แพ้สัปเหร่อ

"มึงอย่าแส่ไม่เข้าเรื่องดีกว่า ถ้ายังไม่อยากจะหายไปจากโลกนี้จริงๆ เปื่อยยุ่ยก็รีบหายไปจากสายตากูซะ" นิลพูดพร้อมกับจ้องมองร่างสูงภายในม่านหรอก

แต่ระหว่างนั้นเขาเองก็ล้วงมือเข้าไปในหม้อข้าวสารเสกบริกรรมคาถาเงียบๆ ระหว่างที่กำลังรอคอยคำตอบจากอีกฝ่าย

"ยอมแพ้ซะ..." ไวท์ยังพูดไม่ทันจบ นิลก็พูดขัดขึ้นมาก่อน

"อยากจะเสือกเข้ามา งั้นแกก็ตายซะเจ้าผีหน้าโง่" พูดจบนิลก็กำเม็ดข้าวสารเสกเขวี้ยงเข้าใส่ผีปริศนาที่อยู่ตรงหน้า

ตูม!

เสียงเหมือนระเบิดดังขึ้นเมื่อข้าวสารเสกกระทบโดนอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่เป็นอะไรเพราะว่ามีม่านกลมๆ คลุมล้อมรอบร่างสูงนั้นเอาไว้อยู่

"เอ๊ะ! แกไม่ใช่ผีนิ" นิลพูดขึ้นอย่างแปลกใจเสียงดัง

ที่เขารู้ว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ใช่ผีก็เพราะว่าม่านพลังที่คลุมล้อมรอบร่างอีกฝ่ายนั้น มันไม่ใช่พลังจากไอหยินแบบพวกผี แต่เหมือนจะเป็นพลังหยางที่เหมือนแสงอาทิตย์แทน

"ฉันไม่เคยบอกว่าตัวเองเป็นผีสักหน่อย" ไวท์ยิ้มเขารู้สึกขบขันกับสีหน้าที่ตื่นตกใจของคนตรงหน้าที่รู้ว่าเขาไม่ใช่ผี

ได้ยินสิ่งที่ออกมาจากปากคนตรงหน้า นิลก็ค่อนข้างตกใจเขาคิดว่าอีกฝ่ายเป็นผีก็ไม่ใช่เรื่องผิด เรื่องแบบนี้จะโทษนิลก็ไม่ได้คนสติดีที่ไหนกันจะเข้ามาเดินป่าช้าในเวลาแบบนี้ ใครเห็นก็ต้องคิดว่าอีกฝ่ายเป็นผีกันทั้งนั้นแหละ

"แล้วมึงเป็นใครกัน อย่าเสือกเรื่องของพวกกูจะดีกว่านะ" นิลพูดเสียงดังให้อีกฝ่ายได้ยิน เขาต้องการขู่ให้อีกฝ่ายหนีไป

เขาไม่อยากจะต่อสู้กับคนตรงหน้าเพราะว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ใช่คนธรรมดา เป็นคนมีวิชาเหมือนกับเขา แต่ก็ต่างกับนิลเพราะวิชาของพวกเขานั้นอยู่คนละขั้วกันเลย

วิชาของนิลนั้นเป็นพลังหยินที่รุนแรงใช้จัดการกับพวกผี แต่พลังของอีกฝ่ายนั้นเป็นพลังหยาง ที่สามารถใช้ทั้งจัดการผีและจัดการคนแบบเขาที่เป็นหมอผี

ถ้าสู้กันจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ เพราะพลังของนิลนั้นแพ้ทางอีกฝ่าย แต่นิลก็อาจจะเป็นชนะเหมือนกัน เพราะนิลเองก็ฝึกวิชามาตั้งแต่เด็ก เรื่องแบบนี้ถ้าไม่สู้กันก็ไม่มีวันรู้ว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะกันแน่

เพียงแต่มันเสียทั้งเวลาเสียทั้งเงินไม่คุ้มค่าที่จะต้องมาสู้กับอีกฝ่ายโดยที่ไม่ได้อะไรตอบแทนแบบนี้ ยุคนี้เป็นยุคที่เงินเป็นส่วนสำคัญของชีวิตอะไรที่ไร้ค่าไร้ราคานิลก็ไม่อยากจะสนใจนัก เขาไม่ได้อยากสู้กับอีกฝ่ายแค่รีบทำงานให้เสร็จแล้วออกไปเร็วๆ ก็พอ

"เรื่องนั้นฉันคงจะปล่อยให้พวกนายทำแบบนี้ไม่ได้หรอก ฉันเป็นสัปเหร่อของที่นี่ ป่าช้านี้อยู่ในความรับผิดชอบของฉัน" เสียงพูดของอีกฝ่ายดังออกมาจากในม่านหมอกหยิน

นิลได้ยินก็ขมวดคิ้วและตกใจมาก มีสัปเหร่อที่มีพลังแบบนี้แถวนี้ด้วยหรอ ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์สัปเหร่อบุญมี ตัวไปนอนอยู่โรงพยาบาลแล้วยังจะให้คนมาเฝ้าที่นี่แทนอีกนะ

"ไอ้จ้อยมึงไม่รู้หรอว่ามีสัปเหร่อใหม่มาทำงานแทนตาเฒ่าบุญมีน่ะ" นิลหันไปถามไอ้จ้อยเพื่อความแน่ใจ เพราะไม่ทางที่คนแบบนี้จะมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้ อีกฝ่ายอาจจะอ้างแล้วเข้ามาทำอะไรที่นี่เหมือนเขาก็เป็นได้

"ผมได้ยินว่าจะมีสัปเหร่อคนใหม่มาทำงานแทนสัปเหร่อบุญมีช่วงหนึ่งครับ แต่เห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่มาจึงไม่ได้รายงานพี่นิล ผมขอโทษครับพี่นิล" จ้อยพูดอย่างรู้สึกผิดที่เขาหาข้อมูลมาผิดพลาดแบบนี้

"เออ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ความผิดมึง" นิลพูดปลอบไอ้จ้อย เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิด จะไปโทษมันก็ไม่ถูกนักเขาเบนสายตาจ้องมองร่างสูงในม่านหมอก

"ห้าพันพอไหม แล้วมึงก็ไสหัวไปซะ อย่ามาขัดขวางพวกกู" นิลตัดสินใจที่จะใช้เงินในการแก้ปัญหา แม้จะได้เงินน้อยลงแต่ก็ตัดปัญหาที่กำลังเผชิญไปได้อย่างรวดเร็ว

"ฉันยืนยันคำเดิมพวกนายควรจะออกไปกันได้แล้วนะ" ไวท์ยิ้มไปพูดไปแม้อีกคนจะไม่เห็นก็ตาม

"งั้นก็อย่ามาโทษกูละกัน ที่ทำให้มึงต้องไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาล" พูดจบนิลก็เริ่มที่จะร่ายบริกรรมคาถา

ก่อนที่จะเกิดเปลวไฟสีดำขึ้นมาสองลูกเหนือศีรษะเขา และดุเหมือนว่าอีกฝ่ายจะคิดเหมือนเขาเพราะว่า อีกฝ่ายเองก็เสกลูกไฟที่เป็นสีขาวขึ้นมาเหนือศีรษะตัวเองเหมือนกัน

"ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มกินที่โรงพยาบาลซะเถอะ" พูดจบนิลก็ผลักลูกไฟสีดำทั้งสองลูกของตัวเองให้พุ่งเข้าไปหาอีกฝ่าย

ตูม!!!

พรึบๆ! ฟิ้วๆ!

อีกฝ่ายก็ผลักลูกไฟสีขาวของตัวเองพุ่งเข้าชน ปะทะกับลูกไฟของนิลเสียงดังสนั่น ไอหมอกหยินที่กระจายอยู่รอบๆ ถูกแรงลมที่เกิดจากมนต์ของพวกเขาพัดปลิวกระจายไปรอบๆทิศ

ป่าช้าที่เคยเงียบสงบตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเต็มไปด้วยเสียงสายลมที่พัดไม่หยุด แม้ไอหมอกหยินจะถูกพัดไปแต่ในตอนนี้นิลก็ยังไม่สามารถที่จะเห็นหน้าคนตรงหน้าได้ เพราะแสงที่มนต์คาถาพวกเขาปะทะกันนั้นสาดแสงจ้าตนมองไม่เห็นกันและกัน

พวกเขายันกันอยู่นานเป็นนาทียันกันไปมาไม่มีทีท่าว่าใครจะเป็นคนชนะสักที แต่นิลนั้นรู้ได้เลยว่าตัวเองกำลังจะแพ้แล้ว ลูกไฟฝั่งเขาเริ่มที่จะลอยกลับเข้ามาหาตัวเขาเองเรื่อยๆ

"ไอ้จ้อยไอ้เกมเตรียมตัวหนี" นิลพูดเสียงเบาเพื่อที่จะไม่ให้ศัตรูที่กำลังปะทะกันอยู่ได้ยิน

"ไอ้จ้อยวิง!" เกมจับข้อมือจ้อยที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วลุกขึ้นออกวิ่งหนีไปทิศทางด้านหลังพี่นิลอย่างรวดเร็ว

"ไอ้เกมไอ้จ้อย พวกเชี่ยนี่! ไม่รอกูเลย" นิลอดพูดขึ้นไม่ได้ เมื่อเห็นว่าลูกน้องทั้งสองคนของตนเองวิ่งหนีไปก่อนเขา นี่พวกมันไม่คิดที่จะรอให้เขาไปพร้อมด้วยเลยหรือไง

"บ้าเอ๊ย! ไอ้หงรีบตามไปคุ้มครองพวกมันเร็วเข้า" สุดท้ายนิลก็กัดฟันออกคำสั่งให้กุมารแดงออกไปช่วยพวกนั้นทั้งสองคน แม้พวกนั้นจะมีของดีคุ้มครองอยู่กับตัวบ้าง

แต่ที่นี่คือป่าช้าแล้วไม่นานก่อนหน้านี้เขาเองก็ได้ไปทำร้ายพวกสัมภเวสีภายในป่าช้านี้ไปไม่น้อยเลย อาจมีพวกอาฆาตแค้นแอบตามไปทำร้ายพวกมันได้

"ได้" น้ำเสียงที่ฟังแล้วจะรู้สึกหนาวสั่นดังขึ้น พร้อมกับมีร่างเงาสีแดงวิ่งออกมาจากร่างของนิล วิ่งไปทางด้านหลังตามพวกไอ้เกมไอ้จ้อยไป

"หน็อย กูไม่ยอมแพ้หรอกเว้ย" นิลพูดปลุกใจตัวเองแล้วก็เริ่มเพิ่มพลังมนต์ดำเข้าไปอีก ยันกายลุกขึ้นอย่างช้าๆพร้อมกับลูกไฟสีดำที่เริ่มจะดันกลับไปฝั่งตรงข้าม

ที่เขาทำอย่างงี้ไม่ใช่ว่าตัดสินใจที่จะสู้ตัดสินกับอีกฝ่ายหรอก เพราะเขารู้ตัวดีว่ายังไงก็ต้องแพ้ แต่ที่เพิ่มพลังมนต์ดำขึ้นก็เพื่อที่จะหาโอกาสเหมาะที่ตัวเองจะหนีไปจากที่นี่

"หึ! คิดจะหนีหรอ ต้องถามฉันก่อนว่าจะให้ไปไหม" ไวท์พูดขึ้นเสียงเบาเมื่อเห็นว่านิลเตรียมที่จะหนี เขาเพิ่มพลังมนต์ของตัวเองเข้าไปอีกเรื่อยๆเพื่อดันกลับ

ตูม!!!

ลูกไฟของทั้งสองคนที่กำลังชนปะทะกันอยู่เกิดระเบิดขึ้นเสียงดัง หมอกไอเปื่อยยุ่ยยินที่อยู่รอบๆถูกแรงระเบิดส่งกระจายหายไปหมดจนไม่มีเหลืออยู่ในบริเวณนี้

"อัก!" นิลกระอักเลือดออกมาตามมุมปาก หนังตาเขาเริ่มหนัก ร่างกายอ่อนแรงไม่มีแรงที่จะทรงตัวอีกต่อไป 

ฟุบ!

นิลหมดสติหนังตาปิดไปทิ้งตัวลงนอนไปที่พื้น

"กะพลังผิดไปนิด เผลอใส่เยอะไปจนระเบิดเลย" ร่างสูงค่อยๆปรากฏตัว ใส่ชุดสีขาวไปทั้งตัว หน้าตาเรียกได้ว่าแม้จะไม่ใช่ดารา แต่เมื่อคนเห็นก็คิดว่าต้องเป็นดาราแน่นอน ไวท์คือสัปเหร่อหนุ่มคนใหม่ที่จะมาทำหน้าที่แทนคุณลุงที่ต้องไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล

"เห้อ! กลายเป็นงานหนักซะแล้วสิ ไม่ได้ตั้งใจจะให้บาดเจ็บด้วย แต่ตอนนี้เก็บของและพาไปจากที่นี่ก่อนดีกว่า" ไวท์มองไปรอบๆแล้วก็เริ่มเก็บของใส่กระเป๋าสองใบที่ถูกทิ้งเอาไว้ 

เขาแบกกระเป๋าขึ้นสะพายไหล่ ก้มตัวลงไปช้อนอุ้มร่างคนที่หมดสติไปแล้วอย่างนิลขึ้นอุ้มในท่าเจ้าหญิง ก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในม่านหมอกไอหยินที่หนาแน่น

"ปล่อย! มึงจะพากูวิ่งหนีมาทำไมวะไอ้เกม" จ้อยสะบัดมือเกมที่จับข้อมือตัวเองออก เขาหันตัวเตรียมที่จะกลับไปทางเดิน

"มึงจะกลับไปทำไม" เกมรีบคว้าข้อมือจ้อยแล้วหยุดอีกฝ่ายไว้

"ไปช่วยพี่นิลอ่ะสิ มึงจะให้พี่นิลสู้คนเดียวหรือไง" จ้อยหันกลับไปมองหน้าเกมแล้วพูด

"ไปเป็นตัวถ่วงสิไม่ว่า พี่นิลเก่งจะตายเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว พวกเราไปก็เป็นตัวถ่วงเปล่าๆ แต่ถึงกลับไปตอนนี้ก็ไม่น่าจะเจอพี่นิลแล้ว พี่เขาคงจะหนีไปไกลแล้ว อีกอย่างพี่นิลเป็นคนบอกให้พวกเราหนีไปด้วย" เกมพูดสาธยายโน้มน้าวจ้อยไม่ให้กลับไป

"มึงเชื่อกูพี่นิลไม่เป็นอะไรหรอก" เกมจ้องตาจ้อยพูดขึ้นอย่างหนักแน่นเพราะเขารู้อะไรบางอย่างที่จ้อยไม่รู้

"เออ ไม่กลับก็ได้วะ แต่ถ้าพี่นิลเป็นอะไรไปมึงต้องรับผิดชอบ" เห็นสายตาที่จริงจังของอีกฝ่ายจ้อยก็เลือกที่จะเชื่อ แต่ก็ไม่ลืมที่จะขู่อีกฝ่ายกลับไปด้วย

"เออ ถ้าพี่นิลเป็นอะไรไปกูจะรับผิดชอบเอง" เกมให้คำมั่นกับอีกฝ่าย แค่จ้อยไม่กลับไปเขาก็โล่งใจแล้ว

"พวกหนูช่วยพายายกลับบ้านหน่อยได้ไหมจ๊ะ พอดียายหลงทางนิดหน่อย" ขณะที่พวกเขาคุยกันอยู่นั้นก็มีเสียงดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

"ไอ้เกมถอยออกมาช้าๆ " จ้อยพูดเสียงเบาพร้อมกับเริ่มก้าวถอยหลัง

"อื้มมม" เกมเดินถอยหลังพร้อมกันกับจ้อยทีละก้าว พวกเขาสัมผัสได้ถึงความแปลกประหลาดจากเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี ยายธรรมดาที่ไหนจะออกมาเดินเล่นกลางป่าช้าในเวลานี้กัน ความเป็นไปได้อย่างเดียวคือยายตรงหน้านี้ไม่ใช่คน

"พวกหนูนี่ช่างไม่มีมารยาทเลยนะ แบบนี้จะต้องโดนยายคนนี้จับกินเป็นการลงโทษ" ทันทีที่น้ำเสียงที่ฟังแล้วแสนเย็นยะเยือกของผีที่เรียกตัวเองว่ายายดังขึ้น

รูปร่างอีกฝ่ายก็ค่อยๆเปลี่ยนไปจากรูปร่างที่เป็นมนุษย์ กลายเป็นซากศพที่เปื่อยยุ่ยเนื้อเน่ามีหนอนชอนไชไปทั่วทั้งตัว

ตูม!

"อ๊า อ๊ายยย..." ไม่รู้ว่ามีอะไรสีแดงไม่รู้กระแทกชนเข้ากับร่างผีที่เน่าเปื่อยตรงหน้ากระเด็นไปไกล ร่างอีกฝ่ายถูกเปลวเพลิงท่วมร่างเป็นสีแดงฉาน ก่อนที่จะกรีดร้องเสียงแหลมแล้วค่อยๆหายไป

"อ่ะ ไอ....ไอ้หง" เสียงจ้อยเรียกสติเกมให้กลับมาเขาหันไปมองอีกฝ่าย

เห็นสีหน้าที่ตกตะลึงมองขึ้นไปบนต้นไม้ด้านหลังเขา เกมหันกลับไปมองตามสายตาจ้อย มีเด็กตัวแดงนุ่งโจงกระเบนเปลือยอก ยืนเท้าเอวอยู่บนต้นไม้ท่าทางอวดดีมองลงมาที่พวกเขาด้วยสายตาดูถูก