All Chapters of หลังแกล้งตาย สามีผมหงอกข้ามคืน: Chapter 1 - Chapter 10

การแต่งงานกับฉัน เป็นเพียงแผนการเพื่อให้ฉันเลิกตามตอแยหลินโม่ เพื่อหลีกทางให้หลินโม่กับฉินว่านได้ครองรักกันช่างน่าขำสิ้นดี!ชีวิตแต่งงานที่มีความสุขตลอดหลายปีที่ผ่านมา เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาในตอนนี้ เมื่อมองดูขนมชิงถวนในมือ ฉันก็หมดความสนใจในตัวมันไปเสียแล้ว"ไม่มีความอยากอาหารเลย"ในขณะที่ฉันกำลังจะวางขนมชิงถวนไว้ข้างๆ หลินจิ้นเฟิงกลับยื่นมือมาขวางไว้"เป็นอะไรไปที่รัก? โกรธเหรอที่วันนั้นผมช่วยฉินว่านก่อน ไม่ได้ช่วยคุณก่อน?""ขอโทษนะที่รัก ตอนนั้นผมมองผิดคนจริงๆ ถึงได้เข้าไปช่วยเธอก่อน..."หลินจิ้นเฟิงพูดขอโทษอย่างจริงใจ แต่ในใจของฉันกลับมีแต่ความเศร้ามองผิดคนช่างเป็นเหตุผลที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!ต่อให้เขาช่วยคนผิดจริงๆ แล้วการที่เขาจูบกับฉินว่านใต้น้ำอย่างดูดดื่มล่ะ หรือว่านั่นก็เป็นการจูบผิดคนเหมือนกัน?ดูท่าเขาจะหลอกตัวเองมานานเกินไป จนแม้แต่ตัวเองเขาก็ยังหลอกจนเชื่อสนิทใจฉันยกมุมปากขึ้น พยายามเค้นยิ้มขมขื่นออกมา"อืม ฉันเข้าใจ"หลินจิ้นเฟิงคิดว่าฉันหายโกรธแล้ว เขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกและเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า"อยากทานอะไรบอกนะ เดี๋ยวผมให้เชฟทำมาให้"พูดจบ เขาก็หยิบโทรศั

……หลังจากนั้น บางทีอาจเป็นเพราะสังเกตเห็นว่าฉันเงียบผิดปกติ หลินจิ้นเฟิงจึงพยายามชวนคุยอยู่บ่อยครั้ง แต่ฉันกลับตอบเขากลับไปเพียงสั้นๆ อย่างเย็นชาไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์ของหลินจิ้นเฟิงก็ดังขึ้นถึงแม้เขาจะพยายามหลบเลี่ยงฉันตอนตอบข้อความ แต่ผ่านแสงสะท้อนบนกระจกหน้าต่างรถ ฉันก็ยังเห็นเนื้อหาในแชทนั้นอยู่ดีและก็เป็นไปตามคาด สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือรูปโปรไฟล์กระต่ายน้อยของฉินว่าน[หลินจิ้นเฟิง ท่อน้ำที่บ้านแตกน่ะ ฉันตัวเปียกไปหมดเลย คุณพอจะสะดวกมาหาหน่อยได้ไหม?]หลังจากอ่านข้อความจบ ลูกกระเดือกของหลินจิ้นเฟิงก็ขยับขึ้นลง แต่เพราะเกรงใจว่าฉันยังนั่งอยู่ตรงนี้ เขาจึงรีบปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันมายิ้มให้ฉัน พยายามปกปิดความรู้สึกผิดที่วูบผ่านดวงตาไปเพียงชั่วครู่หลังจากนั้น เขาก็ดูใจลอยอย่างเห็นได้ชัด จนเกือบจะขับฝ่าไฟแดงไปหลายครั้งพอขับไปได้ครึ่งทาง เขาก็เหยียบเบรกกะทันหัน แล้วหันมามองฉันด้วยสีหน้าสำนึกผิด"ที่รัก บริษัทมีธุระด่วนต้องไปจัดการอีกแล้ว""เอาเป็นว่า คุณนั่งแท็กซี่กลับบ้านก่อนได้ไหม? เดี๋ยวผมจัดการเสร็จแล้วจะรีบกลับไปหานะ ตกลงไหม?"ถึงแม้จะเป็นประโยคคำถาม แต่เห็นได้ช

หลินจิ้นเฟิงมองฉันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม"อย่าว่าแต่ชุดราตรีเลย แค่ที่รักของผมต้องการ ต่อให้เป็นพระจันทร์บนฟ้า ผมก็เต็มใจจะสอยลงมาให้เธอ"ในระหว่างที่พูด เขาก็ยื่นชุดราตรีส่งมาให้ฉัน เพื่อให้ฉันไปลองสวมจังหวะนั้นเอง ฉินว่านก็บังเอิญเข้ามาซื้อเสื้อผ้าที่ร้านนี้พอดีพอเห็นฉินว่าน ปลายนิ้วของหลินจิ้นเฟิงก็เกร็งจนขาวซีด สายตาของเขาเหลือบมองไปที่ประตูโดยไม่รู้ตัวทั้งคู่แสดงออกชัดเจนขนาดนี้ ทำไมฉันถึงเพิ่งจะมาดูออกเอาป่านนี้กันนะ?พอมาลองคิดดูตอนนี้ เรื่องของทั้งคู่มันมีพิรุธมาตั้งนานแล้วทุกครั้งที่มีการกินข้าวร่วมกันในครอบครัว สายตาของหลินจิ้นเฟิงมักจะไปหยุดอยู่ที่ตัวฉินว่านเสมอมีครั้งหนึ่งหลินโม่ไปดูงาน ฉินว่านจึงมาขอนอนค้างที่บ้านของเราคืนนั้นจู่ๆ ฟ้าร้อง หลินจิ้นเฟิงก็ดีดตัวลุกขึ้นทันทีแล้วพุ่งตรงไปยังห้องของฉินว่าน เพื่อช่วยอุดหูและโอบกอดปลอบโยนเธอเขาอธิบายว่าพี่ชายไม่อยู่ เขาเลยต้องช่วยดูแลฉินว่านแทนแต่เขากลับลืมไปว่า ฉันเองก็กลัวเสียงฟ้าร้อง คืนนั้นฉันหวาดกลัวจนต้องนอนขดตัวเป็นก้อนเดียวและข่มตาไม่หลับทั้งคืนและทุกครั้งที่หลินจิ้นเฟิงปอกแอปเปิ้ลให้ฉัน เขาจะห

หลังจากถึงมิลาน ฉันก็เริ่มต้นจากศูนย์ ส่งประวัติสมัครงานในชื่อ เจียงฝันซิง และเริ่มต้นชีวิตใหม่ของฉันก่อนที่จะเข้าไปพัวพันกับพี่น้องตระกูลหลิน ฉันเองก็เคยเป็นอัจฉริยะด้านการออกแบบที่อาจารย์ที่ปรึกษาปลาบปลื้ม และมีพรสวรรค์ด้านการออกแบบที่เหนือกว่าใครน่าเสียดายที่ตอนนั้นฉันคลั่งรักมากเกินไป จนถึงกับยอมทิ้งโอกาสดีๆ ในการพัฒนาตัวเองเพื่อผู้ชายสองคนนี้ช่วงที่ตามจีบหลินโม่ อาจารย์ตั้งใจจะมอบโควต้าไปเรียนต่อต่างประเทศให้ฉันที่เป็นศิษย์รัก แต่ฉันกลับสาบานว่าจะตามจีบหลินโม่ให้ได้ เลยปฏิเสธโอกาสนั้นไปในวันที่หลินจิ้นเฟิงขอฉันแต่งงาน อาจารย์ได้ยื่นโอกาสให้เป็นครั้งที่สอง โดยชวนฉันเข้าร่วมทีมเพื่อศึกษาต่อด้านการออกแบบขั้นสูงกับท่าน แต่ฉันกลับไปหลงเชื่อคำหวานของหลินจิ้นเฟิงเพื่อที่จะได้อยู่เคียงข้างเขาและสร้างครอบครัวร่วมกัน ฉันจึงปฏิเสธความปรารถนาดีของอาจารย์ไปอีกครั้งพอมาลองคิดดูตอนนี้ ตัวฉันในตอนนั้นช่างโง่เง่าเหลือเกินโชคดีที่ทุกอย่างยังมีโอกาสให้เริ่มต้นใหม่ครั้งนี้ ฉันเลือกที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง อยู่เพื่อเจียงฝันซิงไม่นานนัก ฉันก็ถูกรับเข้าทำงานในบริษัทอัญมณีแห่งหนึ่ง ว

ไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งตัว เขาก็ถกขากางเกงฉันขึ้น พอเห็นรอยแผลที่หน้าแข้ง เขาก็ตาแดงก่ำขึ้นมาทันที แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“เจียงเหยียน คุณใจร้ายจัง รู้ไหมว่าสามปีมานี้ผมใช้ชีวิตมาได้อย่างไร?”“ผมคิดถึงคุณทั้งวันทั้งคืน กินไม่ได้นอนไม่หลับ หลายครั้งที่ผมคิดจะตายตามคุณไปให้รู้แล้วรู้รอด”“เจียงเหยียน ผมขอโทษ ผมไม่ควรใช้คุณเป็นเครื่องมือ เป็นความผิดของผมเอง แต่ความรักที่ผมมีให้คุณน่ะเป็นเรื่องจริงนะ เรื่องนี้เรื่องเดียวที่ผมไม่เคยหลอกคุณเลย…”“เจียงเหยียน ผมลงโทษฉินว่านให้คุณอย่างสาสมแล้วนะ แถมบล็อกและลบชื่อเธอทิ้งไปแล้วด้วย ผมสัญญาว่าต่อไปจะไม่ติดต่อกับเธออีกเด็ดขาด คุณให้อภัยผมครั้งนี้แล้วกลับไปกับผมเถอะนะ?”พูดจบเขาก็เอื้อมมือมาจับมือฉันอย่างระมัดระวังวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน ฉันก็สะบัดออกด้วยความรังเกียจ“หลินจิ้นเฟิง ไม่ว่าฉันจะเป็นใคร เราก็กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว”“เราไม่มีความสัมพันธ์อะไรใดๆต่อกันมานานแล้ว”หลินจิ้นเฟิงตาแดงยิ่งกว่าเดิม พูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น“จะเป็นไปไม่ได้ยังไง? เราเป็นสามีภรรยากันนะ!ฉันหัวเราะเยาะแล้วตอกกลับ“ขอโทษทีนะคะ เราหย่ากันนานแล้ว