เข้าป่าช้าทำพิธี

"ฮู่ว! พี่นิลทำไมเราต้องมาในตอนกลางคืนแบบนี้ด้วยล่ะ" เกมพูดขึ้นเมื่อมองไปรอบตัวก็เห็นแต่ความมืดในขณะนี้

"มึงโง่หรอวะไอ้เกม มาตอนกลางวันคนก็รู้สิว่าพวกเรามาทำอะไรที่นี่" ไม่ต้องรอให้นิลเป็นคนพูด ไอ้จ้อยที่อยู่อีกด้านก็ชิงพูดขึ้นพร้อมกับด่าคู่หูตัวเองก่อน

"ชู่! เดินกันเงียบหน่อยสิวะ ทางนี้ทางไปหลุมศพผู้หญิงที่ตายทั้งกลมแน่ใช่ไหมไอ้จ้อย" นิลเอ่ยถามทางไอ้จ้อยมันเพื่อความแน่ใจ

"ใช่ครับ ทางนี้เลยครับพี่นิล" จ้อยมองข้อมูลในมือถือที่เขาจดเอาไว้ก่อนจะพูดยืนยัน นิลได้ยินอย่างงั้นแล้วก็เดินนำหน้าทั้งคู่ไป

"ฮู่ว! มึงไม่รู้สึกว่าอากาศที่นี่มันหนาวกว่าปกติหรอวะจ้อย" เกมใช้สองมือลูบไล้ต้นแขนตัวเอง เขารู้สึกหนาวเย็นมากขณะที่เดินอยู่ อดไม่ได้ที่จะถามจ้อยที่อยู่ด้านข้าง

ไม่รู้ว่าทำไมยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกหนาวเย็นกว่าเก่า มันไม่ใช่ความหนาวแบบที่เขาเคยเจอตอนไปเที่ยวบนดอยตอนหน้าหนาวเลย

"หนาวสิวะ แต่มันก็แบบนี้แหละ เดี๋ยวมึงก็ชิน ที่นี่มีพี่นิลอยู่ด้วย มึงไม่ต้องกลัวอะไรหรอก" จ้อยยิ้มร่าทำตัวอวดเก่งอวดเกมที่อยู่ด้านข้าง นี่เป็นไม่กี่อย่างที่เขาจะเอาชนะมันได้ เพราะเรื่องแบบนี้จ้อยมีประสบการณ์กว่าและก็ทำงานกับพี่นิลมานาน

ก่อนหน้านี้เขายังเคยทำกับพ่อพี่นิลด้วยก่อนที่ไม่นานพ่อพี่นิลจะตายแล้วพี่นิลมารับช่วงต่อ ส่วนไอ้เกมนั้นมันมาทีหลังเขาแต่ว่ามันฉลาดกว่าพี่นิลจึงเก็บเอาไว้ข้างกายเอาไว้ใช้งานด้วย

ปกติถ้าไม่มีอะไรจ้อยจะรู้สึกด้อยกว่าอีกฝ่ายอยู่ตลอด แต่ถ้าเป็นเรื่องนี้เขายืดอกภูมิใจเอามากๆ แม้จะเคยทำไม่กี่ครั้ง แต่ยังไงก็มีประสบการณ์มากกว่ามือใหม่อย่างไอ้เกมที่พึ่งจะเคยทำแบบนี้เป็นครั้งแรก

แต่จะโทษมันก็ไม่ได้ที่จะรู้สึกแบบนั้นเพราะช่วงที่ไอ้เกมมันเข้ามาพ่อพี่นิลตายไปแล้ว แถมช่วงนั้นพวกเขายังไม่มีงานเลยทำได้แต่นอนรองานเข้าไปวันๆเท่านั้น

นิลไม่ได้พูดอะไรแต่เขาก็ฟังสิ่งที่คนทั้งสองด้านหลังพูดอยู่ ไอความหนาวเย็นที่เกมรู้สึกขณะที่เดินเข้ามานั้นคือ ไอความเย็นที่ออกมาจากซากศพ เป็นพลังงานหยินจากซากศพที่ศพปลดปล่อยออกมา 

ที่นี่เป็นป่าช้าด้านล่างใต้ดินที่พวกเขาเหยียบเดินนั้นไม่รู้ว่ามีศพกี่ศพที่ถูกฝังเอาไว้ ความหนาวเย็นที่ไอหยินจากซากศพที่ตายแล้วปลดปล่อยออกมานั้น

แม้จะเป็นตอนกลางวันก็ยังรู้สึกแม้มันจะเบาบางก็ตาม แต่ก็ทำให้ตอนกลางวันบริเวณป่าช้านี้ไม่ร้อน แต่ภายในตอนกลางคืนหลังจากเที่ยงคืนมานั้น จะรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่ไอหยินศพปล่อยออกมาได้เป็นอย่างดี

อย่างที่คนเขาพูดกันว่าเข้าป่าช้าตอนกลางอดไม่ได้ที่จะขนลุก ที่ขนลุกนั้นก็เป็นเพราะโดนความหนาวเย็นจากไอหยินซากศพกัดเซาะ แม้จะไม่เป็นอะไรมากแต่ถ้าโดนนานๆก็อาจทำให้ป่วยจับไข้ได้

แต่ทั้งไอ้จ้อยและไอ้เกมต่างก็มีของดีที่นิลเคยให้ติดตัวเอาไว้ ทำให้แม้จะรู้สึกหนาวจนตัวสั่นหรือขนลุกแค่ไหน โดนไอหยินกัดนานเท่าไรพวกมันก็ไม่มีวันป่วยและไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด นั้นทำให้นิลไม่ได้เป็นห่วงทั้งคู่นัก

เขาเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งเริ่มที่จะหยุดเดิน มองดูด้านหน้าที่มีไอหยินเข้มข้นจนกลายเป็นหมอกหน้าหลุมศพหนึ่งด้าน เขาคิดว่าตัวเองเจอเป้าหมายที่ต้องการแล้ว

"ไอ้จ้อยหลุมศพตรงหน้านี้ใช่ไหมวะ" ได้ยินเสียงพี่นิลเรียกจ้อยก็ชะเง้อหน้าไปมองหลุมด้านหน้าพี่นิล

"ใช่ครับหลุมนี้แหละ" หลุมด้านหน้านี้คือหลุมเดียวกับที่เขาได้ถ่ายรูปเอาไว้ในมือถือ ตอนที่ยังมีแสงจากพระอาทิตย์อยู่

"งั้นก็ดี มึงกับไอ้เกมช่วยกันเตรียมของเร็วเข้า" เจอเป้าหมายแล้วนิลก็ไม่อยากที่จะทำอะไรชักช้า เขารีบให้ไอ้จ้อยและไอ้เกมช่วยกันเตรียมพิธี

นิลมองไปรอบๆป่าช้าคอยมองดูผีที่อยู่ในป่านี้ที่มีความคิดร้าย คิดที่จะเข้ามาทำร้ายพวกเขา ถ้ามีสักตัวที่กล้าเข้ามานิลจะใช้คาถาทำให้เจ็บปวดไปอีกนานเลย ระหว่างนั้นทั้งจ้อยและเกมก็ช่วยกันเอาของที่แบกมาตั้งพิธี

วางเครื่องโต๊ะบูชาวางสิ่งของต่างๆลงบนเสื่อที่ปูเอาไว้ก่อนหน้านี้ แล้วเอาเสาไม้ที่ทำมาเป็นพิเศษปักเอาไว้ตามมุมสี่เหลี่ยมของเสื่อ ก่อนที่จะใช้สายสิญจน์พันเสาไม้ล้อมรอบเสื่อและแท่นพิธี

"เสร็จแล้วครับพี่นิล" จ้อยหันไปเรียกคนพี่หลังจากที่เตรียมของทุกอย่างเสร็จแล้ว

"อื้มม เข้าไปข้างในกันได้แล้ว" นิลรับรู้บอกให้ทั้งสองคนเข้าไปข้างในสายสิญจน์ก่อนตัวเอง ก่อนที่นิลจะเดินเข้าไปนั่งที่ด้านในสายสิญจน์ตามทีหลังพวกนั้น เขานั่งอยู่ด้านหน้าแท่นพิธีมองไปรอบด้าน

ไม่รอช้านิลหยิบสายสิญจน์ม้วนใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าบนพานทองขึ้นมา เขาเริ่มบริกรรมคาถาออกมาเสียงดัง ทำลายความเงียบเหงาของป่าช้าในขณะนี้ทันที เสียงท่องบริกรรมคาถาดังไปรอบๆทิศ

เส้นสายสิญจน์ที่ถูกเอาไว้ล้อมรอบพวกเขาเริ่มเรืองแสงสีขาวปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัด เขาได้ยินเสียงร้องว้าวด้วยความตกใจจากปากไอ้เกมจากด้านหลังทันที มันไม่เคยเห็นจึงตกใจไม่ใช่เรื่องแปลก

เขาไม่มีเวลาที่จะสนใจเสียงร้องของลูกน้องตัวเองแต่อย่างใด นิลเพิ่มเสียงบริกรรมคาถาให้ดังขึ้นเร็วขึ้นมากกว่าเดิม

ฟิ้ววว! ฟิ้วววว!

เสียงสายลมที่พัดผ่านดังขึ้นไม่หยุด ไม่รู้ว่าสายลมพวกนี้มาจากไหน ต้นไม้ภายในป่าช้าเริ่มที่จะส่ายไหวไปตามแรงลมที่แรง 

พรึบ!

ฟู่!

นิลลืมตาโตพ่นลมหายใจใส่ม้วนสายศิลป์ในมือตนเอง สิ่งที่ออกมาจากปากนิลนั้นไม่ใช่ลมจากปากธรรมดาๆ แต่คือบทบริกรรมคาถาที่เขาท่อง มนต์ดำไล่ไปตามสายสิญจน์เรื่อยๆเริ่มจากม้วนสายสิญจน์ในมือ

ไล่ไปตามสายสิญจน์ที่ผูกล้อมรอบพื้นที่พิธีกรรมที่พวกเขานั่งอยู่ จนมนต์ดำไปบรรจบกันที่อีกด้านนอกของสายสิญจน์ด้านหลังพวกเขา 

"จงไป!" นิลตะโกนขึ้นเสียงดัง

พร้อมกับพลังมนต์ที่พุ่งออกมาจากเส้นสายศิลป์ที่อยู่ล้อมรอบพวกเขา พุ่งออกไปรอบทิศทางจากตัวพวกเขา ครั้งนี้แม้จะเป็นคนธรรมดาที่ไม่ได้ร่ำเรียนวิชามาอย่างเกมเอง ก็เห็นว่ามีมนต์สีดำพุ่งออกมาจากเส้นสายศิลป์ไปรอบทิศ

เสียงร้องว้าวตกใจของอีกฝ่ายดังขึ้นมาจากทางด้านหลังนิล แต่ไม่นานเสียงที่เบาแบบนั้นก็ถูกกลบด้วยเสียง กรีดร้องเสียงด่าเสียงอาฆาตแค้นที่ดังขึ้นมาจากในอากาศรอบทิศทางโดยมีพวกเขาอยู่เป็นจุดศูนย์กลาง

"อ๊ากกก แกทำบ้าอะไรเนี่ย อ๊าาา"

"โอ๊ยย ร้อนไปหมดแล้ว อ๊าาา"

"กรี๊ดดด เด็กเปรตตตต อ๊าาา" 

เสียงที่ดังขึ้นภายในอากาศรอบด้านค่อยๆหายไปทีละช้าๆ เกมและจ้อยตกใจเสียงร้องที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยที่ดังขึ้นจากรอบด้าน พวกเขารีบหันหลังประกบหลังอย่างพี่นิลอย่างรวดเร็ว

ใช้สายตาสอดส่องมองไปรอบๆ แต่ไม่ว่าจะมองเท่าไรก็ไม่เห็นว่ามีใครอยู่รอบๆพวกเขา แต่ถึงจะมองไม่เห็นว่ามีคนอยู่ แต่พวกเขาที่ทำงานที่ตำหนักอาจารย์นิล ถึงแม้จะไม่มีคนบอกพวกเขาก็พอที่จะเดาได้เองอยู่แล้วว่าเสียงกรีดร้องรอบๆนั้นคือเสียงอะไร

"นั่น! นั้นเสียงอะไรครับพี่นิล" เกมเอ่ยถามขึ้นแต่จริงๆแล้วเขาก็พอจะเดาได้ว่ามันคือเสียงอะไร เขาแค่อยากถามเพื่อความแน่ใจเท่านั้น

"พวกสัมภเวสีในสุสานน่ะ พวกมันตามพวกเรามานานแล้ว ในเมื่อไม่ยอมไปไหนก็ต้องไล่กันหน่อย" นิลวางม้วนสายสิญจน์ลงบนพานอย่างเดิมพร้อมกับเริ่มที่จะวางใจบ้างแล้ว 

ลูกน้องทั้งสองคนนั้นยังไม่ได้ทำการเบิกเนตรหรือมีสัมผัสวิเศษอะไรที่จะทำให้มองเห็นผี แต่นิลที่ถูกพ่อทำการเบิกเนตรให้มองเห็นผีตั้งแต่เด็ก ให้ผีเป็นของขวัญวันเกิดให้พวกมันเป็นเพื่อนเล่นนั้น

เขามองเห็นผีจนชินตามองว่าพวกนั้นก็ไม่ต่างจากมนุษย์ที่ไม่มีร่างกายเท่าไรนัก ผีนั้นก็มีทั้งผีดีและผีร้ายที่ชอบทำร้ายคน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกผีที่คอยเดินตามพวกเขามาตั้งแต่ที่เข้ามาภายในป่าช้านี้นั้นไม่ใช่ผีดีแน่นอน

เพราะงั้นนิลก็เลยไม่เกรงใจตั้งใจที่จะสั่งสอนบทเรียนราคาแพงให้พวกที่แอบตามพวกเขามาสักหน่อย 

"ยังไม่ยอมออกมาอีกหรอ" นิลเอ่ยขึ้นพร้อมกับจ้องมองหลุมศพต้องหน้า เขารู้ว่าวิญญาณอีกฝ่ายจะต้องรู้ว่าพวกเขาอยู่ข้างๆหลุมแล้ว

"ไม่ยอมออกมาก็อย่ามาโทษกันแล้วกัน" พูดจบนิลก็กำมือประชิดปากบริกรรมคาถาไม่หยุดก่อนที่จะสาดใส่หน้าหลุมศพ

เปรี้ยง!

ดินหน้าหลุมศพตรงหน้าสาดกระจายขึ้นจนกลายเป็นหลุมเล็กๆ เศษดินที่ปลิวกระจายเหมือนกระเด็นถูกกระจกตรงหน้านิล ไม่อาจเจาะทะลุเข้ามาด้านหลังสายศิลป์ได้เลย

"มึงต้องการอะไร!" เสียงที่เย็นจนหนาวสั่นแสบแก้วหูดังขึ้นมาจากรอบทิศพร้อมกัน

"ฮึ่ม! ถ้ามีฤทธิ์แค่นี้มึงก็ไม่ต้องรู้หรอก" พูดจบดินก็ไม่รอคอยให้อีกฝ่ายรู้ตัว กำมือประชิดปากรีบบริกรรมคาถาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะสาดลงไปที่พื้นตรงๆ

"อ๊ายย! อ๊ายยยยย..." เสียงกรีดร้องที่เหมือนเสียงที่พูดก่อนหน้านี้ดังไปทั่วบริเวณ กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังสนั่นเสียงค่อยๆเบาเมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆแล้วก็หายไป

"เตรียมไปขุดหลุมไอ้จ้อย ไอ้เกม" นิลมองรอบข้างอยู่นานจนแน่ใจแล้วว่าผีตายทั้งกลมนั้น น่าจะบาดเจ็บหนักจนทำอะไรไม่ได้แล้ว ก็ออกคำสั่งลูกน้องทั้งสองที่อยู่ด้านหลัง

"ครับ!" จ้อยและเกมตอบรับเสียงดัง เตรียมตัวที่จะลุกขึ้นไปขุดหลุมศพตรงหน้า

"อย่าทำแบบนี้เลยจะดีกว่านะ ผีและคนแยกกันอยู่"

"พวกคุณไม่ควรที่จะไปรบกวนพวกเขา ต่างคนต่างอยู่ต่างภพภูมิจะเป็นการดีเป็นที่สุดครับ" 

นิลจ้องมองไปตามเสียงพูดที่ดังขึ้นด้วยความตกใจ เพราะเขาไม่คิดว่าแถวนี้ไม่น่าจะมีผีตนไหนเหลืออยู่อีกแล้ว หรือถ้ามีอีกฝ่ายก็ไม่น่าจะหลบเร้นสายสัมผัสของเขาเข้ามาใกล้ได้ขนาดนี้

นิลหน้าเคร่งมองไปที่ทิศทางของเสียง นิลเห็นรูปร่างอีกฝ่ายไม่ชัดนักเพราะว่าอีกฝ่ายนั้นยืนอยู่ในหมอกที่เกิดจากไอหยินหนาแน่น เพราะงั้นหมอกไอหยินจึงบดบังอีกฝ่ายไปหมดจนเห็นรูปร่างไม่ชัดเจน