Mag-log inVIENRIELLE GEAE VALDERAMA "Hindi mo naman ugaling magyaya sa ganitong lugar... may probelama ba?" tanong sa akin ni Amanda matapos inomin ang alak sa kanyang baso. "Wala naman. Gusto ko lang mag-relax," sagot ko sabay isinubo ang naliliit na hiwa ng apple. "Gustong mag-relax? Pero sa maingay na lugar pumunta. Nasisiraan kana ba?" asik niya. Napailing ako at muling iginala ang aking paningin sa paligid. At tama nga siya, masyadong maingay ang lugar na ito para sa sinasabi kong relax. Maraming tao. Umaalingawngaw ang ibat ibat komunikasyon sa paligid ko. May sumisigaw sa tuwa, may tumatawa, nay sumasayaw at may nag-aasaran. At bukod doon ay may naglalaplapan. "T*nginang mga tao 'to, hindi ba sila nakakakilala ng hotel? at talagang dito sa publiko naghahalikan?" mahinang bulalas ko. Natawa si Amanda sa tabi ko, hindi ko inakala na narinig niya pa pala iyon kahit na halos ibinulong ko na lang sa hangin. Hmm! magtatataka pa ba ako e ibang level ang pandinig nito lal
VIENRIELLE GEAE VALDERAMA "Seriously? How can you stay with a man like that?" salubong ang kilay na sambit ni Amanda—o friend of mine, na walang preno ang bibig. "Maybe because he's handsome?" patanong kong sagot pero mas lalo lang sumama ang mukha niya sa 'kin. Maya-maya pa ay pinagkrus niya ang kanyang mga braso. Salubong pa rin ang kilay at nakatingin sa harapan. "Handsome? Ang dugyot no'n, Geae. Ganoon ba ang definition mo ng handsome?" hindi makapaniwalang asik niya. "Matangkad pa nga iyong driver mo doon, at mas gwapo pa. Parang walang ligo iyong boyfriend mo, Geae. Ang ganda-ganda mo, pero hindi ko alam na ganoon pala ang taste mo sa isang lalaki." Matapos niyang sabihin iyon ay napabuntong na lamang din ako. Mas mabuti pa kasing manahimik ako kaysa sa sagutin siya. Lahi naman siyang may ibabato pabalik sa akin. I may be a spoiled brat, but that won't work against her when it comes to her sharp tongue. Baka mapikon pa ako at ilibing ko siya ng buhay. Makalipas ang i
VIRELLE OLIVIA'S POV My friends had decided to visit me today, supposedly to help with the wedding preparations. Supposedly. Because after almost an hour, I realized that they weren't really helping. They were just there to gossip. "Okay, Virelle," Alyssa said while sitting comfortably on the sofa. "Let's talk about the honeymoon." Muntikan na akong mabulunan sa biglaang tanong niyang iyon. "What about it?" She grinned. "You know what I mean." Napailing ako. "Why are you suddenly all like this?" Tumawa ang lahat. "Because you're getting married!" singit ni Camille. "We have the right to ask." "Ask what?" "Everything." I stared at them. "Kahit kailan talaga ay hindi kayo mabuting kaibigan." Asik ko. "Yet you still invited us. Kaya ngayon na nandito kami ay sagutin mona ang tanong namin, Virelle. Wala namang mawawala," aniya. For the next couple of hours, we talked about almost everything. The wedding. Our dresses. The guests. The venue. Ou
KAZRIEL HECTOR VALDERAMA'S POV I found her exactly where I expected her to be. Sa garden ng bahay nila. Tahimik siyang nakaupo sa isang bench, nakayakap sa sarili habang nakatulala sa kawalan. Hindi ko alam kung gaano katagal siyang ganoon. Pero alam kong iniisip niya si Marvin. At ang nakaraan na matagal niyang pinilit kalimutan. I slowly approached her. "Virelle." Agad siyang napalingon. At nang makita niya ako, mabilis siyang tumayo. "Kazriel..." I could see the questions in her eyes. "Where did you go?" Hindi ako agad sumagot. Instead, I walked toward her and stopped in front of her. Then I held out the envelope in my hand. "Here." Napakunot ang noo niya. "What is that?" "Something that should've been yours a long time ago." Hindi siya agad gumalaw. Hanggang sa dahan-dahan niyang tinanggap ang envelope. Nanginginig ang mga daliri niya habang binubuksan iyon. At nang makita niya ang laman... Bigla siyang natigilan. Mga litrato. Lahat ng litrato na kinuha
KAZRIEL HECTOR VALDERAMA'S POV "BAKIT MO AKO GINAGANITO, VALDERAMA?!!!" Umalingawngaw ang sigaw ni Marvin sa buong silid. Hindi ako gumalaw. Nananatili lamang akong nakaupo sa isang malamig na silyang bakal habang pinagmamasdan ang mga tauhan ko. Tahimik. Kalmado. At higit sa lahat...wala akong nararamdaman na kahit katiting na awa sa lalaking nasa harapan ko. Si Marvin Lacsama. Ang lalaking ilang taon nang ginagamit ang isang bagay mula sa nakaraan ni Virelle upang takutin at kontrolin siya. Mga litrato. Mga litrato na kinuha niya noong panahong wala sa tamang ulirat si Virelle, dahil sa dr*ga na kanyang inihalo sa inumin nito—sa isang event. Mga litrato na ginamit niya para i-blackmail ang isang babae na wala namang kasalanan at ginawa sa kanya. At sa loob ng maraming taon...tahimik siyang namuhay habang hawak niya ang lihim na iyon. Hanggang ngayon. "Akala mo ba makakaligtas ka mula sa 'kin?" "Ano bang sinasabi mo? Wala akong atraso sa'yo, put*ngina
VIRELLE OLIVIA'S POV Hindi ko alam kung alin ang mas nakakahiya. Ang katotohanang maraming tao ang nakatingin sa amin...O ang katotohanang parang unti-unting nagbabago ang ekspresyon ni Kazriel sa harapan ko. Naramdaman kong umiinit ang mukha ko habang naririnig ang mahihinang bulungan ng mga taong nasa paligid. Some of them were staring. Some were pretending not to. But I knew they were listening. And I hated it. I didn't want Kazriel to find out about him like this. Not here. Not in front of everyone. Not from the man himself. "Kazriel..." Agad kong hinawakan ang kamay niya. Mahigpit. Sobrang higpit na halos kumirot ang mga daliri ko sa pagkakakapit. Pero hindi ko iyon pinansin. I was scared. Not because I thought Kazriel would hurt me. But because I was terrified that he would look at me differently after this. "I'm sorry." Tahimik lamang siyang nakatingin sa akin. "I should've told you." My voice trembled. "I wanted to. I just..." napalu
SABRINA DE VERA'S POV Napapikit ako nang mariin habang pilit inaagaw ang braso ko mula sa pagkakahawak niya. “Let go of me!” galit kong saad, pilit hinahablot ang sarili ko habang hinihila niya ako papunta sa kotse niya. Ngunit parang wala siyang naririnig. Mas lalo lang humigpit ang hawak niy
SABRINA DE VERA'S POV (Continuation....) Nanlaki ang mata ko. Hindi agad pumasok sa utak ko ang nakikita ko. It doesn't make sense. How does this even happen? “What…?” mahina kong bulong. Mga pangalan. Lahat bf detalye maging ang perma ay naroon. Pati na ang pangalan ng taong nag kasal
SABRINA DE VERA'S POV Tinapangan ko ang ekspresyon ng aking mukha kahit gulat na gulat pa din ako. Napairap ako, pilit pinipigilan ang inis na unti-unting umaakyat. “Then maybe you should,” malamig kong sagot. “Because whatever that was… shouldn’t have happened.” Bahagya siyang natahimik. At d
SABRINA DE VERA'S POV (Continuation....) Dahan-dahan akong nagmulat. At doon ko siya nakita. Nakaupo na ito sa silya sa tapat ko. Salubong ang kilay at kitang-kita ang iritasyon sa mukha habang nakatingin sa akin. Siya iyong lalaking nasa kama ko kaninang umaga. Biglang bumilis ang tibok







