บทที่ 2

การแต่งงานกับฉัน เป็นเพียงแผนการเพื่อให้ฉันเลิกตามตอแยหลินโม่ เพื่อหลีกทางให้หลินโม่กับฉินว่านได้ครองรักกัน

ช่างน่าขำสิ้นดี!

ชีวิตแต่งงานที่มีความสุขตลอดหลายปีที่ผ่านมา เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา

ในตอนนี้ เมื่อมองดูขนมชิงถวนในมือ ฉันก็หมดความสนใจในตัวมันไปเสียแล้ว

"ไม่มีความอยากอาหารเลย"

ในขณะที่ฉันกำลังจะวางขนมชิงถวนไว้ข้างๆ หลินจิ้นเฟิงกลับยื่นมือมาขวางไว้

"เป็นอะไรไปที่รัก? โกรธเหรอที่วันนั้นผมช่วยฉินว่านก่อน ไม่ได้ช่วยคุณก่อน?"

"ขอโทษนะที่รัก ตอนนั้นผมมองผิดคนจริงๆ ถึงได้เข้าไปช่วยเธอก่อน..."

หลินจิ้นเฟิงพูดขอโทษอย่างจริงใจ แต่ในใจของฉันกลับมีแต่ความเศร้า

มองผิดคนช่างเป็นเหตุผลที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!

ต่อให้เขาช่วยคนผิดจริงๆ แล้วการที่เขาจูบกับฉินว่านใต้น้ำอย่างดูดดื่มล่ะ หรือว่านั่นก็เป็นการจูบผิดคนเหมือนกัน?

ดูท่าเขาจะหลอกตัวเองมานานเกินไป จนแม้แต่ตัวเองเขาก็ยังหลอกจนเชื่อสนิทใจ

ฉันยกมุมปากขึ้น พยายามเค้นยิ้มขมขื่นออกมา

"อืม ฉันเข้าใจ"

หลินจิ้นเฟิงคิดว่าฉันหายโกรธแล้ว เขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกและเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า

"อยากทานอะไรบอกนะ เดี๋ยวผมให้เชฟทำมาให้"

พูดจบ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาติดต่อเชฟทันที

ทันใดนั้น ดูเหมือนเขาจะเห็นข้อความบางอย่าง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"ที่รัก ที่บริษัทมีธุระด่วน เดี๋ยวผมค่อยกลับมาอยู่เป็นเพื่อนนะ"

"อยากกินอะไรก็บอกผู้ช่วยได้เลย เดี๋ยวให้เขาเอามาส่งให้"

พูดจบ หลินจิ้นเฟิงก็ทิ้งฉันไว้แล้วรีบจากไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้ปฏิเสธเลยสักนิด

เขาเพิ่งจะก้าวพ้นประตูไป ฉันก็ได้รับข้อความส่วนตัวจากฉินว่านส่งตามมาติดๆ

[ตามเขาไปสิ มีเซอร์ไพรส์อยู่นะ!]

จิตใต้สำนึกบอกฉันว่า ถ้าตามไป ฉันจะต้องเห็นภาพที่ทำให้หัวใจสลายแน่นอน

แต่ฉันก็ยังตัดสินใจนั่งแท็กซี่ตามไปอย่างกับโดนผีสิง

และก็เป็นอย่างที่คิด หลินจิ้นเฟิงไปหาฉินว่านจริงๆ

ประตูห้องปิดไม่สนิท ทำให้ฉันมองเห็นเหตุการณ์ข้างในผ่านช่องว่างของประตูได้อย่างชัดเจน

บนโซฟา หลินจิ้นเฟิงกำลังประคองนิ้วมือของฉินว่านไว้อย่างทะนุถนอม

แผลเล็กเท่าเมล็ดถั่วเขียว แต่เขากลับแสดงท่าทีเจ็บปวดใจเหลือเกิน

"ทำไมไม่ระวังเลยครับ แค่ปอกแอปเปิ้ลยังทำบาดมือได้?"

หลินจิ้นเฟิงพูดไปพร้อมหยิบกล่องยามาทำแผลให้ฉินว่านอย่างใจเย็น แถมยังหยิบมีดมาปอกแอปเปิ้ลให้เธอเอง และบ่นด้วยน้ำเสียงเอ็นดูและเหนื่อยหน่ายใจว่า

"ถ้าไม่มีผม คุณจะอยู่ยังไงนะ?"

ประโยคนี้ เมื่อก่อนเขามักจะพูดกับฉันเสมอ แต่ตอนนี้เขากลับใช้คำพูดที่อ่อนโยนแบบเดียวกันนี้กับฉินว่าน

ทั้งที่รู้ดีว่าการที่เขาแต่งงานกับฉันเป็นเพียงการหลอกใช้ แต่พอเห็นเขาอ่อนโยนกับคนอื่น หัวใจของฉันก็ยังอดไม่ได้ที่จะบีบคั้นด้วยความเจ็บปวด

ทางด้านฉินว่านรีบชักมือกลับ ทำทีเป็นลำบากใจ

"หลินจิ้นเฟิง เจียงเหยียนคือภรรยาของคุณนะ คุณไม่ควรมาดูแลฉัน เธอต่างหากที่คู่ควรกับความรักของคุณ..."

แต่หลินจิ้นเฟิงกลับคว้ามือของฉินว่านไว้แน่นและกล่าวอย่างมั่นใจว่า

"เธอไม่มีวันรู้หรอก หลายปีมานี้ผมซ่อนความลับได้เป็นอย่างดี อีกอย่าง ผมก็แค่อยากปกป้องคุณ อยากอยู่เป็นเพื่อนคุณให้มากขึ้น..."

"จริงด้วย วันก่อนคุณบอกว่าอยากกินขนมชิงถวนจากเมือง A ผมซื้อมาฝากแล้วนะ รสไส้ถั่วแดงที่คุณชอบที่สุดด้วย"

พูดไปพร้อมกับหยิบกล่องของขวัญสุดหรูออกมาจากด้านหลัง ภายในบรรจุขนมชิงถวนเอาไว้เต็มกล่อง

ฉันถึงกับน้ำตาคลอขอบตาแดงก่ำ

ที่แท้ เขาก็ซื้อขนมชิงถวนมาสองชุด

แต่ชุดที่ส่งให้ฉินว่านถูกบรรจุในกล่องของขวัญอย่างดี ส่วนชุดที่ให้ฉันกลับเป็นแค่กล่องพลาสติกธรรมดา

มันชัดเจนมากว่าส่วนของฉันคือของแถมที่ซื้อติดมือมาอย่างนั้นเอง

เหมือนกับตัวฉันในใจเขา ที่เป็นได้แค่ตัวแทนของฉินว่าน หรืออาจจะเรียกได้ว่า ไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็นตัวแทนด้วยซ้ำ...

ในขณะที่ฉันกำลังยืนอึ้ง หลินจิ้นเฟิงก็ประคองใบหน้าของฉินว่านไว้ แล้วโน้มตัวลงจูบเธอทันที

ในช่วงแรกฉินว่านแสร้งทำเป็นขัดขืน แต่ในเวลาต่อมาก็เริ่มตัวอ่อนตาม จนทั้งคู่จูบกันอย่างดูดดื่มจนแทบแยกจากกันไม่ได้