บทที่ 6

หลินจิ้นเฟิงมองฉันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"อย่าว่าแต่ชุดราตรีเลย แค่ที่รักของผมต้องการ ต่อให้เป็นพระจันทร์บนฟ้า ผมก็เต็มใจจะสอยลงมาให้เธอ"

ในระหว่างที่พูด เขาก็ยื่นชุดราตรีส่งมาให้ฉัน เพื่อให้ฉันไปลองสวม

จังหวะนั้นเอง ฉินว่านก็บังเอิญเข้ามาซื้อเสื้อผ้าที่ร้านนี้พอดี

พอเห็นฉินว่าน ปลายนิ้วของหลินจิ้นเฟิงก็เกร็งจนขาวซีด สายตาของเขาเหลือบมองไปที่ประตูโดยไม่รู้ตัว

ทั้งคู่แสดงออกชัดเจนขนาดนี้ ทำไมฉันถึงเพิ่งจะมาดูออกเอาป่านนี้กันนะ?

พอมาลองคิดดูตอนนี้ เรื่องของทั้งคู่มันมีพิรุธมาตั้งนานแล้ว

ทุกครั้งที่มีการกินข้าวร่วมกันในครอบครัว สายตาของหลินจิ้นเฟิงมักจะไปหยุดอยู่ที่ตัวฉินว่านเสมอ

มีครั้งหนึ่งหลินโม่ไปดูงาน ฉินว่านจึงมาขอนอนค้างที่บ้านของเรา

คืนนั้นจู่ๆ ฟ้าร้อง หลินจิ้นเฟิงก็ดีดตัวลุกขึ้นทันทีแล้วพุ่งตรงไปยังห้องของฉินว่าน เพื่อช่วยอุดหูและโอบกอดปลอบโยนเธอ

เขาอธิบายว่าพี่ชายไม่อยู่ เขาเลยต้องช่วยดูแลฉินว่านแทน

แต่เขากลับลืมไปว่า ฉันเองก็กลัวเสียงฟ้าร้อง คืนนั้นฉันหวาดกลัวจนต้องนอนขดตัวเป็นก้อนเดียวและข่มตาไม่หลับทั้งคืน

และทุกครั้งที่หลินจิ้นเฟิงปอกแอปเปิ้ลให้ฉัน เขาจะหั่นเป็นรูปกระต่ายน้อย ตอนนั้นฉันยังซาบซึ้งว่าเขาช่างโรแมนติกมีรสนิยม แต่ภายหลังถึงได้รู้ว่านั่นเป็นเพราะฉินว่านชอบ และเขามักจะแบ่งแอปเปิ้ลที่ปอกให้ฉันครึ่งหนึ่งไปให้ฉินว่านเสมอ

ฉันเป็นแค่เครื่องมือที่เขาใช้เพื่อเข้าใกล้ฉินว่าน และเป็นแค่ข้ออ้างที่เขาใช้ปกปิดความรักที่มีต่อเธอเท่านั้นเอง

ในขณะที่ฉันกำลังเหม่อ ฉินว่านก็สังเกตเห็นชุดราตรีในมือของหลินจิ้นเฟิงแล้วอุทานขึ้นว่า

"สวยจังเลย! ฉันขอลองหน่อยได้ไหมคะ?"

หลินจิ้นเฟิงถอยหลังไปสองก้าว แล้วยัดชุดราตรีใส่อ้อมแขนของฉันทันที

"คงไม่ได้หรอก พี่สะใภ้ ชุดนี้ผมตั้งใจซื้อให้เจียงเหยียนโดยเฉพาะ"

ได้ยินดังนั้น ฉินว่านก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มที่มุมปาก

"ฉันพูดเล่นน่ะค่ะ ทำไมคุณทำเป็นจริงจังไปได้? ฉันไม่ถึงกับต้องไปแย่งเสื้อผ้าจากน้องสะใภ้หรอก"

"แต่หลินจิ้นเฟิงคะ คุณกับพี่ชายคุณนี่เหมือนกันจริงๆ พี่น้องคู่นี้รักภรรยาถอดแบบกันมาเลยนะ!"

"งั้นฉันไม่รบกวนพวกคุณแล้วดีกว่า เดี๋ยวไปดูที่อื่นต่อ"

พูดจบ เธอก็เหลือบมองฉันด้วยสายตาท้าทาย ก่อนจะก้าวเท้าบนรองเท้าส้นสูงหันหลังเดินจากไป

หลังจากเธอไปแล้ว หลินจิ้นเฟิงถึงยอมละสายตาออกมาอย่างอาลัยอาวรณ์ แววตาของเขาฉายความผิดหวังวูบหนึ่ง

เมื่อเขารู้สึกถึงสายตาของฉัน เขาก็กลับมาฉีกยิ้มเหมือนเดิม

"คุณนั่งรอข้างล่างสักครู่นะ เดี๋ยวผมขึ้นไปข้างบนให้พนักงานแพ็คชุดราตรีให้เรียบร้อยก่อน"

แต่เมื่อเขากลับลงมา หลินจิ้นเฟิงกลับมาด้วยมือเปล่า

ไม่รอให้ฉันได้พูดอะไร เขาก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

"ที่รัก ต้องโทษพนักงานที่มือไม้เซ่อซ่า ตอนกำลังแพ็คดันทำชุดเกี่ยวเป็นรอยขาด ที่รักของผมจะไปใส่เสื้อผ้าที่มีตำหนิได้ยังไงกัน?"

"เพราะฉะนั้นผมเลยไม่เอาชุดนั้นแล้ว เดี๋ยวพาคุณไปซื้อชุดที่แพงกว่าและสวยกว่านี้ให้นะ"

ทำไมมันถึงช่างประจวบเหมาะขนาดนี้ พอฉินว่านชมว่าชุดสวยปุ๊บ ชุดของฉันก็เกิดอุบัติเหตุปั๊บเลยหรือ?

ฉันรู้ทันแผนการในใจของหลินจิ้นเฟิงดี แต่ฉันก็แค่จ้องมองเขาเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

ครู่หนึ่ง ฉันก็พยักหน้าแล้วตอบว่า

"ตามใจคุณเถอะค่ะ"

จะเป็นยังไงก็ช่าง เพราะยังไงฉันก็กำลังจะจากไปเร็วๆ นี้แล้ว

แววตาของหลินจิ้นเฟิงสั่นไหวเล็กน้อย เขาอ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่ในวินาทีต่อมา โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น มีคนส่งข้อความมาหาเขา

คนๆ นี้ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นฉินว่าน

เป็นไปตามคาด วินาทีถัดมาหลินจิ้นเฟิงก็อ้างว่ามีธุระต้องรีบไป

ครั้งนี้ ฉันก็ยังไม่ขัดขวาง และปล่อยให้เขาจากไปตามใจชอบ

ทันทีที่เขาหันหลังไป โทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น เป็นเจ้าหน้าที่จากบริการแกล้งตายที่โทรเข้ามาหาฉันพอดี