เสียงแรกที่ลาร่าได้ยินเมื่อเธอผ่านประตูหมุนกระจกสีรมควันของตึก Mirage Corporate ไม่ใช่เสียงพูดคุยของพนักงานที่ดูเป็นมืออาชีพ ไม่ใช่เสียงคลิกของรองเท้าส้นสูงบนพื้นหินอ่อน แต่เป็นเสียงดังก้องของปอดตัวเองที่กำลังดิ้นรนหาอากาศ เธอวิ่งมาสามช่วงตึกจากป้ายรถเมล์จนถึงทางเข้าอันโอ่อ่า โดยสวมรองเท้าส้นสูงสีดำคู่ใหม่ที่ยังไม่สบายเท้า ซึ่งตอนนี้กำลังทุบพื้นด้วยจังหวะแห่งความตื่นตระหนก ชุดสีเทาที่เมื่อยี่สิบนาทีก่อนยังดูเรียบร้อยสมบูรณ์แบบในอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ของเธอ ตอนนี้กลับติดแน่นกับแผ่นหลังด้วยเหงื่อเย็นแห่งความวิตกกังวล วันแรก วันที่ยิ่งใหญ่ และเธอมาสายห้องโถงเป็นอนุสรณ์สถานแห่งรสนิยมที่เย็นชา อันเป็นหุบเขากว้างใหญ่ของหินอ่อนสีขาวที่มีเส้นสีเทาแทรกอยู่ อากาศมีกลิ่นของความสะอาดรุนแรงและเงินเก่า แสงไฟฝังเพดานที่สูงเป็นสองเท่าทำให้เกิดลวดลายเรขาคณิตของความสว่างบนพื้น ซึ่งสะท้อนภาพเงาของคนในชุดสูทเรียบกริบที่กำลังรีบร้อน ลาร่ารู้สึกเหมือนนกกระจอกตัวเล็กที่บุกเข้ามาในกรงนกแร้ง เธอรู้สึกถึงกระเป๋าถือที่ทำจากหนังสังเคราะห์ราคาถูกกระทบขาในทุกย่างก้าว เป็นเหมือนกลองที่เต้นไม่เป็นจังหวะ บอกถึงความไม่เห
Read more
LOGIN
