เพื่อนสมัยเด็ก

"โอ๊ย ที่นี่มันที่ไหนกันวะ" ลืมตาขึ้นมาอย่างแรกเลยที่นิลรู้สึกคือความเจ็บและจุกที่หน้าอก มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนกับว่าเขาไปโดนใครสักคนชกเข้าใส่หน้าอกอย่างแรง

นิลใช้แขนยันตัวลุกขึ้นจากพื้น เขามองสำรวจไปรอบๆห้องที่ตัวเองอยู่ในขณะนี้ ที่นี่ไม่ใช่ห้องของเขาและก็ไม่น่าจะใช่บ้านเขาด้วย ที่นี่เป็นบ้านที่ทำมาจากไม้ อื้ม จะเรียกว่าบ้านก็ไม่ได้มันเหมือนกระท่อมมากกว่า

แต่นิลไม่รู้ว่ากระท่อมนี่คือที่ไหน ทางเข้าออกมีอยู่ทางเดียว นิลจ้องมองประตูห้องขบคิดว่าเขาควรจะอาศัยจังหวะนี้วิ่งออกไปดีไหม

"อัก เจ็บๆ ไม่ไหวๆ สัส! ไม่เคยโดนมนต์คนอื่นแบบนี้เลย ไม่ยักรู้ว่ามันจะเจ็บแบบนี้" นิลที่คิดหนีแต่เมื่อขยับตัวจะลุกขึ้นหนีเขาก็ต้องร้องด้วยความเจ็บ มันเจ็บแว๊บขึ้นมาตรงกลางหน้าอกทำให้เขาต้องนั่งอยู่กับที่เหมือนเดิม

"เอ้า ตื่นแล้วสินะ ดีเลยงั้นจะได้กินข้าวและกินยาพอดี" ไวท์พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใส เมื่อเข้ามาภายในแล้วเห็นว่านิลนั้นตื่นแล้ว

"กูไม่กิน มึงปล่อยกูกลับบ้านเดี๋ยวนี้นะเว้ย รู้ไหมว่ากักขังหน่วงเหนี่ยวมันผิดกฎหมาย" นิลมองถาดที่อีกฝ่ายถือมามีชามข้าวต้ม แก้วน้ำและยาที่เป็นน้ำสีเขียวอยู่ในชามบนนั้น

เขารีบพูดปฏิเสธกลัวว่าอีกฝ่ายจะวางยาในข้าวต้ม และใช้กฎหมายมาบอกอีกฝ่ายว่ากำลังทำผิดกฎหมายอยู่

"ข้าวต้มไม่ได้ใส่ยาเอาไว้หรอก แล้วอีกอย่างฉันไม่ได้กักขังนายสักหน่อย ถ้าอยากจะออกไปก็ไม่มีใครห้าม" ไวท์รู้ทันความคิดของนิลพูดอธิบายอย่างไม่ทุกข์ร้อน เขาวางถาดลงตรงหน้าอีกฝ่ายก่อนที่จะไปนั่งลงที่ด้านข้างนั่งหลังพิงผนังกระท่อม

"จริงหรอ" นิลถามด้วยความไม่เชื่อ ถ้าไม่คิดจะขังเขาเอาไว้แล้วจะพากลับมาด้วยทำไมกัน

"นายลองออกไปสิ" ไวท์พูดด้วยรอยยิ้มสดใสเมื่อเห็นท่าทางที่น่ารักแบบนี้ของอีกฝ่าย 

"อัก! โอ๊ยๆ เจ็บๆๆ เจ็บฉิบหายเลย" นิลลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนว่าร่างกายเขาจะไม่ซื่อตรงต่อความคิดนัก ทันทีที่ลุกขึ้นยืนก็รู้สึกเจ็บแน่นไปทั่วหน้าอกทำให้ต้องนั่งลงอย่างเก่า

"หึ รีบกินข้าวกินยาได้แล้วจะได้หายไวๆ" ไวท์พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าสภาพของนิลในตอนนี้เป็นยังไง อีกฝ่ายอยากจะหนีไปจากเขาแต่ร่างกายแบบนั้นจะหนีไปได้ยังไงกัน

แม้ภายในใจจะเป็นห่วงที่เห็นว่าอีกฝ่ายเจ็บแบบนั้น แต่อีกฝ่ายนั้นไม่ไว้ใจเขา เข้าไปช่วยก็คงจะโดนด่าจากปากที่น่าจูบนั้นแน่ แค่เห็นปากน่าจูบนั้นขยับขึ้นลงไวท์ก็กลืนน้ำลายลงคอพร้อมกัดปากแน่น ก่อนที่จะรีบสลัดความคิดพวกนั้นทิ้งไป

นิลไม่พูดอะไรขึ้นอีกแต่หยิบข้าวต้มขึ้นมานั่งกิน ที่อีกฝ่ายบอกว่าไม่กักขังเขานั้นก็เพราะว่า ถึงแม้จะไม่กักขังเขาก็คงจะหนีไปไม่ได้เหมือนกันด้วยสภาพร่างกายแบบนี้

นิลจึงทำได้เพียงกินข้าวและกินยาที่อีกฝ่ายเตรียมเอาไว้ รอให้ร่างกายแข็งแรงพอที่จะหนีไปได้เขาจะรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

"นี่นายจำฉันไม่ได้จริงๆหรอนิล" ไวท์มองเห็นอีกฝ่ายกินยาเข้าไปแล้วก็วางใจ ทำให้เขาเริ่มที่จะพูดสิ่งที่คิดออกมา ในน้ำเสียงเจือปนไปด้วยความเศร้า

"หืม มึงรู้จักชื่อกูได้ไง มึงกับกูเคยรู้จักกันหรอ" นิลหันขวับไปมองทางเสียงเรียกอย่างเร็ว พูดออกมาด้วยความสงสัยว่าเขากับอีกฝ่ายไปรู้จักกันตอนไหน

แต่เมื่อนิลได้เพ่งมองหน้าตาของคนที่อยู่ด้วยกันแบบจริงๆจังๆก็เริ่มรู้สึกว่าคุ้นหน้าตาอีกฝ่ายมาก ตอนที่อีกฝ่ายเข้ามานั้นเขาไม่กล้าจ้องหน้าอีกฝ่ายนานจึงไม่ได้สังเกตอะไร

แต่คราวนี้เมื่อจ้องมองตรงๆ ก็รู้สึกว่าหน้าอีกฝ่ายนั้นคุ้นๆ เหมือนกับว่าเขาเคยรู้จักอีกฝ่ายมาก่อน

"จะว่าไปกูก็ว่าหน้ามึงคุ้นๆเหมือนกันนะ" นิลพูดออกไปตามจิตสำนึก

"จริงหรอ ดูดีๆสิ หน้าแบบนี้เคยเห็นที่ไหนมาก่อน นายจำได้ไหม" ไวท์ที่นั่งอย่างหมดอาลัยตายอยากเมื่ออีกคนเหมือนจะลืมตนไปแล้ว แต่เมื่อได้ยินนิลเอ่ยปากพูดอีกครั้งนัยน์ตาเขาก็เป็นประกายสดใส

รีบยื่นหน้าไปให้อีกฝ่ายได้มองใกล้ เรียกได้ว่าแทบที่จะจูบกันอยู่แล้ว สัมผัสได้ถึงลมหายใจเข้าออกร้อนๆจากร่างกายอีกคนได้เลย

"อืม กูจำไม่ได้" นิลรู้สึกว่าหน้าตัวเองเริ่มที่จะแดง จากการที่หน้าพวกเขาใกล้ชิดกันเกินไปจนเหมือนกำลังจะจูบกัน นิลจึงดันร่างอีกฝ่ายให้ถอยห่างออกไปแล้วหันหน้าไปทางอื่น

บนใบหน้าไวท์แสดงความเสียใจออกมาอย่างไม่ปกปิด เขารู้สึกเสียใจหน่อยๆที่อีกฝ่ายจำตัวเองไม่ได้ ทั้งๆที่เขานั้นจำทุกอย่างได้ไม่เคยลืม ไวท์เลิกเสียใจแล้วตัดสินใจที่จะแนะนำตัวให้อีกฝ่ายรู้จักแทน

"ฉันไวท์ไง ที่พวกเราเคยเล่นด้วยกันตอนเด็กๆ" ไวท์เดินไปนั่งยองอยู่ตรงหน้านิลใช้นิ้วชี้หน้าตัวเองพร้อมแนะนำให้นิลจำตัวเองได้

"ไวท์ ไวท์หรอ" นิลที่ได้ยินก็คุ้นคิดเขารู้สึกว่าจะคุ้นชื่อนี้มากเลย 

"อ้อ ไอ้ไวท์เด็กขี้แยน้ำมูกโป่งนี่หว่า" นิลนึกขึ้นมาได้แล้วว่าเขาคุ้นหน้าอีกฝ่ายยังไง 

"ใช่คนนั้นแหละ" ไวท์ดีใจมากที่นิลจำตัวเองได้แล้ว

"แต่มึงเปลี่ยนไปมากนะ" ได้รับการยืนยันแล้วนิลก็จ้องมองตั้งแต่หัวจรดเท้าไวท์ใหม่อีกครั้ง เด็กที่เคยขี้แยร้องไห้ขี้มูกโป่งเพราะโดนหมาวิ่งไล่ในตอนนั้น

ทำไมตอนนี้มันกลายเป็นคนที่ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องนึกว่าดาราแบบนี้วะ แถมยังสูงขึ้นมาขนาดนี้ทั้งที่แต่ก่อนเขาเคยสูงกว่ามันตั้งหลายเซนติเมตร

"เวลาผ่านไปอะไรก็ต้องเปลี่ยนบ้างเป็นธรรมดา" ไวท์พูดขึ้นอย่างเขินอายที่ถูกนิลมองตั้งแต่หัวจรดเท้า

นิลมองไวท์เงียบขณะที่ครุ่นคิดถึงอดีตที่เขาแทบจะลืมไปแล้ว ในตอนนั้นนิลไม่มีเพื่อนเล่นเลย มีแค่ไอ้หงที่เป็นกุมารเท่านั้นที่คอยอยู่ข้างๆ เด็กทุกคนโดนพ่อแม่บอกไม่ให้มาเล่นกับเขา

เพราะคิดว่าเขานั้นแปลกที่นั่งเล่นคนเดียวพูดอยู่คนเดียว แต่เขานั้นไม่ได้เล่นหรือพูดคนเดียวแต่ยังมีไอ้หงอยู่ข้างๆ ในวันหนึ่งขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นกันภายในหมู่บ้าน นิลกับหงก็เจอเด็กผู้ชายขี้แยที่กำลังร้องไห้ขี้มูกโป่งเพราะโดนหมาเห่าอยู่

เห็นอย่างงั้นนิลก็เลยเข้าไปช่วยไล่หมาให้ออกไป ในตอนนั้นเด็กคนนั้นพูดขอบคุณสองครั้งทั้งเขาและหง นั้นทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายก็มองเห็นหงด้วยเหมือนกัน

หลังจากนั้นอีกฝ่ายก็เริ่มที่จะเข้ามาเล่นด้วยกันกับเขาและหง เวลาผ่านไปเรื่อยๆพวกเขาก็เริ่มที่จะสนิทกัน จนกลายเป็นแก๊งสองคนหนึ่งผีที่มีนิลเป็นหัวหน้า ซึ่งนั้นก็คือไวท์คนตรงหน้านี้

แต่ในช่วงเวลาที่มีเพื่อนแบบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อต่อมานิลและพ่อต้องย้ายบ้านไปอยู่ที่อื่น เวลาค่อยๆผ่านไปเขาก็เริ่มที่จะลืมอีกฝ่ายไปแล้ว จนกระทั่งได้มาเจอกันในวันนี้ถึงนึกออก

"แล้วไงมึงมาบอกกูทำไมว่ามึงคือใคร นั้นเป็นเรื่องตอนเด็กเมื่อนานมาแล้ว กูลืมไปหมดแล้ว" 

ประโยคที่นิลพูดช่างทำร้ายจิตใจไวท์ซะเหลือเกิน เขาอยากจะพูดออกไปซะเหลือเกินว่าเขายังไม่ลืมมัน เขายังคงจำเรื่องราวในวันวานได้เป็นอย่างดี เหมือนพึ่งจะผ่านมาเมื่อวานเอง

"อื้ม! พากูออกไปด้านนอกหน่อยดิวะ" บรรยากาศที่เงียบแบบนี้ทำเอานิลรู้สึกแปลกๆเลย เขาพูดขึ้นให้อีกฝ่ายช่วยพาออกไปด้านนอกสูดอากาศภายนอก แทนที่อากาศที่อึดอัดภายในห้องนี้  เพราะเขาไม่มีปัญญาที่จะออกไปด้วยตัวเองได้

"อื้ม" ไวท์ตอบกลับเสียงเบาแล้วพยุงร่างอีกฝ่ายขึ้น พาเดินออกไปด้านนอก

ในตอนนี้ยังเป็นเวลาช่วงเช้าอยู่น่าจะไม่กี่ชั่วโมงหลังจากที่เขาหมดสติไป ด้านนอกกระท่อมยังคงเป็นป่าน่าจะเป็นป่าช้า

มีกองไฟกองเล็กๆตั้งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากตัวกระท่อมมากนัก ด้านนอกไม่มีอะไรนอกจากต้นไม้และแคร่อีกหนึ่งอันที่วางเอาไว้หน้ากระท่อม นิลถูกพยุงร่างให้นั่งลงบนแคร่อย่างช้าๆ

"มือถือกูอยู่ไหน" นิลถามคนที่นั่งอยู่ข้างๆเพราะตั้งแต่ที่เขาตื่นมาก็หามือถือไม่เจอแล้ว

"มันตกอยู่ในเสื่อน่ะ" ไวท์ยื่นมือถือคืนให้กับอีกฝ่าย

"พี่นิล! พี่อยู่ที่ไหนครับ" เสียงไอ้จ้อยดังออกมาจากมือถือเสียงดัง

"จะตะโกนทำไมวะ มึงมารับกูหน่อยสิ" นิลเข้าจุดประสงค์ในการโทรหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

"พี่อยู่ที่ไหนครับเดี๋ยวผมกับไอ้เกมจะรีบไปรับเลย" ยังไม่ทันที่นิลจะได้ตอบก็มีมือหนาดันมือถือให้ออกห่าง พร้อมกับเสียงพูดที่ดูจริงจัง

"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวจะพาออกไปส่งถึงที่บ้านเอง" 

นิลหันไปจ้องหน้าอีกฝ่าย เห็นสายตาที่จริงจังแบบนั้นไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเลือกที่จะเชื่อใจอีกฝ่ายก็ไม่รู้ อาจจะเป็นเพราะเคยเป็นเพื่อนสนิทกันตอนเด็กทำให้เขาเชื่อใจอีกฝ่าย

"มึงไม่ต้องมารับกูแล้ว เดี๋ยวกูกลับเอง" นิลพูดจบก็กดวางสาย ไม่ฟังเสียงจากอีกด้านของสายว่าจะพูดอะไรไหม หลังจากนั้นทั้งคู่ก็นั่งมองทิวทัศน์ป่าช้าโดยรอบไม่มีการพูดคุยอะไรกันจนเวลาค่อยๆผ่านไป

ฟุบ!

"แฮ่กๆ กูร้อนว่ะไวท์ แม่งทำไมร่างกายกูมันร้อนขนาดนี้วะ" นิลหันร่างไปจับร่างไวท์นอนราบไปบนแคร่ จับแขนทั้งสองข้างของอีกฝ่ายล็อกกับแค่เอาไว้เหนือหัวขึ้นคล่อมสอดแทรกขาเข้ากลางหว่างขาอีกฝ่ายชนเป้านูน 

นิลร้อนรุ่มไปทั่วร่างเหงื่อออกไม่หยุด เขานั่งเหงื่อไหลเงียบๆไม่พูดอะไร แต่บางสิ่งบางอย่างกับเรื่องที่จะแข็งขึ้น จนนิลรู้สึกว่าเขาทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

เขาต้องการที่จะระบายมันออก จึงจับร่างไวท์ให้นอนบนแคร่ส่วนตัวเองขึ้นคล่อม สายตาสอดประสานกันพร้อมกับลมหายใจที่ร้อนแรงที่นิลหายใจออกรดหน้าอีกฝ่าย

"อ่ะ อื้มๆ" ไวท์เบิกตากว้างเมื่อนิลทำสิ่งที่เขาไม่คิด อีกฝ่ายประกบปากจูบเขาอย่างรุนแรง 

ตอนแรกไวท์ก็ดิ้นรนขัดขืนแต่เมื่อเวลาผ่านไปนิลเริ่มสอดลิ้นร้อนเข้ามาในปากตัวเอง ไวท์ก็ไม่คิดจะขัดขืนอีกต่อไปแต่ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ เหมือนกับอะไรบางอย่างที่มันเริ่มที่จะแข็งขึ้นเพราะโดนเสียดสีจากหัวเข่าอีกฝ่าย