pleasant task, especially when I was the one asking for it. "The Valderama family refused your proposal, Sir." Ilang segundo ko siyang pinagmasdan bago ko pinakawalan ang isang tawang hindi makapaniwala. "They refused?" "Yes, Sir." I leaned back against the leather chair, swirling the amber liquid inside my glass. For years, the Valderamas had managed to keep their distance from our family. They had their own influence, their own connections, at may sapat silang pera na kayang k
VIENRIELLE GEAE VALDERAMA "Of course, you do. You always have your reasons."Mommy shook her head, clearly exasperated."And let me tell you something, Kazriel. You have absolutely no right to act as though you're better than that Montenegro young man when you're just as cunning as he is!"The entire room went still.Even I stopped breathing for a second.Kuya Hector suddenly found the ceiling very interesting, while Kuya Azriel lowered his head as if he were trying to hide his reaction.Habang si papa ay napatiim bagang at mukhang hindi na alam kung ano pa ang sasabihin kay mommy. "Careful with your words, Wife. Naririnig ka ng mga bata---" "Oh, I'm being very careful." Mommy smiled sweetly, and somehow, that was more terrifying than when she was shouting. "I'm simply reminding you that I know exactly what kind of man I married. Kaya hindi ka dapat nagsasalita ng ganyan dahil mas malala ka pa sa montenegro na 'yon," "Then you should know that everything I do is for this family's
VIENRIELLE GEAE VALDERAMA "What do you mean by that?" hindi ko na maitago pa ang labis na pagkadismaya sa aking boses. "They wanted you to marry their son, Geae. I'm pretty sure you know that guy," si kuya Hector sabay umupo sa tabi ko. Maya-maya pa ay sumulpot si Kuya Azriel, nakapaloob sa bulsa ang parehong palad at seryoso ang tingin sa akin. At naninibago ako dahil ngayon niya lang ako tiningnan nang ganito. He was always soft and charming when he looks at me, but know... it's different. "But I don't want to marry that id!ot, ni hindi ko nga siya gusto. Alam niyo 'yon kaya hindi niyo na ako dapat kinausap tungkol dito." Sabi ko. Akmang tatayo na ako para umalis nang umalingawngaw ang boses ni Papa. Hindi iyon galit, kundi ma-otoridad. Kalmado ngunit alam ko sa sarili ko na kapag ganoon ang tono niya ay kailangan kong manahimik. "I would rather have you marry that idiot than marry a Montenegro, Vienrielle..." malamig niyang sabi. Nang marinig ko ang apelyidong iy
VIENRIELLE GEAE VALDERAMA "Wait." Unti-unting bumaling sa akin si Amanda, nanlalaki ang mga mata. "You mean that Rourick Montenegro? Iyong Rourick Montenegro na—" "Yes." " iyong may-ari ng—" "Amanda." "At iyong pamilya nila ang—" "Oo nga," asik ko at muling sumubo ng panibagong hiwanf mansanas. Napahinga ako nang malalim at muling ibinalik ang tingin sa lalaki. Sa pagkakataong iyon, para bang may kung anong kutob na nagsabi sa akin na huwag na siyang tingnan. Na dapat akong tumayo, hilahin si Amanda palabas ng bar, at kalimutan na lang na nakita ko siya. Unfortunately, I had never been particularly good at listening to my instincts. Lalo na kapag ang pride ko ang nakataya. "Anong ginagawa niya rito?" bulong ko. "Girl, bakit parang kasalanan niyang pumunta rito?" maingat na tanong ni Amanda. "Public place naman ito." "Alam ko." "Then?" "Then, nothing." Muli kong dinampot ang tinidor at isinubo ang natitirang mansanas, pilit na nagpapanggap na wala akong pakialam. Wala
SABRINA DE VERA'S POV Napapikit ako nang mariin habang pilit inaagaw ang braso ko mula sa pagkakahawak niya. “Let go of me!” galit kong saad, pilit hinahablot ang sarili ko habang hinihila niya ako papunta sa kotse niya. Ngunit parang wala siyang naririnig. Mas lalo lang humigpit ang hawak niy
SABRINA DE VERA'S POV (Continuation....) Nanlaki ang mata ko. Hindi agad pumasok sa utak ko ang nakikita ko. It doesn't make sense. How does this even happen? “What…?” mahina kong bulong. Mga pangalan. Lahat bf detalye maging ang perma ay naroon. Pati na ang pangalan ng taong nag kasal
SABRINA DE VERA'S POV Tinapangan ko ang ekspresyon ng aking mukha kahit gulat na gulat pa din ako. Napairap ako, pilit pinipigilan ang inis na unti-unting umaakyat. “Then maybe you should,” malamig kong sagot. “Because whatever that was… shouldn’t have happened.” Bahagya siyang natahimik. At d
SABRINA DE VERA'S POV (Continuation....) Dahan-dahan akong nagmulat. At doon ko siya nakita. Nakaupo na ito sa silya sa tapat ko. Salubong ang kilay at kitang-kita ang iritasyon sa mukha habang nakatingin sa akin. Siya iyong lalaking nasa kama ko kaninang umaga. Biglang bumilis ang tibok







