ทาสรักของซีอีโอ - บทที่ 5

ลาร่ายังคงนิ่งเงียบ หัวใจเต้นแรงจนเธอกลัวว่าเขาจะได้ยิน เขากำลังอ่านวิญญาณของเธอด้วยความแม่นยำที่น่ากลัว เหมือนกับว่าเขาค้นหามุมมืดและทะเยอทะยานที่สุดในจิตใจของเธอ ซึ่งเธอแทบไม่ยอมรับกับตัวเองด้วยซ้ำ

“ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร” เธอกระซิบ แต่เสียงขาดความมั่นใจ

“คุณรู้ดี” เขาโน้มตัวไปข้างหน้าอีกครั้ง เสียงลดต่ำลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบสนิทสนม อันตรายยิ่งกว่าเดิม “คุณคิดว่าฉันขึ้นมานั่งเก้าอี้ตัวนี้ด้วยการเป็น ‘คนขยัน’ หรือเป็นเด็กดีที่ทำการบ้านเสร็จตรงเวลาเหรอ? ที่นี่มีระบบนิเวศ ลาร่า เป็นป่าดงดิบที่สร้างจากกระจกและเหล็กกล้า มีพันธมิตรที่เกิดขึ้นในทางเดิน มีศัตรูที่เกิดในห้องประชุม ข้อมูลที่ค่ามากกว่าทองคำ มีกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ และฉัน…” เขาหยุดชั่วคราวอย่างมีละคร สายตาจ้องตรงเข้าไปในดวงตาของเธอ “…คือผู้เชี่ยวชาญกฎเหล่านั้น”

เขาลากลิ้นชักออกมา แล้วหยิบป้ายชื่อชั่วคราวของลาร่าออกมา เป็นป้ายผู้เยี่ยมชมชั่วคราวที่มีรูปถ่ายใบหน้าจริงจังของเธอ และชื่อตัวอักษรสีขาวบนพื้นแดง เขาเลื่อนป้ายนั้นไปบนโต๊ะจนหยุดตรงหน้าของเธอ

“อันนี้” เขาพูด ชี้ไปที่ป้าย “คือสิ่งที่คุณเป็นตอนนี้ ผู้เยี่ยมชม ชายคนที่ต้องได้รับอนุญาตถึงจะอยู่ที่นี่ได้ คนที่ถูกทิ้งได้”

ลาร่ามองภาพของตัวเอง มองสัญลักษณ์ของความชั่วคราว ความโกรธบริสุทธิ์และดุร้ายพุ่งขึ้นมาในอก แทนที่ความกลัวชั่วขณะ เขากำลังทำให้เธออับอาย เขาพาเธอมาที่นี่เพื่อถูความไม่สำคัญของเธอใส่หน้า

“แล้วทำไมฉันถึงอยู่ที่นี่?” เธอถาม เสียงหนักแน่นขึ้น “เพื่อให้คุณมาบอกว่าฉันถูกแทนที่ได้ง่ายขนาดไหน? ฉันรู้อยู่แล้ว”

“คุณอยู่ที่นี่” เขาตอบโดยไม่สะทกสะท้าน “เพราะฉันกำลังเสนอข้อเสนอ”

ลมหายใจของลาร่าหยุดค้าง “ข้อ… เสนอ?”

“ใช่” เขาลุกขึ้นและเริ่มเดิน繞รอบโต๊ะ เข้ามาใกล้เธอ ร่างกายของเขาบังแสงจากหน้าต่าง ห่อหุ้มเธอไว้ในเงามืด “คุณมีศักยภาพดิบ ๆ สัญชาตญาณที่หากถูกชี้นำได้ จะกลายเป็นอาวุธอันทรงพลัง แต่ในสภาพปัจจุบัน คุณจะถูกกลืนกินด้วยความธรรมดาของชั้นเจ็ด อีกหนึ่งปี คุณจะเป็นเพียงพนักงาน ‘ขยัน’ อีกคน ในสองปี คุณจะหยุดนิ่ง ในห้าปี คุณจะขมขื่น ฉันสามารถป้องกันสิ่งนั้นได้”

เขาหยุดยืนข้างเก้าอี้ของเธอ ใกล้จนเธอรู้สึกถึงความอบอุ่นจากร่างกายเขาและกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ

“ฉันสามารถเป็นเมนเทอร์ของคุณ… ผู้สนับสนุนของคุณ” คำนั้นดังก้องไปด้วยความหมาย “ฉันจะให้คุณเข้าถึงข้อมูล โครงการ และคนสำคัญ ฉันจะสอนกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ ฉันจะวางคุณในสถานการณ์ที่จะบังคับให้คุณเติบโต ให้คุณแข็งแกร่งขึ้น และเจ้าเล่ห์ขึ้น ฉันจะเปิดประตูที่ไม่งั้นแล้วจะปิดตลอดกาลสำหรับคนที่มี… ประวัติอย่างคุณ”

ลาร่ามองเขา งุนงง ข้อเสนอนี้ชวนลิ้มลองในทางที่ผิดปกติและชั่วร้าย มันคือทุกสิ่งที่เธอแอบปรารถนา มอบให้บนจานทองคำ แต่มีราคาที่เธอยังมองไม่เห็น

“แล้วแลกกับอะไร?” เธอถาม เสียงเบาแทบเป็นกระซิบ “คุณต้องการอะไรจากฉัน?”

คัลเล็บยิ้มเป็นครั้งแรก ไม่ใช่รอยยิ้มอบอุ่น แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่กำลังจะปิดดีลที่ดีมาก

“ความจงรักภักดี ที่ไม่อาจถูกตั้งคำถาม” เขาหยุดชั่วคราว ปล่อยให้คำนั้นก้องอยู่ในห้องเงียบ “และตาและหูของคุณ ชั้นเจ็ด และในที่สุดชั้นอื่น ๆ มองผ่านคุณ กรองผ่านคุณ แล้วรายงานให้ฉัน คุณจะเป็นตาของฉันในที่ที่ฉันไม่อยู่ คุณจะนำมาให้ฉันไม่ใช่แค่ข้อเท็จจริง แต่รวมถึงข่าวลือ ความตึงเครียด และความทะเยอทะยานของคนอื่น คุณจะช่วยฉัน… รู้ชีพจรของบริษัท”

ลาร่ารู้สึกหนาวเย็นไปทั่วกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้เสนอการเป็นเมนเทอร์เท่านั้น เขากำลังรับสมัครสายลับ คนแจ้งข่าว เขาต้องการให้เธอเป็นส่วนหนึ่งของใยแมงมุมอำนาจของเขา ให้เธอเปื้อนมือกับ “กฎที่ไม่ได้เขียนไว้”

“คุณ… คุณกำลังขอให้ฉันทรยศความเชื่อใจของเพื่อนร่วมงาน และของคุณอัลเมดา”

“ฉันกำลังขอให้คุณเป็นคน realist” เสียงของเขาไร้ร่องรอยความอ่อนโยน “ความเชื่อใจคือความรู้สึก อำนาจคือข้อเท็จจริง คุณอัลเมดาและ ‘เพื่อนร่วมงาน’ ของคุณคือตัวหมากบนกระดาน คุณสามารถเลือกเป็นหมากตัวหนึ่ง หรือเลือกเป็นผู้เล่น แต่ไม่ต้องหลอกตัวเอง ในเกมนี้ ความจงรักภักดีคือสิ่งหรูหราที่ต้องจ่ายแพง ความจงรักภักดีเดียวที่สำคัญคือความจงรักภักดีต่ออำนาจ และตอนนี้ ฉันคืออำนาจ”

เขายื่นมือไปหยิบป้ายชั่วคราวจากโต๊ะ ถือไว้ระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้ เหมือนเป็นสิ่งสกปรก

“นี่คือทางเลือกของคุณ ลาร่า ตอนนี้ เดี๋ยวนี้” ดวงตาสีพายุของเขาทิ่มแทงเข้าไปในดวงตาของเธอ เรียกร้องความจริงที่เธอพยายามซ่อน “คุณสามารถหยิบป้ายนี้และเดินออกไปทางประตูนั้น กลับไปชั้นเจ็ด เป็น ‘คนขยัน’ มีอาชีพ… ธรรมดา ๆ ไม่มีใครจะรู้เรื่องการสนทนานี้เลย”

เขาหยุด แล้วเสียงของเขาลดลงเหลือกระซิบที่สะกดจิตและรุนแรง

“หรือ… คุณสามารถปล่อยชิ้นพลาสติกชิ้นนี้ไว้บนโต๊ะของฉัน และยอมรับข้อเสนอของฉัน” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย และคำพูดต่อไปนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่กลับก้องเหมือนฟ้าร้องในวิญญาณของลาร่า “เพราะลึก ๆ แล้ว คุณต้องการสิ่งนี้ คุณต้องการโอกาสนี้ คุณต้องการพิสูจน์ให้ตัวเองรู้ว่าคุณเล่นในระดับสูงสุดได้ คุณต้องการมัน… เท่า ๆ กับที่ฉันอยากเห็นว่าคุณจะไปได้ไกลแค่ไหน”

นั่นคือความจริงที่โหดร้ายที่สุดที่เธอเคยเผชิญ เขาไม่ได้บังคับเธอทั้งหมด เขากำลังดึงดูดส่วนมืดและทะเยอทะยานที่สุดในตัวเธอ ส่วนที่เบื่อหน่ายกับอาชีพ “ธรรมดา ๆ” ส่วนที่เคยลิ้มรสทั้งความกลัวและความตื่นเต้นจากบรรยากาศชั้นสิบ เขากำลังท้าทายเธอ และเขาพูดถูก

เธอมองป้ายในมือเขา มองใบหน้าของเขา ซึ่งเต็มไปด้วยความอดกลั้นและคาดหวัง สงครามกำลังเกิดขึ้นภายในตัวเธอ ด้านหนึ่งคือจริยธรรม ความกลัว และความรู้สึกทรยศ อีกด้านคือความทะเยอทะยาน ความอยากรู้อยากเห็น และความหิวกระหายต่อความหมายและอำนาจ

วินาทีผ่านไปช้า ๆ ความเงียบในห้องกดดันอย่างหนัก เธอได้ยินเสียงเลือดเต้นตุบ ๆ ในหู

ช้า ๆ มาก เธอยกมือขึ้น นิ้วที่สั่นเทาลอยอยู่เหนือป้ายที่เขาถือ เขาไม่ขยับ เพียงแต่สังเกต สายตาจับจ้องที่เธอ

แล้วมือของเธอก็เลี่ยงไป เธอไม่ได้แตะป้ายนั้น แทนที่จะทำเช่นนั้น มือของเธอกำแน่นและวางลงบนพื้นโต๊ะว่างเปล่าระหว่างทั้งคู่ เป็นท่าทางเชิงสัญลักษณ์ เธอกำลังทิ้งป้ายนั้นไว้ข้างหลัง เธอกำลังทิ้งลาร่า “คนขยัน” ไว้ข้างหลัง

เธอไม่ได้พูดอะไร แค่พยักหน้าเบา ๆ ครั้งเดียว สายตาปะทะกับสายตาของเขาในคำท้าที่เงียบงัน

สีหน้าของคัลเล็บไม่เปลี่ยน แต่มีประกายบางอย่างลุกโชนในดวงตา เป็นประกายแห่งชัยชนะและความพึงพอใจอย่างลึกซึ้ง

“ยินดีต้อนรับสู่เกม” เขาพูด เสียงกลับมาเป็นโทนมืออาชีพและควบคุมได้อีกครั้ง

เขาหันหลังและเดินกลับไปนั่งหลังโต๊ะ นั่งลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น การประชุมจบลงแล้ว

“คุณไปได้ พรุ่งนี้คุณจะได้รับคำสั่งจากคุณวาเลเรีย และลาร่า…” เขาเสริม ขณะที่สายตาไปจับจ้องที่หน้าจอแล็ปท็อปแล้ว ไล่เธอออก “จากนี้ไป สังเกตทุกอย่าง และจำไว้ให้ดีว่าคุณรายงานให้ใคร”

ลาร่าลุกขึ้น ขาของเธออ่อนแรง สั่นเทาแทบพยุงตัวไม่ไหว เธอรู้สึกทั้งเบาและสกปรกในเวลาเดียวกัน ทั้งฮึกเหิมและหวาดกลัว เธอเพิ่งขายวิญญาณหรือเพิ่งซื้อตั๋วไปสู่จุดสูงสุด?

เธอเดินไปที่ประตู ขาเหมือนวุ้น เมื่อออกไป เธอหันมองครั้งสุดท้าย คัลเล็บกำลังจมอยู่กับงานแล้ว แสงจากหน้าจอสะท้อนบนใบหน้าที่ไม่อาจทะลุทะลวง ป้ายชั่วคราวยังวางอยู่บนโต๊ะ เป็นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ สีแดงที่ถูกทิ้งร้างบนพื้นไม้สีเข้มกว้างใหญ่

เธอออกไปและปิดประตูด้านหลัง ความเงียบของทางเดินชั้นสิบตอนนี้รู้สึกแตกต่าง มันไม่ใช่สถานที่ต้องห้ามอีกต่อไป แต่เป็นสนามรบในอนาคต เธอเดินไปทางลิฟต์ ทุกก้าวต้องใช้ความพยายาม ขาสั่นไม่หยุด เป็นปฏิกิริยาทางกายภาพของพายุที่กำลังโหมกระหน่ำภายใน

เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของคัลเล็บในฐานะพนักงาน และกำลังเดินออกมาในฐานะ… อะไร? พันธมิตร? เครื่องมือ? ศิษย์ของอำนาจ?

ไม่สำคัญแล้ว ลูกเต๋าถูกโยนแล้ว เกม เริ่มต้นขึ้นจริง ๆ