ทาสรักของซีอีโอ - บทที่ 1

เสียงแรกที่ลาร่าได้ยินเมื่อเธอผ่านประตูหมุนกระจกสีรมควันของตึก Mirage Corporate ไม่ใช่เสียงพูดคุยของพนักงานที่ดูเป็นมืออาชีพ ไม่ใช่เสียงคลิกของรองเท้าส้นสูงบนพื้นหินอ่อน แต่เป็นเสียงดังก้องของปอดตัวเองที่กำลังดิ้นรนหาอากาศ เธอวิ่งมาสามช่วงตึกจากป้ายรถเมล์จนถึงทางเข้าอันโอ่อ่า โดยสวมรองเท้าส้นสูงสีดำคู่ใหม่ที่ยังไม่สบายเท้า ซึ่งตอนนี้กำลังทุบพื้นด้วยจังหวะแห่งความตื่นตระหนก ชุดสีเทาที่เมื่อยี่สิบนาทีก่อนยังดูเรียบร้อยสมบูรณ์แบบในอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ของเธอ ตอนนี้กลับติดแน่นกับแผ่นหลังด้วยเหงื่อเย็นแห่งความวิตกกังวล วันแรก วันที่ยิ่งใหญ่ และเธอมาสาย

ห้องโถงเป็นอนุสรณ์สถานแห่งรสนิยมที่เย็นชา อันเป็นหุบเขากว้างใหญ่ของหินอ่อนสีขาวที่มีเส้นสีเทาแทรกอยู่ อากาศมีกลิ่นของความสะอาดรุนแรงและเงินเก่า แสงไฟฝังเพดานที่สูงเป็นสองเท่าทำให้เกิดลวดลายเรขาคณิตของความสว่างบนพื้น ซึ่งสะท้อนภาพเงาของคนในชุดสูทเรียบกริบที่กำลังรีบร้อน ลาร่ารู้สึกเหมือนนกกระจอกตัวเล็กที่บุกเข้ามาในกรงนกแร้ง เธอรู้สึกถึงกระเป๋าถือที่ทำจากหนังสังเคราะห์ราคาถูกกระทบขาในทุกย่างก้าว เป็นเหมือนกลองที่เต้นไม่เป็นจังหวะ บอกถึงความไม่เหมาะสมของเธอ

สายตาของเธอจับจ้องไปยังปลายสุดของห้องโถง ที่ซึ่งแถวลิฟต์แปดตัวทำจากเหล็กขัดเงาและไม้สีเข้มดูเหมือนกำลังรออยู่อย่างเฉยเมย ตัวเลขดิจิทัลสีแดงเหนือประตูตัวหนึ่งกำลังกระพริบ: 18… 17… 16…

“เหี้ย ๆ ๆ” เธอพึมพำกับตัวเอง เป็นคำอธิษฐานทางโลกที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เธอเมินหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัยที่เคาน์เตอร์กลาง ซึ่งสายตาน่าจะกำลังติดตามเธอ จัดหมวดเธอว่าเป็นผู้บุกรุก เป็นสิ่งผิดปกติในระบบนิเวศอันสมบูรณ์แบบของสถานที่แห่งนี้ เป้าหมายของเธอคือลิฟต์ตัวเดียว ที่ซึ่งประตูกำลังเริ่มปิดลงอย่างนุ่มนวลแต่ข่มขู่

พลังงานอะดรีนาลีนสุดท้ายพุ่งพล่านในเส้นเลือด เธอพุ่งตัวไปข้างหน้า แขนยื่นออกไป ปลายนิ้วแตะร่องบาง ๆ ระหว่างบานประตู เซ็นเซอร์ที่มองไม่เห็นจับการเคลื่อนไหวได้ และบานประตูเหล็กหนัก ๆ ก็ถอยกลับด้วยเสียงหวิวเบา ๆ มอบทางเข้าให้เธอ

อากาศภายในห้องลิฟต์แตกต่างออกไป เย็นกว่า มีกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของไม้และความสะอาด มันยังว่างเปล่า… หรือเกือบจะว่างเปล่า ลาร่าตัวเซเข้าไป หอบหายใจ เอนตัวพิงผนังด้านข้างเพื่อพยายามหายใจให้ปกติ เธอหลับตาไปชั่วขณะหนึ่ง พยายามรวบรวมสติและขจัดสีแดงบนใบหน้าและเหงื่อที่หน้าผาก เมื่อลืมตาขึ้น โลกก็เปลี่ยนตำแหน่งใหม่ และเธอตระหนักว่าแท้จริงแล้วเธอไม่ได้อยู่คนเดียว

ที่มุมลึกของห้องลิฟต์ มีชายคนหนึ่งยืนหันหลังให้เธอ กำลังมองแผงควบคุม เขาสูงใหญ่ ไหล่กว้างที่เต็มไปด้วยอำนาจในเนื้อผ้าสีเทาเข้มของสูท เขาไม่ได้หันมา แต่การมีอยู่ของเขาก็หนักแน่นจนเหมือนเปลี่ยนความกดดันของอากาศในห้องลิฟต์เล็ก ๆ นี้ ลาร่ารู้สึกถึงก้อนที่แน่นในท้อง

ก่อนที่เธอจะคิดอะไรได้ ชายคนนั้นก็ขยับตัว เป็นการหันช้า ๆ อย่างตั้งใจ เหมือนนักล่าที่ได้ยินเสียงกิ่งไม้หักในป่า

สายตาของเขาปะทะกับสายตาของเธอ

ดวงตาของเขาเป็นสีเทาเกือบฟ้าเหมือนท้องฟ้าก่อนพายุ และมีความเข้มข้นที่แทบจะเป็นการกระแทกทางกายภาพ พวกมันไม่ได้สแกนเธอ แต่เหมือนผ่าตัดเธอ ออกจากใบหน้าที่ยังแดงอยู่ ไปยังผมที่ยุ่งเหยิง ไปยังชุดที่ยับย่น จนถึงรองเท้าคู่ใหม่ที่กำลังทรมานเธอ ไม่มีความอยากรู้ในสายตานั้น มีเพียงการประเมินผล เย็นชา ไร้ปราณี ความเงียบระหว่างทั้งสองหนาแน่นจนเสียงหึ่งเบา ๆ ของลิฟต์ดังเหมือนคำราม

ลาร่ารู้สึกถึงความร้อนพุ่งขึ้นจากคอไปจนถึงใบหู เธอฝืนยืดตัวตรง ปล่อยมือจากผนังที่เคยเป็นที่พยุง เธอใช้มือที่สั่นเทา จัดกระโปรงชุดด้วยท่าทางอัตโนมัติและไร้ประโยชน์

ชายคนนั้นทำลายความเงียบ เสียงของเขาเป็นเสียงทุ้มต่ำ สงบ แต่เต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่จำเป็นต้องดังเพื่อให้เชื่อฟัง

“มาสายเหรอ?”

คำพูดที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมา ลอย悬อยู่ในอากาศระหว่างทั้งสอง ลาร่ารู้สึกว่าลิ้นหนักอึ้ง สมองกำลังค้นหาคำตอบอย่างสิ้นหวังให้ฟังดูฉลาด เป็นมืออาชีพ และไม่ใช่เสียงกรี๊ดแห่งความตื่นตระหนกที่ดังก้องในหัว

“อืม… เป็นวันแรกของฉันค่ะ” เธอพูดออกมาได้ เสียงแหบแห้งกว่าที่ต้องการ “ฉันคิดว่าความตื่นเต้นกับการจราจร…”

เธอไม่ได้พูดจบ ประโยค สายตาของเธอติดอยู่กับดวงตาของเขา ไม่สามารถถอนออกได้ เขาไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้แสดงท่าทางเข้าใจ คิ้วข้างหนึ่งของเขา ซึ่งโค้งสูงกว่าอีกข้างเล็กน้อย ยกขึ้นหนึ่งมิลลิเมตร

“อืม…” เสียงนั้นเหมือนการสั่นมากกว่าคำพูด “งั้นคุณคือคนใหม่สินะ”

ไม่ใช่คำถาม เป็นคำยืนยัน เป็นข้อสรุปที่เขาบรรลุได้จากหลักฐานที่น่าสมเพชที่เธอแสดงออกมา เขารู้ว่าเธอเป็นใคร หรืออย่างน้อยก็รู้ว่ามี “คนใหม่” เข้ามา ข้อมูลนั้นตกลงไปในท้องของลาร่าเหมือนก้อนหิน ใครกันคือชายคนนี้? ผู้จัดการ? คนจากฝ่ายบุคคล? วิธีที่เขาพูด ท่าทาง บรรยากาศแห่งอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้ง… มันคืออะไรที่มากกว่านั้น

เขาหันกลับไปมองแผงควบคุม และลาร่าปล่อยลมหายใจที่เธอไม่รู้ตัวว่ากำลังกลั้นไว้ ความโล่งอกนั้นสั้นมาก มือของเขา นิ้วยาวและดูแลอย่างดี ลอยอยู่เหนือแถวปุ่ม นิ้วที่ไม่มีแหวนชี้ไปที่เลข 7 ชั้นของแผนกการตลาด ที่ซึ่งเธอต้องไปรายงานตัว ลาร่าแทบจะรู้สึกถึงความอับอายที่กำลังจะเกิดขึ้นเมื่อมาสาย สายตาเห็นอกเห็นใจหรือดูถูกจากเพื่อนร่วมงานใหม่ ๆ