เตรียมเข้าป่าช้า

"โอ้! มึงรู้ใช่ไหมว่าน้ำมันพรายทำมาจากอะไร" นิลถึงกลับต้องตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้ชายตรงหน้าต้องการน้ำทันพราย นิลจึงถามอีกฝ่ายก่อนว่ารู้ว่ามันทำมาจากอะไรไหม

"ผมรู้ครับ ผมศึกษามาดีแล้ว อาจารย์นิลมีไหมครับ" ได้ยินอีกฝ่ายพูดอย่างงี้แล้ว นิลก็ไม่อยากที่จะขัดช่องทางทำมาหากินของตัวเอง เพราะเขาเองก็ต้องใช้เงินในเมื่ออีกฝ่ายรู้แล้วอยากจะทำนิลก็พร้อมที่จะทำให้

"กูไม่มีของในตอนนี้ แต่กูทำได้ ถ้ามึงต้องการกูก็จะทำให้ แต่ราคามันแพงนะเว้ย ช่วงนี้การจะหาศพตายทั้งกลมน่ะมันยาก" นี่คือเรื่องจริงเพราะว่าการที่จะหาศพที่ตายทั้งกลมในสมัยนี้นั้นมันหายากจริงๆ

นิลเป็นคนที่เล่นของสายดำจริงๆ ไม่ใช่พวกเก๊ที่หลอกขายตามเน็ต ยังไม่นับรวมอุปสรรคต่างๆที่เขาจะต้องเจอในการทำพิธีอีก แล้วยังมีอุปสรรคเป็นพวกสัปเหร่ออีกถ้าศพที่ตายทั้งกลมถูกนำไปฝังที่สุสานหรือป่าช้าบางทีก็จะมีสัปเหร่อเฝ้า

ถ้าอีกฝ่ายรับเงินแล้วช่วยมันก็จะเป็นเรื่องง่าย แต่ถ้าไม่ก็นับว่าเป็นอุปสรรคที่จัดการลำบากกว่าพวกผีในสุสานหรือป่าช้าอีก ลำบากกว่าผีที่ตายทั้งกลมที่จะต้องไปเอาน้ำจากคางจากร่างกายอีกฝ่ายมาทำอีก สำหรับนิลแล้วผีนั้นไม่น่ากลัวเท่าคนหรอก

ผีถึงแม้มันจะมีอิทธิฤทธิ์บางอย่างแต่พวกมันก็คือวิญญาณคนที่ตายไปแล้ว แต่คนเป็นนั้นจัดการยากกว่าถ้าเก่งก็จัดการยาก ถ้ามันไปแจ้งตำรวจก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่

เขาไม่สามารถที่จะทำอะไรอีกฝ่ายได้เลยจะฆ่าสัปเหร่อที่เฝ้าศพก็ไม่ได้มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่กว่าเดิม และมันก็ไม่ใช่เส้นทางที่นิลจะทำด้วย

"สามหมื่นพอไหมครับ" เทียนที่ได้ยินว่ายากก็รีบเสนอเงินจำนวนมากให้อาจารย์นิลที่อยู่ตรงข้าม

"ตกลง! มึงรอเลย มาอีกทีอาทิตย์หน้ากูรับรองว่ามึงได้น้ำมันพรายของแท้แน่" นิลรีบตอบตกลงทันทีที่ได้ยินว่ามีเงินถึงสามหมื่นที่ตัวเองจะได้ สายตานิลเป็นประกายเงินจำนวนนี้มากพอให้เขาใช้จ่ายได้เกือบครึ่งเดือนเลย

"ขอบคุณมากครับอาจารย์นิล งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ อาทิตย์หน้าผมจะมารับของพร้อมกับจ่ายเงินเต็ม นี่ค่ามัดจำหมื่นห้าครับ" เทียนดีใจที่อีกอาจารย์นิลรับทำ วางซองเงินที่ใส่แบงก์พันสิบห้าใบลงบนพานทองตรงหน้าอาจารย์นิลแล้วออกไปจากห้องนี้

"มันขับรถออกไปแล้วใช่ไหมวะไอ้เกม" รอสักพักนิลก็ให้นิลไปดูว่าผู้ชายที่มาสั่งทำน้ำมันพรายขับรถออกไปยัง

"ขับไปแล้วพี่นิล" เกมที่วิ่งออกไปดูนอกห้องรีบพูดบอก หลังเห็นว่ารถยนต์คันสุดท้ายที่อยู่ด้านนอกบ้านขับออกไป

นิลได้ยินอย่างนั้นแล้วก็วางใจ เอื้อมมือไปหยิบซองขาวสามซองขึ้นมานับเงิน สองซองใส่มาซองละหมื่นเท่ากัน ขณะที่อีกซองที่ใส่มาหมื่นห้าน่าจะเป็นของผู้ชายที่สั่งน้ำมันพราย

"ฟู่! ทำไมวันนี้คนมารอเลขปิงปองกูเยอะจังวะไอ้จ้อย" นิลถอนหายใจออกมาเสียงดังหลังจากที่นับเงินเสร็จ หันหน้าไปถามไอ้จ้อยสงสัยที่คนมาที่ตำหนักแห่งนี้เยอะกว่าปกติ แม้จะรู้ว่าตัวเองใบ้หวยจนถูกรางวัลที่หนึ่งแต่ก็ไม่น่าจะเยอะจนคนเต็มบ้านแบบนี้

"นี่พี่นิลไม่เห็นหรอครับ ในติกตอกพี่ดังใหญ่แล้ว มีคนเอาไปลงว่าตำหนักเรามีคนถูกหวยรางวัลที่หนึ่งห้าสิบล้าน ถูกสามตัวบนกันอีกถ้วนหน้าเลย ตำหนักเรากำลังจะดังใหญ่แล้วพี่" จ้อยพูดอธิบายอย่างตื่นเต้น

ปัก!

"โอ๊ย พี่นิลตบหัวผมทำไมเนี่ย" จ้อยร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บ ยกมือขึ้นลูบหัวบริเวณที่โดนพี่นิลใช้มือตบหัวให้หายเจ็บ

"ดงดังห่าไรไอ้นี่ กูไม่ได้อยากดังนะเว้ย นี่ถ้ามีรูปกูหลุดไปว่อนโซเชียลกูจะหาเมียได้จากที่ไหนวะ เดี๋ยวปั๊ดอีกทีเลยมึง กูบอกแล้วว่าอย่าให้มีคนเอาตำหนักเราไปลงโซเชียล กูบอกมึงแล้วไม่ใช่หรอว่าให้จับตาดูเอาไว้" นิลพูดอย่างหัวเสีย

นี่เขาพึ่งจะอายุยี่สิบห้าเองนะ จะมีรูปว่อนเน็ตว่าเป็นหมอผีได้ที่ไหน เขาไม่อยากชีวิตต่อจากนี้มีคนว่าเป็นหมอผีหรอกนะ เขาแค่ทำตามคำสั่งเสียของพ่อที่บอกให้เปิดตำหนักสิบปี แล้วหลังจากนี้ตัวนิลจะไปทำอะไรก็ได้

เขายังอยากที่จะไปทำอย่างอื่นไปทำอาชีพอื่นลาจากงานแบบนี้จะแย่ ยิ่งถ้าเกิดดังแล้วมีคนรู้จักไปทั่วเขาจะหาเมียได้อยากที่ไหนกัน จะมีผู้หญิงที่ไหนยอมมาเป็นเมียหมอผีวะ ยิ่งคิดนิลก็ยิ่งปวดหัวมากขึ้น สายตาจดจ้องไปที่ไอ้เกมที่ยืนมองอยู่

ความคิดเรื่องใบ้เลขหวยจากการจับเลขปิงปองมาจากไอ้นี่ หลังจากที่ตอนนั้นพวกเขาไม่มีลูกค้าเข้ามาเลยเพราะว่าที่นี่อยู่ห่างไกลจากชุมชน คนไม่ค่อยรู้จักนักว่ามีที่นี่อยู่ เป็นความคิดของไอ้เกมที่เสนอมาว่าให้เขาจับเลขปิงปองในไหให้คนที่มาตำหนักเอาไปเล่น

เพื่อเป็นการโฆษณาให้คนมาที่ตำหนักและให้คนรู้จักที่นี่มากยิ่งขึ้น จะได้มีคนมาเป็นลูกค้าที่ตำหนักบ้าง เพราะที่เขารับตำหนักต่อจากพ่อมาแม้จะมีเงินเก็บสะสมบ้าง แต่ก็ใช้จ่ายออกไปอยู่ตลอดเวลา ถ้าไม่หาเงินมาอุดสักวันมันก็คงจะหมดไป

ไม่ต้องรอถึงสิบปีที่นี่ก็คงจะล่มสลายไปแล้ว เขาเองก็คงจะไม่มีเงินไปต่อยอดทำธุรกิจอย่างอื่นเพราะเงินที่เป็นมรดกพ่อถูกใช้ไปจนหมด แม้เงินที่พ่อเหลือเอาไว้ให้จะเยอะแต่นิลไม่คิดว่ามันจะพาให้เขาทำให้ตำหนักนี้อยู่รอดไปถึงสิบปีโดยที่ไม่มีเงินเข้ามาหรอก

นิลจึงทำตามที่ไอ้เกมแนะนำเริ่มจับเลขปิงปองให้คนที่มาที่ตำหนักก่อนวันที่หวยไทยจะออกไม่กี่วัน หลังจากนั้นจากวันที่จับครั้งแรกมีคนอยู่ไม่ถึงสิบ แค่ครั้งแรกที่จับก็จับถูกเข้าสามตัวบนตรงๆ คนถูกหลายคนแต่นั้นมาคนก็เริ่มมาเอาเลขปิงปองที่นี่ก่อนจะถึงวันที่หวยไทยออก

ยิ่งให้ไปก็ยิ่งมีคนถูกจนกระทั่งถึงทุกวันนี้นี่ก็เป็นครั้งที่เก้าแล้วที่เขาจับเลขปิงปองในไห จับก็จับมั่วๆ แต่คนที่ได้ไปดันถูก ไม่รู้ว่าทำไมมือเขาถึงแม่นขนาดนี้ แต่พอตัวเองลองจับเลขเล่นเองบ้างกลับผิดไม่มีถูกสักงวดเลย

คนอื่นถูกกันจังส่วนนิลได้แต่นั่งมองคนที่ถูกหวยดีใจที่ถูกหลังจากมาเอาเลขที่นี่ ช่างน่าเจ็บใจนัก ไอ้เกมเหมือนรู้ความคิดนิลว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่มันรีบพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว

"พี่จะมามองผมทำไม ผมไม่ได้ทำสักหน่อย แล้วที่พี่ดังมันก็มีข้อดีนะ เห็นไหมว่ามีคนรู้จักพี่เยอะขึ้น แถมวันนี้พวกเรายังมีลูกค้าถึงสามคนเลยนะ" เกมรู้เลยว่าสายตาที่พี่นิลมองเขานั้นเหมือนกำลังคาดโทษโยนความผิดนี้มาลงที่ตน เขาจึงรีบอธิบายให้คนเป็นพี่เข้าใจ

"เออ ก็จริง" นิลก็ทำอะไรไม่ได้ในเมื่อมันดังแล้วก็ได้แต่ยอมรับความจริงข้อนี้ไป

"เดี๋ยววันนี้พวกมึงไปหาข้อมูลมาเลยนะเว้ย ว่าที่ป่าช้าที่สุสานไหนมีศพผู้หญิงตายทั้งกลมบ้าง พวกเราจะได้เตรียมตัวทำน้ำมันพรายให้ลูกค้ากัน" นิลรีบสั่งงานให้ลูกน้องทั้งสองทำทันที เขาเก็บเงินในซองทั้งหมดเข้ากระเป๋ากางเกงตัวเองเตรียมออกไปจากที่นี่หาอย่างอื่นทำ

"รับทราบครับพี่นิล" ทั้งจ้อยและเกมต่างก็รับทราบเสียงดัง

ผ่านไปไม่นานช่วงเย็นก็มาถึง นิลในตอนนี้กำลังนั่งเล่นหมากฮอสอยู่กับสิ่งที่มองไม่เห็นด้านหลังตำหนัก

"อุ๊ย! นี่พี่เล่นหมากฮอสกับไอ้หงหรอ" จ้อยเข้าก็ร้องอุทานด้วยความตกใจ ก่อนที่จะถามขึ้นเพื่อความแน่ใจ

"เออสิ มึงก็รู้อยู่แล้วยังจะถามอีก ว่ามาหาข้อมูลอะไรได้บ้าง" นิลตอบอย่างอารมณ์เสีย เพราะบนกระดานหมากฮอสในตอนนี้เขานั้นกำลังเสียเปรียบเอามากๆ

"ได้ข้อมูลมาแล้วครับ เป็นป่าช้าวัดสุนทรครับ ได้ยินว่าที่นั่นเมื่อสองเดือนที่มีศพผู้หญิงท้องอยู่ ผัวออกไปทำงานต่างจังหวัดกลับบ้านมาก็พบว่าทั้งเมียและลูกในท้องตายทั้งกลมไปแล้ว สาเหตุการตายคือลื่นล้มหัวกระแทกบันไดตาย"

"ชาวบ้านแถวบ้านนั้นบอกว่าผีผู้หญิงเฮี้ยนเอามากๆ สองสามวันแรกนี่เดินให้คนเห็นทั้งเช้ากลางวันเย็นเลยครับ เรียกได้ว่าชาวบ้านที่นั่นกลัวมากจนไม่กล้าออกไปไหนเลย"

"แต่สุดท้ายชาวบ้านก็ไปเชิญพระอาจารย์ในวัดสุนทรและสัปเหร่อบุญมีมาจัดการให้ หลังจากที่จัดการผีได้แล้ว สัปเหร่อบุญมีก็นำเอาศพผู้หญิงท้องที่ตายทั้งกลมไปฝังที่ป่าช้าท้ายวัดครับ"

จ้อยอ่านข้อมูลภายในมือถือที่เขาจดเอาไว้เป็นอย่างดีให้พี่นิลฟัง

"เมื่อกี้มึงว่ายังไงนะ วัดสุนทร? สัปเหร่อบุญมี?" นิลได้ฟังก็เหมือนจะนึกอะไรออกถามไอ้จ้อยอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

"ใช่ครับ วันสุนทร สัปเหร่อชื่อบุญมี" จ้อยเน้นย้ำให้พี่นิลฟังอีกครั้ง

"ไปหาที่อื่นมา" ได้ยินอย่างงั้นแล้วนิลก็ให้จ้อยไปหาที่อื่นมาทันที

"ทำไมล่ะครับ" จ้อยถามด้วยความสงสัย

"ก็ตาแก่บุญมีนั้นมันมีของ แต่ก่อนพ่อกูยังสู้มันไม่ได้เลย เงินก็ซื้อมันไม่ได้ เพราะงั้นไปหาที่อื่นมาซะ" นิลมือวางหมากฮอสลงตาของตัวเองหลังจากที่ได้ขบคิดแล้ว ระหว่างนั้นเขาก็อธิบายเหตุผลให้ไอ้จ้อยฟัง

"แต่ผมได้ยินข่าวมานะครับว่าตอนนี้สัปเหร่อบุญมีไปเข้าโรงพยาบาลในเมืองเพื่อรักษาโรคกระเพาะ" จ้อยได้ยินก็ตกใจที่มีคนเก่งกว่าพ่อพี่นิล แต่ก็รีบพูดข้อมูลที่เขาหามายังไม่ได้บอกพี่นิลให้คนพี่ฟัง

"แปลว่าไม่มีสัปเหร่อเฝ้าป่าช้า" นิลถามขึ้น

"ไม่มีครับ" จ้อยตอบตามข้อมูลที่เขาหามา

"งั้นก็ไปเตรียมของสิวะ เอาที่นี่แหละรีบไปเลย คืนนี้เราจะไปป่าช้ากัน มึงรีบออกไปเตรียมของเลย" นิลได้ยินก็ประหลาดใจที่ตาแก่บุญมี ที่คนเขาว่ากันว่าแข็งแรงตลอดปีมีป่วยเข้าโรงพยาบาลเหมือนกัน แต่เขาก็รีบสั่งให้ไอ้จ้อยไปเตรียมของทำพิธีทำน้ำมันพรายกันในคืนนี้

"รับคราบครับ" จ้อยรีบออกไปทันทีเขาไม่อยากจะอยู่ตรงนี้นานนัก เพราะอากาศตรงนี้มันหวานจนขนหัวลุกแปลกๆ

"ไอ้สัสหง! มึงจะเล่นเก่งไปแล้วนะ แม่งไม่ออมมือให้กูเลย"

หลังจากที่จ้อยเดินออกไปเสียงตะโกนด่าด้วยความโกรธของพี่นิลก็ตามหลังมาจนได้ยิน เขาไม่แปลกใจกับเสียงนี้เลยเพราะทุกครั้งที่พี่นิลเล่นหมากฮอสกับหงที่เป็นกุมารแดง จะจบเกมด้วยความพ่ายแพ้ของพี่นิลตลอด

และทุกครั้งพี่เขาก็จะตะโกนเสียงดังแบบนี้ พี่นิลเป็นหมอผีที่เล่นหมากฮอสแพ้กุมารแดงของตัวเอง